Ακόμη ένα δίδυμο post, αυτή τη φορά ανακαλύπτουμε το υπόβαθρο της σειράς του Netflix με τίτλο Samurai Gourmet. Την κύρια - δίδυμη ανάρτηση και όλο το σενάριο της σειράς θα το βρείτε στον Ιερό Ναό της Θεάς Καφροδίτης.

Όπως γράφω και εκεί, η Netflix αναγνώρισε την δίψα του κοινού της για Ιαπωνικές τηλεοπτικές σειρές και με μία πολύ εύστοχη κίνηση επέλεξε τη δημιουργία της δικής της πρωτότυπης σειράς. Έτσι στα μαγικά κεντρικά γραφεία της έγινε meeting και μετά από έντονο brainstorm αποφάσισαν να δουν, ποια είναι η πιο εντυπωσιακή και εμπορική σειρά που προβάλλεται αυτή τη στιγμή στην Ιαπωνία. Η απάντηση ήρθε εύκολα, καθώς εκείνη την περίοδο γινόταν χαμός με τη σειρά "Kodoku no Gourmet" βασισμένη στο ομώνυμο Manga.

Στη σειρά βλέπουμε έναν μοναχικό πωλητή να τριγυρίζει τους δρόμους του Τόκιου και να επιλέγει που να φάει κάθε φορά. Τόσο στο Manga όσο και στη τηλεοπτική σειρά βλέπουμε τον πωλητή να τρώει, με εξαιρετική ευλάβεια, σε εστιατόρια και ταβέρνες που όντως υπάρχουν στο Τόκιο. Το αποτέλεσμα ήταν, με κάθε προβολή επεισοδίου, το κατάστημα την ίδια εβδομάδα να γεμίζει από κόσμο και ουρές πελατών αντίστοιχες με αυτές στην είσοδο του Λούβρο. Το φορματ είναι απλό, ο πωλητής περπατάει στον δρόμο, σκέφτεται τι θέλει να φάει και μετά πάει και τρώει. Μετά το τέλος του 25 λεπτου επεισοδιου, εμφανίζεται ο Mangaka Masayuki Qusumi και μιλάει γιατί επέλεξε να προβάλει αυτό το εστιατόριο, να μιλάει με τους ιδιοκτήτες και να παρουσιάζει την ιστορία του συγκεκριμένου φαγητού. Κάποιες φορές, ο πρωταγωνιστής τρώει διαφορετικό πιάτο από αυτό που τρώει ο δημιουργός του Manga και της σειράς, έτσι δίνεται  η ευκαιρία στον απλό θεατή να μάθει πληροφορίες για ακόμη ένα πιάτο.

Πιστεύω, καταλαβαίνετε και χωρίς να δείτε τη σειρά, γιατί έγινε δημοφιλής τόσο γρήγορα η σειρά. Χωρίς δεύτερη σκέψη το Netflix ζήτησε τη δημιουργία μιας αντίστοιχης σειράς. Αυτή τη φορά επιλέχθηκε να γίνει real action σειρά, το Manga του ίδιου δημιουργού και του Shigeru Tutsiyama, Nobushi no Gourmet, αλλά για λόγους εύκολης κατανόησης μετονομάστηκε Samurai Gourmet. Το σενάριο παρόμοιο και θα το βρείτε στην δίδυμη ανάρτηση. Η διαφορά εδώ είναι ότι δεν εμφανίζονται οι mangaka να μας εξηγήσουν γιατί έγινε η επιλογή των εστιατορίων, ενώ μερικέ φορές παρουσιάζονται και μη υπαρκτά εστιατόρια. Αυτό γίνεται γιατί δεν θέλουν να προσβάλουν κάποια επιχείρηση, αλλά και επειδή δεν γίνεται όλες οι επιλογές του πρωταγωνιστή πάντα οι καλύτερες. Εδώ ο ταξιδιώτης των γεύσεων, είναι ένας συνταξιούχος που ανακαλύπτει ξανά τις γεύσεις τις Ιαπωνίας που τόσο πολύ στερήθηκε όταν δούλευε και δεν είχε χρόνο να τις επισκεφθεί.

Ο θεατής κερδίζει γνώσεις πάνω στην καθημερινή κουζίνα και τις γεύσεις της Ιαπωνίας, καθώς και χρήσιμες πληροφορίες για φαγητό στην περίπτωση που θέλει να ταξιδέψει στην μακρινή αυτή χώρα. Πρωταγωνιστές και στις δύο σειρές, έχουμε δύο θηρία της Ιαπωνικής τηλεόρασης και του κινηματογράφου. Ο μοναχικός πωλητής του Kodoku no Gurume, είναι o  Yutaka Matsuhige. Μια επιλογή καθόλου τυχαία, καθώς ο Mangaka τον είδε σε μία άλλη τηλεοπτική σειρά Το Εστιατόριο του Μεσονυκτίου (το οποίο βρίσκεται και αυτό στο netflix) να τρώει και αμέσως κατάλαβε, οτι αυτός θα ήταν ο ιδανικός ηθοποιός για αυτή τη θέση. Τον Yutaka τον έχετε δει σε κάθε Ιαπωνική σειρά ή ταινία που πέρασε ποτέ από μπροστά σας, αλλά ποτέ σαν κύριο πρωταγωνιστή, τον έχετε δει σαν σιωπηλό χαρακτήρα στην ταινία του Takashi Mike και Ταραντίνο, Sukiyaki Western Djano, στο Crows Zero του Mike Πάλι και στο ιστορικό  πλέον θρίλερ Ring.

Στην απέναντι γωνία έχουμε τον Naoto Takenaka, τον οποίο σας έδειξα πριν 11 χρόνια περίπου στο Nodame Cantabile με τη συντροφιά του πυρίκαυλου Tetsuji Tamayama, που πέρασε για 5 λεπτά περίπου από το Goemon. Περισσότερες πληροφορίες στο δίδυμο ποστ. Δύο θρύλοι και βαριά χαρτιά βρίσκονται απέναντι ο ένας στον άλλον. Ο πάντα γλυκούλης Naoto δήλωσε θαυμαστής της σειράς Kodoku no Gurume και του πρωταγωνιστή της, αλλά ένιωσε και το βάρος της σύγκρισης με τον Yutaka, καθώς όπως είπε ο ηθοποιός αυτός "έκανε τέχνη το να τρως μόνος σου". Από τη μεριά του o Yutaka είχε δηλώσει στο παρελθόν, πως δεν του άρεσε καθόλου να κάθεται και να τρώει συνέχεια. Ως σωστός ηθοποιός κανένας από το τηλεοπτικό κοινό δεν κατάλαβε κάτι.

Μια μάχη ανάμεσα σε Ιερά τέρατα του Ιαπωνικού κινηματογράφου και της τηλεόρασης (για την Heisei περίοδο πάντα, που νικητής είναι ο θεατής. Συμβουλή μου...μη δείτε καμία σειρά αν πεινάτε, ή κάνετε δίαιτα.... Έχοντας δει και τις δυο σειρές θα πίστευε κανείς πως θα μπορούσα άνετα να σας πω ποια είναι η καλύτερη...αλλά δεν γίνεται...πραγματικά δεν γίνεται. Γιατί οι παραγωγοί του Netflix κατάφεραν και σ'αυτή τη σειρά να μεταφέρουν το feelgood πνεύμα της πρώτης σειράς και επίσης...επειδή...αγαπάω και τους δύο ηθοποιούς. Βλέπετε και οι δύο μ' έχουν συνοδέψει στο ταξίδι μου στον Ιαπωνικό κινηματογράφο. Ο σιωπηλός Yutaka είναι σε κάθε ταινία που έχω δει, ενώ ο Naoto μ'εχει κάνει να γεμίσω συναισθήματα. Με ρόλους σοβαρούς, με ρόλους γελοίους αλλά και με καυτούς ρόλους σε ταινίες pinku eiga. Παράλληλα, μοιραζόμαστε και την ίδια ημέρα γέννησης. Ο στωικός μοναχικός πωλητής έρχεται σε αντίθεση με τον λαμπρό και ρομαντικό χαρακτήρα του συνταξιούχου. Ενώ η έλλειψη του mangaka καλύπτεται από την παρουσία του πανέμορφου για τώρα, και για πάντα και στους αιώνες Tetsuji Tamayama.

