Κάποτε θεωρούσες πολύ σημαντικό να μην είσαι σαν τους άλλους, ήθελες να ξεχωρίζεις. Τώρα όσο περνάει ο καιρός αρχίζεις και συνειδητοποιείς πως κάτι πήγε στην πορεία, πολύ λάθος... Έτσι σε μια προσπάθεια να νιώσω λίγο καλύτερα με τον εαυτό μου και να βγω από το σύννεφο της μιζέριας μου είπα να κάνω μια λίστα με όλα αυτά που δεν έχω κάνει όπως οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωπο γύρω μου.

1. Σχέσεις: Πόσεις σχέσεις έχει κάνει ένας φυσιολογικός άνθρωπος στη ζωή του; Υπάρχουν στατιστικά στοιχεία για να μου δοθεί μια επίσημη "κρατική" απάντηση; Αμφιβάλω. Αλλά όποια και αν είναι η απάντηση εγώ σίγουρα δεν έχω κάνει αρκετά. Μου κάνει εντύπωση πόσο εύκολο είναι για κάποιους ανθρώπους να κάνουν σχέσεις με το αντίθετο φύλο. Για εμένα όλο το θέμα είναι ένα μυστήριο. Να γιατί λοιπόν ο γάμος αποτελεί μυστήριο, γιατί είναι μυστήριο πως  δυο άνθρωποι συναντιούνται και καταλήγουν μαζί.

2. Διακοπές με σύντροφο: Φυσική εξέλιξη του πρώτου, εφόσον δεν έχω κάνει σχέση σαν φυσιολογικός άνθρωπος, να μην έχω πάει και διακοπές μαζί με κάποιον. Οπότε ρομαντικές διακοπές ...δεν ξέρω τι είναι αυτό.

3. Διακοπές σε νησί: Αυτό που επίσης δε ξέρω είναι πως είναι οι διακοπές σε ένα Ελληνικό νησί. Φέτος το Instagram Μου γέμισε με  φωτογραφίες από διακοπές φίλων και γνωστών σε μαγικά νησιά του Αιγίου, Ιονίου και όπου σκατά έχει πέλαγος. Δεν έχω πάει ούτε με τις φίλες μου ούτε με οποιοδήποτε άλλο, αν εξαιρέσεις την κονσερβοποιημένη πενταήμερη στην Κέρκυρα και την τριήμερη στη Σαντορίνη, Φυσικά σ'αυτό φταίει η φύση της δουλειάς μου γιατί πως μπορείς να πας διακοπές όταν δουλεύεις όλο το καλοκαίρι..

4. Keeping a job: Αυτό πάλι το μυστήριο πράγμα που κάποιοι είναι θαρρείς ριζωμένοι στις εργασιακές θέσεις. Μου είναι επίσης μυστήριο πως μερικοί άνθρωποι είναι τόσο καλοί σ'αυτό που κάνουν και τόσο ευχαριστημένοι στον εργασιακό τους χώρο που μπορούν και δουλεύουν εκεί για πολλά χρόνια. Είναι αυτό επέκταση του πρώτου; Φταίει το ότι έχω δουλέψει με στον Τουρισμο και τα πράγματα είναι πιο ρευστά;

5. Αυτό είναι πολύ  ... αλλάς ας το θέσουμε πως είναι επέκταση του 1. και αυτό και έχει να κάνει με τη σεξουαλική συνεύρεση... φυσικά κάποιοι το έχουν καταφέρει και με One nigh stands
και άλλοι με την πρώτη αλλά για εμένα ο γυναικείος οργασμός παραμένει ένα άλυτο μυστήριο και είμαι σίγουρη για πολλούς άντρες ακόμη.

Είναι αστείο που εκεί έξω για κάποιους κάτι πολύ καθημερινό, για εμένα φαντάζει δύσκολο και τελείως βουνό. Είναι άλλοι εκεί έξω σαν εμένα; Γιατί πραγματικά γύρω μου όλοι (με μερικές ελάχιστες εξαιρέσεις) φαίνονται να έχουν όλοι την ίδια ιστορία εξέλιξης και να έχουν κάνει πάνω κάτω τα ίδια πράγματα και εγώ κάθομαι στη μέση σαν εκείνο το μιμίδιο με τον Τζον Τραβόλτα που κοιτάει δεξιά και αριστερά.

On a happy note, τα πράγματα σε θέματα ψυχολογίας πάνε πολύ καλύτερα, γιατί αφού έπιασα πάτο ανακάλυψα ότι τελικά δεν ήμουν εντελώς τρελή, αλλά κρυβόταν ένας Ιάπωνας από πίσω, ο λεγόμενος Hashimoto, η όπως μου λένε στο discord, ο Τακαμούρι. 
Παραμονές της προβολή της ταινίας "Crazy Rich Asian" μιας αμερικάνικης ταινίας μόνο με cast ασιατικής καταγωγής, σκέφτηκα πως ήρθε ο καιρός να δω την ταινία "Seoul Searching"  με τον Justin Chon.

Σε μια προσπάθεια οι Κορεάτες να προσεγγίσουν τα παιδιά των Κορεατών μεταναστών, τη δεκαετία του 80, έφτιαξαν ειδικές κατασκηνώσεις το καλοκαίρι. Εκεί λοιπόν ερχόντουσαν παιδιά από όλο το κόσμο για να μάθουν την Κορέα, τη γλώσσα και τις παραδόσεις τους. Ο σκηνοθέτης της ταινίας μας μεταφέρει τις εμπειρίες τους από τη δική του συμμετοχή σ' αυτήν την κατασκήνωση.

Μια υπέροχη coming of age ταινία, με cast από γνωστούς ηθοποιούς της Αμερικής όπως ο Justin Chon (Twilight Saga, 21 and over, B.G.A) μέχρι διάσημες ΑφροΙαπωνοΚορεάτισσα τραγουδίστρια την Crystal Kay

Seoul Searching λοιπόν γιατί η λέξη Seoul διαβάζετε όπως η λέξη Soul και έτσι γίνεται ένα διασκεδαστικό παιχνίδι λέξεων που παίζει με την αναζήτηση της ψυχής αλλά και της ίδιας της πόλης.



Ας ρίξουμε μια ματιά στο σενάριο λοιπόν, 40ρηδες Ασιάτες ηθοποιοί φτάνουν στην Κορέα από όλο τον κόσμο, για να πείσουν τον θεατή ότι είναι Κορεάτικης καταγωγής έφηβοι. το μακρινό έτος 1986. Έτσι στο Αεροδρόμιο φτάνουν όλα τα είδη εφήβων της εποχής και μέσα από ένα πάρτυ ξεκινάει μια υπέροχη ιστορία ενηλικίωσης που φέρνουν τα παιδιά ένα βήμα κοντινότερα στην ενηλικίωση αλλά και στους γονείς τους. Στην ταινία θίγονται θέματα τις εποχής όπως η υιοθεσία χιλιάδων παιδιών της Κορέας στο εξωτερικό, οι σχέσεις των παιδιών με τους γονείς, η θέση της γυναίκας στην κορεάτικη κοινωνία, η μετανάστευση, η πίεση που ασκούν οι γονείς στα παιδιά τους αλλά και ζητήματα όπως εθνικά στερεότυπα και ο διχασμός που έφερε η διαίρεση της Κορεάς. Μια ωραία σκηνή της ταινίας είναι όταν οι νεαροί συναντούν επίσης νεαρούς Ιάπωνες και πάνω στη νιότη τους αρχίζουν και μαλώνουν μεταξύ τους.

Η ταινία σου αφήνει μια ωραία αίσθηση στο στόμα όταν ολοκληρώνεται και ο θεατής πιάνει τον εαυτό του να χαμογελάει, γιατί ξέρει οτι τα εφηβικά προβλήματα είναι το ίδιο κοινά σε όλους. Ξέχασα να αναφέρω πως όλη η ταινία είναι στα Αγγλικά και κουβαλάει λίγο από την τρέλα των 80s.

Στις κατασκηνώσεις αυτές ξεκίνησαν πολλά παιδιά που σήμερα είναι διάσημα στη Νότιο Κορέας ως καλλιτέχνες και τελικά αυτές έπαψαν να λειτουργούν γιατί το τοπικό προσωπικό δεν μπορούσε να τα βγάλει καθόλου πέρα με τα ατίθασα παιδιά που ερχόντουσαν από το εξωτερικό.

Ίσως επειδή πάντα ήθελα να πάω κατασκήνωση με παιδιά της ηλικίας μου, αυτή η ταινία να μου άρεσε λίγο παραπάνω. Ίσως επειδή πρώτη φορά είδα Ασιάτες από Γερμανία, Μεξικό, Γαλλία μου φάνηκε πολύ παράξενο αυτό το διεθνές Ασιατικό Cast. Ελπίζω να την αγκαλιάσετε όπως εγώ και επίσης από την επόμενη εβδομάδα να ψάξετε και εσείς να δείτε τη Νέα ταινία  "Crazy Rich Asians" ή όπως θα λέγαμε εμείς "My big fat Asian Wedding" η οποία φθάνει στους κινηματογράφους της Αμερική στις 15 Αυγούστου. Βρείτε το trailer εδώ:


ναι, ναι παίζει και η Awkafina από το Ocean's 8, o θεούλης από το Community/hangover και φυσικά η Τζένη Μποντ...σκηνοθέτης...αυτός που έκανε τα transformer Jon M. Chu

Γύρισε η Jain και γέμισε φως στις καρδιές μας, χρώματα στο καλοκαίρι μας και μουσική στη ζωή μας. Με το χαμόγελο, τη φρεσκάδα και τους διαφορετικούς ρυθμούς της η Jain έφερε το καλοκαίρι.