Ξέρετε όμως τι πραγματικά θα ήθελα, να πάω για φαγητό με τον mangaka που εμφανίζεται στο Kodoku και τον Naoto...και μετά να πάω να κάνω καυτό έρωτα με τον Tetsuji...γιατί ωραία αυτό το κείμενο αλλά αν δεν γράψω μια μαλακία στο τέλος πως θα καταλάβατε ότι το έγραψα εγώ; 

Πόσο καιρό περιμέναμε να έρθει η εμπειρία του Neflix στα σαλόνια μας, να που μας δόθηκε η ευκαιρία. Για όσους δεν γνωρίζουν το Νέτφλιξ / Netflix είναι μια πλατφόρμα διαδικτύου όπου πληρώνοντας μια συνδρομή έχεις πρόσβαση σε ταινίες, σειρές και κινούμενα σχέδια. Το Netflix ωστόσο θέλοντας να ξεχωρίσει από τις υπόλοιπες online συνδρομητικές πλατφόρμες ξεκίνησε να παράγει και δικό του υλικό. Έτσι έγινε η χαρά του 30ρη / 40ρη καθώς επανέφερε σειρές από της τηλεοπτικής αρχαιότητας (Δες, Fuller House, Δυναστεία, κτ) έφτιαξε νοσταλγικές σειρές (Δες Stragner Things, Ρίβερντεηλ, Σαμπρίνα) και φυσικά έφερε σ'επαφή με το ευρύ κοινό σειρές και varieties από την Ιαπωνία (Δες Ατελιέ, Τerrace House, Tidying up), την Κορεά,  την Κίνα και φυσικά από άλλες χώρες τις οποίες δεν τις αγαπάω όσο αυτές που ανάφερα..

Καθώς το σύστημα αναζήτησης ταινιών και σειρών είναι ο,τι να ναι, είπα να ξεκινήσω μια νέα ενότητα (και για όσο καιρό ακόμη θα έχω τον κωδικό ενεργό) με τις σειρές και τα όσα βλέπω μέσα στο Netflix και όπως τα βλέπω. Θα ξεκινήσω από το Ιαπωνικό Anime Gantz:0 

H σχέση μου με το Gantz έχει ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια όταν ο Cookie έγραψε ένα πολύ ωραίο άρθρο στο blog του γι'αυτό, αλλά και στο Anime//gr. Φλέρταρα για καιρό να δω τη σειρά και ουσιαστικά ήταν ο Cookie αυτός που με ώθησε να το κάνω. Έτσι μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα είδα το Anime και καταβρόχθισα και το αντίστοιχο Manga. Ο σκοτεινός κόσμος της Μαύρης Σφαίρας με ρούφηξε και έγινα και εγώ ένα με τις ιστορίες και βίωσα την αγωνία των πρωταγωνιστών.

Κάποτε θεωρούσες πολύ σημαντικό να μην είσαι σαν τους άλλους, ήθελες να ξεχωρίζεις. Τώρα όσο περνάει ο καιρός αρχίζεις και συνειδητοποιείς πως κάτι πήγε στην πορεία, πολύ λάθος... Έτσι σε μια προσπάθεια να νιώσω λίγο καλύτερα με τον εαυτό μου και να βγω από το σύννεφο της μιζέριας μου είπα να κάνω μια λίστα με όλα αυτά που δεν έχω κάνει όπως οι υπόλοιποι φυσιολογικοί άνθρωπο γύρω μου.

1. Σχέσεις: Πόσεις σχέσεις έχει κάνει ένας φυσιολογικός άνθρωπος στη ζωή του; Υπάρχουν στατιστικά στοιχεία για να μου δοθεί μια επίσημη "κρατική" απάντηση; Αμφιβάλω. Αλλά όποια και αν είναι η απάντηση εγώ σίγουρα δεν έχω κάνει αρκετά. Μου κάνει εντύπωση πόσο εύκολο είναι για κάποιους ανθρώπους να κάνουν σχέσεις με το αντίθετο φύλο. Για εμένα όλο το θέμα είναι ένα μυστήριο. Να γιατί λοιπόν ο γάμος αποτελεί μυστήριο, γιατί είναι μυστήριο πως  δυο άνθρωποι συναντιούνται και καταλήγουν μαζί.

2. Διακοπές με σύντροφο: Φυσική εξέλιξη του πρώτου, εφόσον δεν έχω κάνει σχέση σαν φυσιολογικός άνθρωπος, να μην έχω πάει και διακοπές μαζί με κάποιον. Οπότε ρομαντικές διακοπές ...δεν ξέρω τι είναι αυτό.

3. Διακοπές σε νησί: Αυτό που επίσης δε ξέρω είναι πως είναι οι διακοπές σε ένα Ελληνικό νησί. Φέτος το Instagram Μου γέμισε με  φωτογραφίες από διακοπές φίλων και γνωστών σε μαγικά νησιά του Αιγίου, Ιονίου και όπου σκατά έχει πέλαγος. Δεν έχω πάει ούτε με τις φίλες μου ούτε με οποιοδήποτε άλλο, αν εξαιρέσεις την κονσερβοποιημένη πενταήμερη στην Κέρκυρα και την τριήμερη στη Σαντορίνη, Φυσικά σ'αυτό φταίει η φύση της δουλειάς μου γιατί πως μπορείς να πας διακοπές όταν δουλεύεις όλο το καλοκαίρι..

4. Keeping a job: Αυτό πάλι το μυστήριο πράγμα που κάποιοι είναι θαρρείς ριζωμένοι στις εργασιακές θέσεις. Μου είναι επίσης μυστήριο πως μερικοί άνθρωποι είναι τόσο καλοί σ'αυτό που κάνουν και τόσο ευχαριστημένοι στον εργασιακό τους χώρο που μπορούν και δουλεύουν εκεί για πολλά χρόνια. Είναι αυτό επέκταση του πρώτου; Φταίει το ότι έχω δουλέψει με στον Τουρισμο και τα πράγματα είναι πιο ρευστά;

5. Αυτό είναι πολύ  ... αλλάς ας το θέσουμε πως είναι επέκταση του 1. και αυτό και έχει να κάνει με τη σεξουαλική συνεύρεση... φυσικά κάποιοι το έχουν καταφέρει και με One nigh stands
και άλλοι με την πρώτη αλλά για εμένα ο γυναικείος οργασμός παραμένει ένα άλυτο μυστήριο και είμαι σίγουρη για πολλούς άντρες ακόμη.

Είναι αστείο που εκεί έξω για κάποιους κάτι πολύ καθημερινό, για εμένα φαντάζει δύσκολο και τελείως βουνό. Είναι άλλοι εκεί έξω σαν εμένα; Γιατί πραγματικά γύρω μου όλοι (με μερικές ελάχιστες εξαιρέσεις) φαίνονται να έχουν όλοι την ίδια ιστορία εξέλιξης και να έχουν κάνει πάνω κάτω τα ίδια πράγματα και εγώ κάθομαι στη μέση σαν εκείνο το μιμίδιο με τον Τζον Τραβόλτα που κοιτάει δεξιά και αριστερά.

On a happy note, τα πράγματα σε θέματα ψυχολογίας πάνε πολύ καλύτερα, γιατί αφού έπιασα πάτο ανακάλυψα ότι τελικά δεν ήμουν εντελώς τρελή, αλλά κρυβόταν ένας Ιάπωνας από πίσω, ο λεγόμενος Hashimoto, η όπως μου λένε στο discord, ο Τακαμούρι. 

Παραμονές της προβολή της ταινίας "Crazy Rich Asian" μιας αμερικάνικης ταινίας μόνο με cast ασιατικής καταγωγής, σκέφτηκα πως ήρθε ο καιρός να δω την ταινία "Seoul Searching"  με τον Justin Chon.

Σε μια προσπάθεια οι Κορεάτες να προσεγγίσουν τα παιδιά των Κορεατών μεταναστών, τη δεκαετία του 80, έφτιαξαν ειδικές κατασκηνώσεις το καλοκαίρι. Εκεί λοιπόν ερχόντουσαν παιδιά από όλο το κόσμο για να μάθουν την Κορέα, τη γλώσσα και τις παραδόσεις τους. Ο σκηνοθέτης της ταινίας μας μεταφέρει τις εμπειρίες τους από τη δική του συμμετοχή σ' αυτήν την κατασκήνωση.