Jain - Alright

Τη Jain μας την σύστησε από την Κολωνία η Νεκρή Νύφη, από το πρώτο άκουσμα ήξερες πως αυτό το κοριτσάκι από την Γαλλία θα γεμίσει φως της ζωή σου. Δεν ξέρω αν φταίει το μικρό της ηλικίας, της το χαμόγελο της, ο ρυθμός ή η Neon Ethic αισθητική της. Αλλά αυτό το μικρό πλάσμα από το Παρίσι μου έχει πάρει τα μυαλά. Τη βλέπω και γεμίζω αισιοδοξία, γεμίζω ρυθμούς γεμίζω αναμνήσεις από ταξίδια που δεν έχω κάνει ακόμη.

Μπαίνοντας στη επίσημη σελίδα της Jain  θα διαβάσετε ένα κείμενο που γράφει: "Χρειάζεται μόνο λίγα δευτερόλεπτα ακούσματος της Jain για να κταλάβετε οτι έχετε συναντήσει κάποιον ξεχωριστό. Διαλέξτε οποιοδήποτε τραγούδι .... και το αποτελέσμα θα είναι το ίδιο, θα μείνετε άφωνοι, θα αποσβολώθηται και θα χαμογελάσετε...


Jain 0 Dynabeat



Μα αλήθεια, πως μπορείς να μη χαμογελάσεις οταν βλέπεις το φρέσκο και γεμάτο καλοσύνη πρόσωπο. Όταν τη βλέπεις με διαφορετική χάρη να χορεύει στους ρυθμούς που ή ίδια δημιούργησε. Αλλά αρκετά με τις γραφικές περιγραφές. Η Jain μας έρχεται από τη Γαλλία, όμως η ίδια έχει ταξιδέψει σ'όλο τον κόσμο, γι'αυτό και τα ακούσματα της είναι επηρεασμένα από όλα τα μέρη που έχει ζήσει, αλλά και από όλα τα είδη μουσικής που έχει ακούσει. 

 
Jain - Makeba

Δεν ξέρω αν τα τραγούδια της έπαιξαν καθόλου στους Ελληνικούς σταθμούς, καθώς έχω απομακρυνθεί από αυτό το σπορ τελευταία, ωστόσο αυτό που ξέρω είναι πως γέμισε το youtube και η Ευρώπη με τους ήχους της. Οι περισσότεροι που ξέρω πως την ακούν βρίσκονται στην Ευρώπη με μια μικρή εξαίρεση μερικούς στον Καναδα. Μπορεί για εμάς η εμφάνιση της με το πρώτο άλμπουμ της να ήταν ξαφνική, γι'αυτήν όμως ήταν μια διαδικασία που της πήρε 7 χρόνια. Γι'αυτό και φυσικά έκανε ένα χρόνο να εμφανισθεί ξανά μπροστά μας, καθώς ήθελε να φτιάξει κάτι εξίσου καλό. 
Βέβαια όλο αυτό το καιρό δεν σταμάτησε να ταξιδεύει και να κάνει συναυλίες. 

Jain - Come 


Μ'έχουν ενθουσιάσει τόσα πράγματα σ'αυτή την τραγουδίστρια, ανάμεσα σ'αυτά είναι και ο σεβασμός που δείχνει στην Αφρικανική μουσική και στο υπέροχο τραγούδι που έγραψε για την  Μίριαμ Μακέμπα, την Μητέρα Αφρική, μας έκανε να ψάξουμε, να μάθουμε και να διδαχθούμε την Ιστορία της Αφρικής, την Ιστορία της ίδιας της Μακεμπα.

Σε μια Ευρώπη γεμάτη με μουσικές επηρεασμένες απο την Αμερική, η Jain ήρθε γεμάτη γνώσεις, γεμάτη σεβασμό και γέμισε την ήπειρο με το εκλεπτυσμένο της στυλ και τα ιδιαίτερα πραγματικά ακούσματα.

Πραγματικά περιμένω πολλά από την Jain, ελπίζω να συνεχίσει έτσι, γιατί θυμάμαι ακόμη μια νεαρή τραγουδίστρια που με γέμισε ελπίδες για την Ευρωπαϊκή σκηνή και μετά με άφησε μόνη μου να περιμένω.