Μια υπέροχη coming of age ταινία, με cast από γνωστούς ηθοποιούς της Αμερικής όπως ο Justin Chon (Twilight Saga, 21 and over, B.G.A) μέχρι διάσημες ΑφροΙαπωνοΚορεάτισσα τραγουδίστρια την Crystal Kay

Seoul Searching λοιπόν γιατί η λέξη Seoul διαβάζετε όπως η λέξη Soul και έτσι γίνεται ένα διασκεδαστικό παιχνίδι λέξεων που παίζει με την αναζήτηση της ψυχής αλλά και της ίδιας της πόλης.

Ας ρίξουμε μια ματιά στο σενάριο λοιπόν, 40ρηδες Ασιάτες ηθοποιοί φτάνουν στην Κορέα από όλο τον κόσμο, για να πείσουν τον θεατή ότι είναι Κορεάτικης καταγωγής έφηβοι. το μακρινό έτος 1986. Έτσι στο Αεροδρόμιο φτάνουν όλα τα είδη εφήβων της εποχής και μέσα από ένα πάρτυ ξεκινάει μια υπέροχη ιστορία ενηλικίωσης που φέρνουν τα παιδιά ένα βήμα κοντινότερα στην ενηλικίωση αλλά και στους γονείς τους. Στην ταινία θίγονται θέματα τις εποχής όπως η υιοθεσία χιλιάδων παιδιών της Κορέας στο εξωτερικό, οι σχέσεις των παιδιών με τους γονείς, η θέση της γυναίκας στην κορεάτικη κοινωνία, η μετανάστευση, η πίεση που ασκούν οι γονείς στα παιδιά τους αλλά και ζητήματα όπως εθνικά στερεότυπα και ο διχασμός που έφερε η διαίρεση της Κορεάς. Μια ωραία σκηνή της ταινίας είναι όταν οι νεαροί συναντούν επίσης νεαρούς Ιάπωνες και πάνω στη νιότη τους αρχίζουν και μαλώνουν μεταξύ τους.

Η ταινία σου αφήνει μια ωραία αίσθηση στο στόμα όταν ολοκληρώνεται και ο θεατής πιάνει τον εαυτό του να χαμογελάει, γιατί ξέρει οτι τα εφηβικά προβλήματα είναι το ίδιο κοινά σε όλους. Ξέχασα να αναφέρω πως όλη η ταινία είναι στα Αγγλικά και κουβαλάει λίγο από την τρέλα των 80s.

Στις κατασκηνώσεις αυτές ξεκίνησαν πολλά παιδιά που σήμερα είναι διάσημα στη Νότιο Κορέας ως καλλιτέχνες και τελικά αυτές έπαψαν να λειτουργούν γιατί το τοπικό προσωπικό δεν μπορούσε να τα βγάλει καθόλου πέρα με τα ατίθασα παιδιά που ερχόντουσαν από το εξωτερικό.

Ίσως επειδή πάντα ήθελα να πάω κατασκήνωση με παιδιά της ηλικίας μου, αυτή η ταινία να μου άρεσε λίγο παραπάνω. Ίσως επειδή πρώτη φορά είδα Ασιάτες από Γερμανία, Μεξικό, Γαλλία μου φάνηκε πολύ παράξενο αυτό το διεθνές Ασιατικό Cast. Ελπίζω να την αγκαλιάσετε όπως εγώ και επίσης από την επόμενη εβδομάδα να ψάξετε και εσείς να δείτε τη Νέα ταινία  "Crazy Rich Asians" ή όπως θα λέγαμε εμείς "My big fat Asian Wedding" η οποία φθάνει στους κινηματογράφους της Αμερική στις 15 Αυγούστου. Βρείτε το trailer εδώ:

ναι, ναι παίζει και η Awkafina από το Ocean's 8, o θεούλης από το Community/hangover και φυσικά η Τζένη Μποντ...σκηνοθέτης...αυτός που έκανε τα transformer Jon M. Chu. 

Γύρισε η Jain και γέμισε φως στις καρδιές μας, χρώματα στο καλοκαίρι μας και μουσική στη ζωή μας. Με το χαμόγελο, τη φρεσκάδα και τους διαφορετικούς ρυθμούς της η Jain έφερε το καλοκαίρι.

Jain - Alright

Τη Jain μας την σύστησε από την Κολωνία η Νεκρή Νύφη, από το πρώτο άκουσμα ήξερες πως αυτό το κοριτσάκι από την Γαλλία θα γεμίσει φως της ζωή σου. Δεν ξέρω αν φταίει το μικρό της ηλικίας, της το χαμόγελο της, ο ρυθμός ή η Neon Ethic αισθητική της. Αλλά αυτό το μικρό πλάσμα από το Παρίσι μου έχει πάρει τα μυαλά. Τη βλέπω και γεμίζω αισιοδοξία, γεμίζω ρυθμούς γεμίζω αναμνήσεις από ταξίδια που δεν έχω κάνει ακόμη.

Μπαίνοντας στη επίσημη σελίδα της Jain  θα διαβάσετε ένα κείμενο που γράφει: "Χρειάζεται μόνο λίγα δευτερόλεπτα ακούσματος της Jain για να κταλάβετε οτι έχετε συναντήσει κάποιον ξεχωριστό. Διαλέξτε οποιοδήποτε τραγούδι .... και το αποτελέσμα θα είναι το ίδιο, θα μείνετε άφωνοι, θα αποσβολώθηται και θα χαμογελάσετε...

Jain 0 Dynabeat

Μα αλήθεια, πως μπορείς να μη χαμογελάσεις οταν βλέπεις το φρέσκο και γεμάτο καλοσύνη πρόσωπο. Όταν τη βλέπεις με διαφορετική χάρη να χορεύει στους ρυθμούς που ή ίδια δημιούργησε. Αλλά αρκετά με τις γραφικές περιγραφές. Η Jain μας έρχεται από τη Γαλλία, όμως η ίδια έχει ταξιδέψει σ'όλο τον κόσμο, γι'αυτό και τα ακούσματα της είναι επηρεασμένα από όλα τα μέρη που έχει ζήσει, αλλά και από όλα τα είδη μουσικής που έχει ακούσει. 

 

Jain - Makeba

Δεν ξέρω αν τα τραγούδια της έπαιξαν καθόλου στους Ελληνικούς σταθμούς, καθώς έχω απομακρυνθεί από αυτό το σπορ τελευταία, ωστόσο αυτό που ξέρω είναι πως γέμισε το youtube και η Ευρώπη με τους ήχους της. Οι περισσότεροι που ξέρω πως την ακούν βρίσκονται στην Ευρώπη με μια μικρή εξαίρεση μερικούς στον Καναδα. Μπορεί για εμάς η εμφάνιση της με το πρώτο άλμπουμ της να ήταν ξαφνική, γι'αυτήν όμως ήταν μια διαδικασία που της πήρε 7 χρόνια. Γι'αυτό και φυσικά έκανε ένα χρόνο να εμφανισθεί ξανά μπροστά μας, καθώς ήθελε να φτιάξει κάτι εξίσου καλό. 

Βέβαια όλο αυτό το καιρό δεν σταμάτησε να ταξιδεύει και να κάνει συναυλίες. 

Jain - Come 

Μ'έχουν ενθουσιάσει τόσα πράγματα σ'αυτή την τραγουδίστρια, ανάμεσα σ'αυτά είναι και ο σεβασμός που δείχνει στην Αφρικανική μουσική και στο υπέροχο τραγούδι που έγραψε για την  Μίριαμ Μακέμπα, την Μητέρα Αφρική, μας έκανε να ψάξουμε, να μάθουμε και να διδαχθούμε την Ιστορία της Αφρικής, την Ιστορία της ίδιας της Μακεμπα.

Σε μια Ευρώπη γεμάτη με μουσικές επηρεασμένες απο την Αμερική, η Jain ήρθε γεμάτη γνώσεις, γεμάτη σεβασμό και γέμισε την ήπειρο με το εκλεπτυσμένο της στυλ και τα ιδιαίτερα πραγματικά ακούσματα.

Πραγματικά περιμένω πολλά από την Jain, ελπίζω να συνεχίσει έτσι, γιατί θυμάμαι ακόμη μια νεαρή τραγουδίστρια που με γέμισε ελπίδες για την Ευρωπαϊκή σκηνή και μετά με άφησε μόνη μου να περιμένω.

La Roux - Bulletproof

Bienvenue sur la vie avec Jain.

Σαν άνθρωπος έχω και εγώ πολλά ελαττώματα, σαν διαδικτυακή ύπαρξη έχω ακόμη περισσότερα. Έχω πει πως το blog το έκανα για να βγάζω τα εσώψυχα μου, ωστόσο κάποια στιγμή μου άρεσε όλο αυτό που έφτιαξα και ήθελα να κρατήσω τον χώρο πιο φωτεινό μακριά από τη προσωπική μου μιζέρια. Γι' αυτό έφτιαξα κιόλας την ιστορία με το Sepuku, για να κρύβω μέσα σε μικρές ιστορίες το εσωτερικό μου σκοτάδι.

Src Pixabay Geralt cc00 18/3/2018

Προσπάθησα να βρω άλλα μέσα να διοχετεύσω την οργή μου, τον πόνο μου και τη στεναχώρια μου. Κατέληξα τελικά να μαλώνω με άγνωστους στο twitter και το reddit, με γνωστούς και φίλους στο Facebook. Έτσι επιστρέφω σήμερα εδώ και σκέφτομαι ίσως τελικά ΕΔΩ είναι ο καλύτερος χώρος για να μπορώ να αδειάζω τον εαυτό μου, τα σωθικά μου και όλη τη σαπίλα μου, άλλες φορές κρυμμένη πίσω από ωραίες ιστορίες, άλλες φορές με την αφιλτράριστη ειλικρίνεια που με χαρακτηρίζει.  Ούτως η άλλως εδώ είναι ένας χώρος ασφαλής, κανένας δεν έρχεται εδώ  δε διαβάζει τι γράφω και αν το κάνει δεν μπαίνει στον κόπο να μου το πει  .

Έχοντας φτάσει το κείμενο ως εδώ, δεν ξέρω γιατί πιο πράγμα να μιλήσω πρώτα, καθώς έχω τόσα να βγάλω από το σύστημα μου και χωρίς να κάνω το κείμενο πιο κουραστικό.

Ένα από τα πρώτα πράγματα που έρχεται στο μυαλό μου είναι το Γκόλεμ, αυτό το μικρό πράσινο τέρας που μου σφίγγει την καρδιά κάθε φορά που βλέπω κάτι που θα μπορύσα να έχω αποκτήσει αλλά δεν μπορώ. Μικρή ήμουν πιο συνηδητοποιημένη έβλεπα κάτι, το ζύγιζα έλεγα "δεν το χρειάζομαι αυτό, δεν μπορώ να το έχω" και τελείωνε το όλο θέμα.  Αλλά εδώ και χρόνια αυτό έχει χαθεί και τη θέση του παιδιού έχει πάρει ένα πράσινο τέρας ζήλιας, οργής και θυμού. Το οποίο πατάει την καρδιά μου και αυτή απαντάει με έκκριση πράσινης πικρής χολής (νομίζω έκανα ένα ανατομικό λάθος εδώ, αλλά ευτυχώς δεν πειράζει γιατί δεν είμαι γιατρός).

Αυτή η πικρή χολή διοχετεύεται μέσα από τις κεντρικές αρτηρίες και περνάει από τις φλέβες σ'όλο το σώμα, αναδύεται στην επιφάνεια και ΜΠΑΜ!!! Έγινα πράσινη. Η αντίδρασή μου, απλή ανοίγω το λαπτοπ, πατάω έντονα και γρήγορα τα πλήκτρα και φυσικά πατάω με το ανάλογο μίσος και βία το Enter, γιατί όσο πιο σκληρά πατήσεις το Enter τόσο πιο σκληρά και βίαια θα φτάσει η απάντησή σου στο τέλος του καλωδίου.

Ένας καλός ψυχολόγος, που πραγματικά χρειάζομαι, θα μου έλεγε να κοιτάξω από που πηγάζουν αυτά τα συναισθήματα, bitch please ξέρω ακριβώς από που πηγάζουν. Το θέμα μου είναι πως σκατά να τα διαχειριστώ γιατί προφανώς δεν μπορώ να τα σταματήσω αλλά και πως να έρθω σε ισορροπία ώστε εφόσον δεν μπορώ να αλλάξω να το πάρω απόφαση και να σταματήσω να βγάζω τέτοια αισθήματα.

Αυτό το πράσινο τέρας που κάθεται στον ώμο μου και μου πατάει την καρδιά, το έχω ονομάσει Γκόλουμ και το κουβαλάω μαζί μου από το 2007. Όλα αυτά τα χρόνια παλεύω μαζί του, άλλες φορές κέρδιζα τη μάχη, άλλες φορές την έχανα. Όμως με μεγάλη μου λύπη και καθόλου περηφάνια, μπορώ να σας πω με σιγουριά πως έχασα τη μάχη. Τελικά Πρασίνισα.

Ναι είμαι στην ηλικία που θα έπρεπε να είμαι μητέρα και είμαι στην ηλικία που όλες μου οι φίλες (αλλά και οι φίλοι) είναι μητέρες.  Όλες βρίσκονται σ'εκείνη την ωραία φάση που τα μωρά πλέον γίνονται παιδιά και νέα προβλήματα έρχονται στην καθημερινότητα της οικογένειας.

Photo by Marissa Price on Unsplash

Κάθε φίλη μου έχει αντιμετωπίσει διαφορετικά τη μητρότητα και μπορώ αρκετά περήφανα να πω, πως τα καταφέρνουν πολύ καλά. Μόνο μία βλέπω να έχει φρικάρει και να κοιτάει γύρω της σαν εκείνο το μιμίδιο του Travolta από το pulp fiction. Ωστόσο η αντίδραση της μου φαίνεται φυσιολογική και έχω απαίτηση από όλες τις μητέρες να φρικάρουν και να μη ξέρουν τι κάνουν.

Εκεί έξω υπάρχουν πολλά είδη μανούλας, το Facebook και τα Social Media μας έχουν δώσει μια πολύ εικόνα του τι συμβαίνει, ενώ μέσα από τη διάσημη πλέον Σελίδα Μανούλες του Facebook είδαμε πως είναι πολύ εύκολο να κάνεις παιδί, αλλά αρκετά δύσκολο να γίνεις Μητέρα.

Πάντα ήθελα να κάνω παιδιά, δεν ξέρω αν είμαι έτοιμη να γίνω μητέρα, αλλά ξέρω με σιγουριά πως κανένας δεν είναι έτοιμος να γίνει γονιός. Η δική μου συμβουλή στο όλο θέμα μητρότητας είναι, κορίτσια ηρεμήστε, μη προσπαθείτε να γίνετε σαν τις  μητέρες σας. Έχουμε όλες θεοποιήσει τις μάνες μας και ξεχνάμε πως και αυτές δεν ήξεραν τι έκαναν, όλα πάνω στο κεφάλι μας το δοκίμαζαν. Μη κοιτάτε τις μάνες στο Facebook που όλα φαίνονται να είναι τέλεια στο σπίτι τους. Αυτές όλες οι πετυχημένες νέες μητέρες περνάνε περισσότερο χρόνο στα Social Media από ότι στην οικογένειά τους.

Είναι αδύνατον να τα ισορροπήσετε όλα και να τα κάνετε όλα τέλεια. Μην αγχώνεστε! Ηρεμήστε....
και να ξέρετε η έλλειψη ύπνου θα συνεχιστεί. Το μόνο που μπορείτε να κάνετε είναι υπομονή. Κάποια στιγμή όλα θα βρουν το δρόμο τους! Υπομονή. Δεν είναι μόνο το δικό σας παιδί εκεί έξω που δε λέει το Ρο, δεν είναι μόνο το δικό σας πρωτότοκο που δεν σας ακούει.

Δεν πειράζει αν δεν είστε τέλεια νοικοκυρά, ερωμένη, υπάλληλος. Κάτι πρέπει να αφήσετε πίσω. Ηρεμήστε. Μη νιώθετε βλάκας που κλαίτε πάνω από το χυμένο γάλα, γιατί το κωλογαμημένο κουβερτάκι έχει διπλώσει στη γωνία και δεν μπαίνει στη θέση του. Κλάψτε, ξεσπάστε και αφήστε τις ορμόνες να γεμίσουν το δωμάτιο. Μερικές φορές το μόνο που χρειάζεστε είναι αυτό.