La Roux - Bulletproof



Bienvenue sur la vie avec Jain.
Σαν άνθρωπος έχω και εγώ πολλά ελαττώματα, σαν διαδικτυακή ύπαρξη έχω ακόμη περισσότερα. Έχω πει πως το blog το έκανα για να βγάζω τα εσώψυχα μου, ωστόσο κάποια στιγμή μου άρεσε όλο αυτό που έφτιαξα και ήθελα να κρατήσω τον χώρο πιο φωτεινό μακριά από τη προσωπική μου μιζέρια. Γι' αυτό έφτιαξα κιόλας την ιστορία με το Sepuku, για να κρύβω μέσα σε μικρές ιστορίες το εσωτερικό μου σκοτάδι.


Src Pixabay Geralt cc00 18/3/2018
Προσπάθησα να βρω άλλα μέσα να διοχετεύσω την οργή μου, τον πόνο μου και τη στεναχώρια μου. Κατέληξα τελικά να μαλώνω με άγνωστους στο twitter και το reddit, με γνωστούς και φίλους στο Facebook. Έτσι επιστρέφω σήμερα εδώ και σκέφτομαι ίσως τελικά ΕΔΩ είναι ο καλύτερος χώρος για να μπορώ να αδειάζω τον εαυτό μου, τα σωθικά μου και όλη τη σαπίλα μου, άλλες φορές κρυμμένη πίσω από ωραίες ιστορίες, άλλες φορές με την αφιλτράριστη ειλικρίνεια που με χαρακτηρίζει.  Ούτως η άλλως εδώ είναι ένας χώρος ασφαλής, κανένας δεν έρχεται εδώ  δε διαβάζει τι γράφω και αν το κάνει δεν μπαίνει στον κόπο να μου το πει  .

Έχοντας φτάσει το κείμενο ως εδώ, δεν ξέρω γιατί πιο πράγμα να μιλήσω πρώτα, καθώς έχω τόσα να βγάλω από το σύστημα μου και χωρίς να κάνω το κείμενο πιο κουραστικό.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που έρχεται στο μυαλό μου είναι το Γκόλεμ, αυτό το μικρό πράσινο τέρας που μου σφίγγει την καρδιά κάθε φορά που βλέπω κάτι που θα μπορύσα να έχω αποκτήσει αλλά δεν μπορώ. Μικρή ήμουν πιο συνηδητοποιημένη έβλεπα κάτι, το ζύγιζα έλεγα "δεν το χρειάζομαι αυτό, δεν μπορώ να το έχω" και τελείωνε το όλο θέμα.  Αλλά εδώ και χρόνια αυτό έχει χαθεί και τη θέση του παιδιού έχει πάρει ένα πράσινο τέρας ζήλιας, οργής και θυμού. Το οποίο πατάει την καρδιά μου και αυτή απαντάει με έκκριση πράσινης πικρής χολής (νομίζω έκανα ένα ανατομικό λάθος εδώ, αλλά ευτυχώς δεν πειράζει γιατί δεν είμαι γιατρός).

Αυτή η πικρή χολή διοχετεύεται μέσα από τις κεντρικές αρτηρίες και περνάει από τις φλέβες σ'όλο το σώμα, αναδύεται στην επιφάνεια και ΜΠΑΜ!!! Έγινα πράσινη. Η αντίδρασή μου, απλή ανοίγω το λαπτοπ, πατάω έντονα και γρήγορα τα πλήκτρα και φυσικά πατάω με το ανάλογο μίσος και βία το Enter, γιατί όσο πιο σκληρά πατήσεις το Enter τόσο πιο σκληρά και βίαια θα φτάσει η απάντησή σου στο τέλος του καλωδίου.

Ένας καλός ψυχολόγος, που πραγματικά χρειάζομαι, θα μου έλεγε να κοιτάξω από που πηγάζουν αυτά τα συναισθήματα, bitch please ξέρω ακριβώς από που πηγάζουν. Το θέμα μου είναι πως σκατά να τα διαχειριστώ γιατί προφανώς δεν μπορώ να τα σταματήσω αλλά και πως να έρθω σε ισορροπία ώστε εφόσον δεν μπορώ να αλλάξω να το πάρω απόφαση και να σταματήσω να βγάζω τέτοια αισθήματα.

Αυτό το πράσινο τέρας που κάθεται στον ώμο μου και μου πατάει την καρδιά, το έχω ονομάσει Γκόλουμ και το κουβαλάω μαζί μου από το 2007. Όλα αυτά τα χρόνια παλεύω μαζί του, άλλες φορές κέρδιζα τη μάχη, άλλες φορές την έχανα. Όμως με μεγάλη μου λύπη και καθόλου περηφάνια, μπορώ να σας πω με σιγουριά πως έχασα τη μάχη. Τελικά Πρασίνισα.