Δεν χρειάζεται να είστε οι καλύτερες μάνες. Εσείς αυτό που πρέπει να κάνετε είναι να δώσετε όσο δυνατόν καλύτερη καθοδήγηση μπορείτε, να φτιάξετε ένα πλάσμα που θα πατάει στα πόδια του, που θα νιώθει αυτοπεποίθηση, που να του αρέσει να ζει, να αγαπά, να μαθαίνει. Προσπαθήστε να φτιάξετε τους πολίτες του μέλλοντος, ενός μέλλοντος που θα θέλατε να ζήσετε. Φτιάξτε υπεύθυνους και καλούς πολίτες. Πως θα γίνει αυτό; Δεν υπάρχει συνταγή και σίγουρα δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας.

Photo by Bruno Nascimento on Unsplash

Λάθη θα γίνουν και σύντομα θα έρθει η εφηβεία που θα γκρεμίσει όλα αυτά που θέλατε να φτιάξετε. Γι' αυτό απλά προσπαθήστε όσο καλύτερα μπορείτε. Η καλύτερη λοιπόν συμβουλή που έχω να δώσω σε όλες τις νέες μητέρες είναι, κάνετε ο,τι κάνετε με Αγάπη. Τα παιδιά θέλουν αγάπη για να μεγαλώσουν, να μαθαίνουν να αγαπάνε και να μοιράζονται αυτή την Αγάπη.

Θυμίζω, καμία μητέρα δεν είναι τέλεια, δεν μπορούμε να είμαστε τέλειες. Γιατί ο,τι και να γίνει θα έρθει η Εφηβεία και θα τα κάνει όλα πουτάνα. Ηρεμήστε όλα θα πάνε καλά, κάθε ηλικία φέρνει μαζί της νέα προβλήματα, νέες περιπέτειες, χαλαρώστε και απολαύστε τη διαδρομή.

Η φίλη μου έχει να λέει πως ξέρω τα πάντα για την Ιαπωνία, οπότε φανταστείτε την έκπληξη της όταν άρχισε να μου μιλάει για το φαινόμενο Johatsu και εγώ δεν ήξερα τίποτα.

Το φαινόμενο αυτό που μεταφράζεται στα Ελληνικά ως εξάτμιση ανθρώπων, συμβαίνει όταν άτομα εξαφανίζονται από προσώπου γης και κανένας δεν τα βρίσκει. Η πίεση της καθημερινότητας, η γενική κατάσταση της ζωής, οδηγεί άτομα στην Ιαπωνία να εξαφανίζονται.  Η Αυτοκτονία είναι συνήθης φαινόμενο στην Ιαπωνία, ωστόσο υπάρχει και ένας άλλος δρόμος. Η οικειοθελής εξάτμιση.

Έτσι κάποιο Ιάπωνες καταφεύγουν σε ειδικές "οργανώσεις" όπου καταθέτουν τις ταυτότητες τους και διαγράφουν την ύπαρξη τους από την χώρα. Έτσι ξαφνικά χάνεις κάθε επαφή με το δικό σου άνθρωπο και δεν έχεις ιδέα που είναι. Διαγράφεται από κάθε σύστημα. Μια ουσιαστικά διοικητική εξαφάνιση όπως μάθαμε στο πολύ ωραίο άρθρο που έγραψαν στο TVXS.Gr Ακριβώς αυτό δεν ήθελε στο τραγούδι "Ανθρωπάκος" η Τάνια Τσανακλίδου;

Οι Ιάπωνες χάρη στην αυστηρότητα περί ιδιωτικού απορρήτου, μπορούν να αλλάζουν ταυτότητα και να φεύγουνε σε ένα νέο μέρος και να συνεχίζουν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω τα πάντα. Νέα ταυτότητα νέα ζωή, χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγουν στην έσχατη λύση της Αυτοκτονίας.

Πόσες φορές δεν σκέφτηκες να κάνεις το ίδιο, να αφήσεις πίσω σου τα πάντα και να φύγεις ελεύθερος σ' ένα δρόμο που θα διαλέξεις εσύ, είτε σωστός, είτε λάθος, ένας δρόμο που έφτιαξες μόνος σου, με τα δικά σου χέρια.

Αυτές η μέρες είναι δύσκολες...κάποτε ο Danniel είπε πως δεν θα καταλάβω ποτέ αυτό το τραγούδι, κοίτα όμως που η μοίρα το έφερε έτσι και καταλαβαίνω τι νιώθουν όλοι αυτοί που επιλέγουν το δρόμο της εξάτμισης και όλα αυτά που λέει το τραγούδι. Δυστυχώς η ευτυχώς η ζωή είναι σαν το πλέξιμο μπορείς να τη ξηλώσεις και να συνεχίσεις να πλέκεις. Όμως αυτό δε σημαίνει Reset το νήμα που θα χρησιμοποιήσεις για να συνεχίσεις το νέο πλέξιμο θα έχει φθαρεί, κάθε φορά που θα ξηλώνεις και θα ξεκινάς από την αρχή, το νήμα θα χάνει τη δύναμη και την ομορφιά του. Όμως με το Johatsu σου δίνεται η επιλογή του Format και του Reset. Εξαφανίζεσαι διοικητικά, αποκτάς μια νέα ταυτότητα και συνεχίζεις από το μηδέν στην κυριολεξία.

Νέο όνομα, νέα ταυτότητα, νέα ζωή, αν είσαι έξυπνος θα φτιάξεις κάτι καινούργιο, αν δεν τα καταφέρεις, απλά θα επαναλάβεις τα ίδια λάθη.  Είναι κακό που καταλαβαίνω τι ωθεί αυτούς τους ανθρώπους να εξατμίζονται; Είναι κακό που στο πίσω μέρος τους μυαλού μου βλέπω μια ευκαιρία, μια ελπίδα;

Αυτές είναι οι σκέψεις που περνάν αυτές τις ημέρες. Όπως και λίγο καιρό πιο πριν, οι αρνητικές σκέψεις έχουν κερδίσει τη μάχη με την καρδιά μου. Αρχίζω και λυγίζω και χάνω το χαμόγελο μου. Το blog αυτό έγινε για να βγάζω τα εσώψυχα μου, αλλά αν συνεχίσω έτσι θα γίνει ένα ένας χώρος αρνητικών σκέψεων. Πριν σας κουράσω λοιπόν ας το γυρίσω στη θετική σκέψη...

Πόσα λεφτά άραγε θα μπορούσαμε να βγάλουμε στήνοντας τη δική μας επιχείρηση που θα "εξατμίζει ανθρώπους" τι τεράστιο δίκιο χρειάζεται για να διαγράψεις ανθρώπους από το δίκτυο και να δημιουργήσεις νέες ταυτότητες γι' αυτούς. Τελικά μήπως να το γυρίσω στην παρανομία και να φτιάξω τη δική μου μαφία; Ο Νονός μου θα ήταν πολύ περήφανος για εμένα αν το έκανα πάντως.

Πόσο συχνά σας περνάει από το μυαλό να κάνετε το ίδιο; Όχι να φτιάξετε μαφία, αλλά να εξαφανιστείτε και να φτιάξετε μια νέα ταυτότητα και μια νέα ζωή όπως ακριβώς την ονειρεύεστε;

Πηγές : http://tvxs.gr/news/kosmos/fainomeno-johatsu-anthropoi-stin-iaponia-eksafanizontai

Αν λοιπόν ο Bruno Mars βάλθηκε να μας διδάξει ιστορία της μουσικής και του χορού λίγα χρόνια πριν οι Beastie Boys είχαν βαλθεί να μας διδάξουν ιστορία του κινηματογράφου.

Μαθήματα Κινηματογραφικής Ιστορίας με τους Beastie Boys 

Αυτή τη φορά όμως πάμε ανάποδα ξεκινάμε από τα πιο πρόσφατα μαθήματα.

Το 2011 οι Beastie Boys κάνουν homage στους εαυτούς τους και σε όλες τις ταινίες με τις οποίες μεγάλωσαν αλλά και μεγαλώσαμε. Τους βλέπουμε στο σήμερα να συνεχίζουν το πάρτι από εκεί που σταμάτησαν στην αρχή της καριέρας τους, μπουκάρουν σε μία κάβα και χορεύουν Breakdance με τους εαυτούς τους που ταξίδεψαν στον χρόνο. Σ' ένα βίντεο που παρελαύνουν προς τιμή των Beast Boys όλοι οι κωμικοί ηθοποιοί της Αμερική μ'ένα βίντεο που μοιάζει περισσότερο με σκετς από το Saturday night live παρά με μουσικό βιντεο κλιπ. Beastie Boys - Make some Noise.

Πάμε λίγο πιο πίσω το 1998 και μετά από καιρό εμφανίζονται οι Beastie Boys με το CD/Album Hello Nasty. Αυτή τη φορά οι ίδιοι κάνουν Homage στις βιντεοκασέτες της Ιαπωνίας που λατρέψαμε μεγαλώνοντας. Τεράστια ρομπότ μάχονται μεταξύ τους στους δρόμους του Τόκυο με τα μέλη του συγκροτήματος να προσπαθούν να σώσουν την κατάσταση. Beastie Boys - Intergalactic. Για την ιστορία το τραγούδι παιζόταν παντού...και για πρώτη φορά κάποιος να αντιγράφει ένα Ελληνικό Εξώφυλλο δίσκου.

Beastie Boys - Hello Nasty (1998) & Τα Ημισκούπρια - 30 Χρόνια Επιτυχίες (1996)

Το Intergalactic ακουγόταν παντού σε αντίθεση με το Three MC's and One DJ από το ίδιο άλμπουμ, που ουσιαστικά όλο το τραγούδι είναι homage στην Old school σκηνή της Rap, που εκείνη την εποχή ξεκίνησε να δίνει τη θέση της στην R n B και το Hip Hop. Δηλαδή τι άλλο θες για να κάνεις ένα rap τραγούδι; Μία καλή λούπα ή έναν καλό Dj και φυσικά 3 Master of Ceremonies. Guest star o Dj που η πρωινό του δουλεία είναι να κυνηγάει φαντάσματα με τους Ghostbusters.

Το Body Movin ήταν το μόνο που δεν άκουσα αρκετά από το ίδιο album. Λάτρευα αυτό τον τρελό ήχο. Ο Fatboy slim (σπουδαίος Dj στα 90s) μιξάρει το γνήσιο τραγούδι και οι Beastie Boys διαλέγουν τη δική του εκδοχή για το βίντεο κλιπ που εδώ και πάλι έχουμε homage στις κατασκοπείες ταινίες και συγκεκριμένα στη ταινία Danger Diabolik που βασίζεται στο γνωστό comics Diabolik.

Φθάσαμε στο 1994 και στο Album "Ill Communication" με το τραγούδι που κάθε 5 λεπτά έπαιζε στο MTV όταν ακόμη το MTV έπαιζε μουσική. Το πρώτο μάθημα ιστορίας σκηνοθετημένο από τον σκηνοθέτη Spike Jonze να κάνει homage...σ'όλες τις αστυνομικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 70. Οργή και δέος αυτό το τραγούδι και στα 13 μου ήταν ό,τι πιο γαμάτο είχα ακούσει στη μέχρι τότε ζωή μου. Beastie Boys - Sabotage.

Φθάσαμε στο 1986 τη εποχή που άλλαξε η μουσική ιστορία. Με το "Lisence to Ill" οι Beastie Boys αλλάζουν όλη τη μουσική σκηνή της Αμερικής και με αυτό τραγούδι και τη συνεργασία των RUN DMC με τους Aerosmith στο "Walk this Way"  βλέπουμε και ακούμε για πρώτη φορά RAP στο MTV και την εισαγωτή της εκπομπής Yo MTV Raps!.  Οι Beastie Boys ήταν λευκοί rapper και έτσι το MTV δεν μπορούσε πλέον να κάνει τη στραβή και να σνομπάρει το είδος. Βοήθησε και η τεράστια επιτυχία του τραγουδιού. Ένα video που θυμίζει όλες εκείνες τις εφηβικές ταινίες της δεκαετίας (άλλωστε εκείνη την εποχή ξεκίνησαν οι εφηβικές ταινίες) και με cameo εμφανίσεις που μπορεί τώρα να μη της αναγνωρίζουμε αλλά με ονόματα που υπήρξαν ή είναι ακόμη γνωστά. (αλήθεια εντοπίσατε τον LL Cool J;) Από εδώ φυσικά συνεχίζεται και η ιστορία στο πρώτο βίντεο που ανάρτησα. Beastie Boys - Fight for your right.

Ολοκληρώθηκε ακόμη ένα μάθημα ιστορίας. Ένας μικρός φόρος τιμής στη μουσική των Beastie Boys και στη μουσική που με συντρόφευε μεγαλώνοντας. Οι Beastie Boys έμειναν στη μνήμη μας για πάντα παιδιά... Το 2012 το εν τρίτο των Beastie Boys ο Adam Yauch  μας αποχαιρετά με χαμόγελο και έχοντας παλέψει πολλά χρόνια με την επάρατο νόσο και μπαίνει στο πάνθεον των μουσικών που άλλαξαν την ιστορία. 

Η ιστορία δεν σταματάει, εκατομμύρια άτομα εμπνεύστηκαν από τα τερατώδες αγόρια και τη μουσική τους και κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποια τριάδα που γράφει τη δική της ιστορία, είτε είναι υπερ συγκρότημα της Ασίας με το όνομα Epik High και κάνουν τα δικά τους τηλεοπτικά homage  είτε βρίσκετε σε κάποιο υπόγειο ή γκαράζ της Αμερικής και κάνουν όνειρα για καριέρα. 

Γυρνάω ένα βράδυ από εκδρομή, κουρασμένη από το άγχος της δουλειάς και τη ταλαιπωρία που τρώω ως εργαζόμενη στον Τουρισμό και αναρωτιέμαι "Γιατί σκατά διάλεξα αυτό τον κλάδο".  Ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω την Έλενα Ναθαναήλ με όλη την ανεπιτήδευτη ομορφιά της να μου χαμογελάει γλυκά. Αποκάλυψη, ξαφνικά κατάλαβα....δεν διάλεξα τον τουρισμό επειδή το σπίτι μας δεν έμενε ποτέ άδειο από μουσαφιριά το καλοκαίρι, δεν διάλεξα τον τουρισμό επειδή ήθελα μια δουλειά που θα μου επιτρέπει να μιλάω ξένες γλώσσες...

Διάλεξα τον τουρισμό γιατί ως παιδί εκείνος μου είχε κλέψει την καρδιά. Το "Δηλητήριο" του τουρισμού είχε τρυπώσει βαθιά στο υποσυνείδητο μου όταν ήμουν ένα μικρό παιδί, μόνο του μπροστά στη τηλεόραση. Έπαθα σοκ, ξαφνικά στα 36 μου κατάλαβα ποια ήταν τα βήματα που οδήγησαν την έφηβη Eri να διαλέξει τον τουρισμό. Χωρίς άλλη καθυστέρηση λοιπόν σας παρουσιάζω όλα εκείνα τα τηλεοπτικά ερεθίσματα που με έκαναν να διαλέξω τον Τουρισμό.

Σας τα βάζω λοιπόν με τη σειρά που τα είδα και όχι με τη σειρά που προβλήθηκαν απαραίτητα. 

1. Professor Poopsnagle and his flying Zeppelin. Ας το παραδεχτούμε, εκείνη η εποχή δεν είχε και πολλά τηλεοπτικά σήριαλ για παιδιά. Ειδικά πριν την έλευση των ιδιωτικών καναλιών. Ωστόσο είχε αυτή τη σειρά με το ιπτάμενο λεωφορείο και τις υπέροχες περιπέτειες. Εννοείται δεν θυμάμαι τίποτα απολύτως από τα επεισόδια που έβλεπα. Αλλά ήθελα τόσο πολύ να μπω σε εκείνο το μαγικό λεωφορείο και να ταξιδέψω παρέα με αυτό το ιδιαίτερο σχολείο. Ήθελα! Το Είχα Ανάγκη. Έπρεπε να ταξιδέψω!

2.Επιχείρησις Απόλλων. Αυτή η ταινία είναι που πέτυχα στη τηλεόραση και μου έδωσε να καταλάβω όλα εκείνα τα υποσυνείδητα τηλεοπτικά μηνύματα που με οδήγησαν εδώ που είμαι. Η ιστορία της Ελληνίδας ξεναγού και του Γερμανού Πρίγκηπα για εμένα είχε δεύτερο ρόλο μπροστά στο μαγικό κόσμο που άνοιγε το επάγγελμα που έκανε η Ναθαναήλ. Ως παιδί δεν έβλεπα το ρομαντικό στόρυ, αλλά όλα αυτά που έκανε ως Ξεναγός / Συνοδός η πρωταγωνίστρια. Το ήθελα, ήθελα να το κάνω και εγώ. Εν μέρη το κατάφερα...δυστυχώς δεν έγινα επίσημη Ξεναγός, αλλά συνοδεύω κάποιες εκδρομές. It's something!

Μακάρι να μου είχαν πει πως δεν είναι πάντα έτσι.

3.The Love Boat. Η θάλασσα πάντα με καλούσε. Όμως ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Στα 17 ήθελα να βάλω στο μηχανογραφικό τη σχολή ασυρματιστών, τελικά δεν το έκανα, στα 22 ήθελα να δουλέψω για την Royal Olympic Cruises. Πριν λίγο καιρό σκεφτόμουν να στείλω βιογραφικό στο Allure of the Seas. Είμαι σίγουρη πως φταίει η σειρά "Το Πλοίο της Αγάπης" (μία έκφραση που χρησιμοποιεί ο πατέρας μου για να κάνει fat shaming). Διάλεξα το συγκεκριμένο opening γιατί αυτό το cast θυμάμαι πιο χαρακτηριστικά, να παίζει σε επαναλήψεις στο Mega. Κάθε καλοκαίρι την ώρα που κοιμόντουσαν όλοι εγώ ταξίδευα με τις περιπέτειες αυτού του καραβιού. Ήθελα και εγώ να είμαι εκεί μαζί τους, να εξυπηρετώ να βοηθάω και να ανακατεύομαι στις ζωές των επιβατών.

Βέβαια κανένας δεν μας έδειξε πόσο δύσκολο είναι να δουλεύεις σε ένα κρουαζιερόπλοιο. Πως ουσιαστικά δεν έχεις προσωπικό χρόνο, πως δεν έχεις ρεπό και τον ελάχιστο ελεύθερο σου χρόνο τον περνάς στο χώρο του προσωπικού και φυσικά οι καμπίνα σου είναι ένας τάφος με ράφια. Ωστόσο παρόλο που το ξέρω, εγώ ακόμη θέλω να το ζήσω. Θέλω να είμαι μέσα σε πλοία των Μινωικών, της Celebrity Cruises, της Ελληνικής Celestial Cruises,  της Norwegian Cruises ακόμη και της Talink Silji και της Viking Cruises, θέλω να φτάσω ως την Αλάσκα.

Φανταστείτε τη χαρά μου όταν ήμουν περίπου 14 ή 15 στα πλαίσια του Συνεδρίου Εθνικής Αυτογνωσίας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων με το Σύλλογο Ποντίων του Πειραιά, μείναμε στο πρώτο Ελληνικό Κρουαζιερόπλοιο που πήγε στην Αλάσκα. Πόσο παράξενες θα ήταν ερωτήσεις που έκανα στο προσωπικό. Άραγε θα χαιρόντουσαν που έβλεπαν ένα κορίτσι (ο θεός να με κάνει) στην εφηβεία σε εκείνο το μικρό κρουαζιερόπλοιο να νιώθει σαν να βρίσκεται στο παράδεισο. Είχα μάθει το πλοίο απέξω και ανακατωτά και παρόλο που ντρεπόμουν πλησίαζα το προσωπικό και το ρωτούσα διάφορα. Ήθελα και εγώ να είμαι εκεί μέρος του πληρώματος και να ταξιδεύω ταξίδια μακρινά ως στη Τζαμάικα(#klemeno).  Που να είναι εκείνο το γέρικο πλοίο. Τι ιστορίες έχει να πει η πλώρη του.

3. The Fantasy Island. Υπήρχε πραγματικά τίποτα πιο μαγικό από αυτή τη σειρά; Ένα νησί ξενοδοχείο όπου κάθε πελάτης έπαιρνε ακριβώς αυτό που ήθελε, ή ένα γερό μάθημα ζωής. Η επιτυχίας της σειράς βασιζόταν στο ότι όλα τα όνειρα μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα. Λεπτομέρειες όμως, μπροστά στο μεγαλείο του μυστήριου ιδιοκτήτη / διευθυντή που έκανε τα αδύνατα, δυνατά για να έχουν οι πελάτες αυτό που ακριβώς πλήρωσαν να έχουν.  Το μυστήριο για εμένα ήταν, πως το έκανε, πόσο προσωπικό χρησιμοποίησε, τι σερβίτσια έβαλε, που βρήκε τις πληροφορίες...τόσες πολλές ερωτήσεις.

Αυτή η σειρά με έκανε να θέλω να δουλέψω σε ξενοδοχείο. Όταν ξεκινούσα τις σπουδές μου εκεί το 1998, ο Ξενοδοχειακός κλάδος είχε το καλύτερο ασφαλιστικό ταμείο και οι υπάλληλοι είχαν καταφέρει να δουλεύουν ακόμη και τη φουλ σαιζόν με 4 ρεπώ το μήνα, οκτάωρο (ish)...φυσικά όταν καταργήθηκαν αυτές οι συμβάσεις άρχισε και η πτώση του ξενοδοχειακού προϊόντος στην Ελλάδα. Γιατί καλά τα αριστοκρατικά ξενοδοχεία στη χώρα, αλλά κανένας τουρίστας δεν θέλει να βλέπει τον ίδιο υπάλληλο όλη ημέρα να δουλεύει εξαντλημένος, άυπνος και έτοιμος να καταρρεύσει. Ωστόσο πάλι θα ήθελα να δουλέψω σε ξενοδοχείο και να παρέχω τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες...

4. Star Trek: The Next Generation: Τι εννοείς μια σειρά στο διάστημα δεν έχει καμία σχέση με τον Τουρισμό; Το Διάσημα είναι το τελευταίο σύνορο, ένα τεράστιο ατέλειωτο ταξίδι, και το Star Trek αν μη τι άλλο ήταν ένα τεράστιο κρουαζιερόπλοιο στο διάστημα. Στα επεισόδια που θυμάμαι είχαν περιπέτειες, είχαν μπαρ, είχαν εστιατόρια, είχαν μια καθημερινότητα στο διάστημα. Αν ποτέ δημιουργηθεί Διαστημικός Τουρισμός, θέλω να είμαι στο πρώτο πλήρωμα που θα σταλλεί να δουλέψει. Ναι θέλω να είμαι σερβιτόρα στο διάστημα, να δουλεύω στο μινι μάρκετ του Enterprise ναι θέλω να με διακτινήσουν στη αγκαλιά του πιο "σέξι άντρα του κόσμου" όπως είπε ο Dr. Sheldon Cooper. Μ' ακούς γοητευτικέ ψαρομάλλη ιδιοκτήτη της Virgin είμαι έτοιμη να ενταχθώ στο πλήρωμά σου...εδώ θα μπορούσε να μπει επίσης και το Υποβρύχιο Κεραυνός



Έτσι απλός ήταν ο παιδικός μου κόσμος, γεμάτος τηλεόραση και ταξίδια, ήθελα να γυρίσω τον κόσμο ταξιδεύοντας και δουλεύοντας. Μου κάνει εντύπωση πως από τότε ήθελα να έχω μια σφαιρική αντίληψη του τουρισμού και να δουλέψω σε όλους τους κλάδους και τομείς του.  Η 17χρονη Eri ήταν πολύ πιο έξυπνη από τη σημερινή Erisadesu. Όμως ο φόβος την άφησε προσγειωμένη για πάντα στην Ελλάδα. Γι' αυτό και εγώ σε εσάς που με διαβάζετε, σε εσάς τους λίγους θα ήθελα να πω.....

Μην αφήνετε τα παιδιά σας να βλέπουν μαλακίες, τελικά η τηλεόραση και το internet μας επηρέασαν περισσότερο από ότι θα θέλαμε...και αν θέλετε πείτε μου και εσείς αν αναρωτηθήκατε γιατί διαλέξατε αυτό που κάνετε...ή αν τελικά σας διάλεξε εκείνο.

Το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ποντίων μας αφορά όλους. Στις 19 Μαίου ημέρα Μνήμης των Ελλήνων του Πόντου συμμετέχουμε στη Πορεία Μνήμης στη Πλατεία Αριστοτέλους. Δίπλα μας θα είναι η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματίων, η Ένωση Πολιτιστικών Φορέων Νομού Θεσσαλονίκη, τα αδέλφια μας από την Αρμενία, από την Κρήτη, από την Κύπρο, από τη Θράκη. Στεκόμαστε περήφανα και διεκδικούμε τη θέση μας στην Ιστορία.

Συμμετέχουμε, Τιμούμε, Διεκδικούμε! Θα είναι μεγάλη μας χαρά να σταθείτε δίπλα μας και να μας στηρίξετε σ' αυτή μας την Προσπάθεια! 

Το Blog μου είναι ένας χαώδης χώρος των σκέψεων μου και τον προβληματισμών μου. Γι'αυτό άλλωστε και ο τίτλος τους "Αnother Mess Anoher Blog".

Το όνομα μου είναι η ελληνική μετάφραση της Elisheva δεν ήμουν ποτέ περήφανη για το Βασιλικό όνομα που κουβαλούσα. Όμως αυτό το όνομα που δόθηκε στη γιαγιά μου, όταν αυτή ήταν μωρό στο Βατούμ, έμελλε να μου θυμίζει για πάντα ένα σπουδαίο κομμάτι της ιστορίας. Φέρω το όνομα της Οσίας Ελισάβετ της θαυματουργής, η οποία καταγόταν από την Ηράκλεια της Θράκης, μίας ακόμη χαμένης πατρίδας. Τη μνήμη της οποίας η Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία τιμάει στις 24 Απριλίου.

Η 24η Απριλίου όμως δεν είναι για εμένα ημέρα γιορτής, είναι ημέρα μνήμης. Ημέρα μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Μια ημέρα που θέλω να με τηλεφωνούν όλοι στη γιορτή μου, παρότι άθεα, για να αρπάζω την ευκαιρία και να θυμίζω σε όλους το Θέμα της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

Οι Αρμένιοι είναι ένας λαός που θαυμάζω. Για αιώνες μοιραστήκαμε την ίδια γη και η ιστορία τα έφερε έτσι ώστε να μοιραστούμε και την ίδια τραγική μοίρα. Δυστυχώς όμως δεν μοιραστήκαμε και την ίδια οργάνωση, συσπείρωση και αλληλεγγύη που χαρακτηρίζει το λαό των Αρμενίων.

Δεν είναι εύκολη η ζωή των Ποντίων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Με τη πρώτη σου ανάσα, είσαι το αποτέλεσμα ενός αγώνα επιβίωσης. Με το πρώτο χτύπημα της καρδιά σου, ακούγεται ο ήχος εκατομμυρίων ανθρώπων που χάθηκαν για να είσαι εδώ εσύ σήμερα. Γεννιέσαι με ηθικό χρέος, με υπόσχεση και με εντολή.

Μέσα σε ένα Πόντιο, σε έναν Αρμένιο, σε έναν Ασσύριο κρύβονται χιλιάδες ψυχές. Ένα συλλογικό υποσεινείδητο που σου ορίζει ένα καθήκον. Την αποκατάσταση της Ιστορικής Αλήθειας. Την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

Είναι εύκολο να συνεχίζουμε τις παραδόσεις μας, τα έθιμά μας και την ιστορία μας. Όμως είναι πολύ δύσκολο να διεκδικήσεις τη θέση σου στην Παγκόσμια Ιστορία. Ο αγώνας είναι δύσκολος, αμφίρροπος και γεμάτος αποσπάσεις. Εύκολα χάνεις το στόχο σου και θυμώνεις με τα λάθος άτομα.

Όμως οι αγαπημένοι μου Αρμένιοι, είναι πάντα εκεί, παρόντες να μου θυμίζουν πως με έναν Συλλογικό Αγώνα όλα είναι δυνατά. Πως όταν έχεις δίπλα σου τα αδέλφια σου, τους ανθρώπους που μοιράζονται ίδια βιώματα με εσένα, όσο μάταιος και αν όλα είναι εναντίον σου ΜΠΟΡΕΙΣ να νικήσεις. Μπορείς να υψωθείς και να κοιτάξεις κατάματα την Ιστορία.

Η Νεολαία των Αρμενίων είναι συσπειρωμένη, οργανωμένη και έχουν μια Συλλογική Εθνική Συνείδηση και έναν ξεκάθαρο στόχο. Στη χθεσινή πορεία, άκουσα τα παιδιά της Αρμενίας πίσω μου να λένε "Που είναι ο Πόντιοι; Δεν θα έπρεπε να είναι εδώ οι Πόντιο;" και με ντροπή κοίταξα γύρω μου και δεν είδα αρκετούς.

Εχθές η Νεολαία των Αρμενίων μας τίμησε βάζοντας τη σημαία μας δίπλα στη δική τους. Ως Πόντιοι έχουμε εντολή από τους νεκρούς μας. Έχουμε μια υπόσχεση να κρατήσουμε. Έχουμε μια ιστορία να αποκαταστήσουμε. Οφείλουμε να παραδειγματιζόμαστε από τον Λαό της Αρμενίας.
Να στεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε μαζί τους.

Μετά από τόσα χρόνια ζωής, ήρθα σε ειρήνη με το όνομα μου. Δέχομαι το Εβραικό -  Βασιλικό όνομα που μου δόθηκε.  Γιατί η 24 Απριλίου ημέρα μνήμης και διεκδίκησης του Αρμένικου Λαού.

Βίντεο από το Pontos News από τη πορεία
της Αρμένικης Νεολαίας Ελλάδος
24 Απριλίου 2017

Links:
Ομοσπονδία Αρμένικης Νεολαίας Ελλάδος
Pontos News

Ταινίες:

Waiting for the Clouds (Ταμάμα) : Trailer - imdb

Ararat: Trailer - imdb 

The Promise (2016) -  Trailer - imdb

Hashtags:

#armeniangenocide102

#marchofjustice

#keepthepromise 

#Greekgenocide

#Pontiangenocide

#weremember

Ναι έχω πολύ μεγάλη φαντασία το ξέρω, είναι χάρισμα, έτσι γεννήθηκα. Δεν ήμουν ποτέ από εκείνα τα κοριτσάκια που ονειρευόταν τον ιππότη πάνω στο λευκό άλογο...ωστόσο πάντα περίμενα κάποια άκρως ρεαλιστικά πράγματα στη ζωή μου....που τελικά...ακόμη περιμένω να μου συμβούν....

1. Να βρω ένα μωρό στα σκαλιά μου..... Κάποια πράγματα τα βλέπεις με ρεαλισμό ακόμη και όταν είσαι παιδί. Έτσι ενώ μεγάλωνα ήξερα πως δεν υπήρχε περίπτωση να κάνουν οι γονείς μου αδερφάκι. Κάθε μέρα λοιπόν μετά το σχολείο, πριν το σχολείο...όποτε άνοιγε η πόρτα τέλος πάντων, άκρως επηρεασμένη από τις ασπρόμαυρες Ελληνικές ταινίες, περίμενα να βρω ένα βρέφος εγκαταλειμμένο στις σκάλες του σπιτιού που μεγάλωσα.  Το σπίτι μας χτισμένο ένας θεός ξέρει από πότε, πάνω σε κεντρικό σημείο της Νεάπολης, ήταν το ιδανικό σημείο για να εγκαταλείψει κάποιος το βρέφος του και να με κάνει ευτυχισμένη για πάντα. Μόνιμο άγχος μου δε, ήταν μη το βρει πρώτη η πολύτεκνη οικογένεια του πρώτου και το κρατήσει για δικό της.

Έμενα στον τελευταίο όροφο, ο 1ος έχει κρυφτεί πίσω από το φυτό.

Τελικά το κτίριο έχει εγκαταλειφθεί στη μοίρα του από τον ιδοικτήτη, εγώ έχω φύγει από εκεί εδώ και χρονια...Αλλά ακόμη περιμένω να βρω το μωρό στα σκαλοπάτια μου. 

2. Το σπάσιμο του 4ου τοίχου....Ο κόσμος των comics είναι φτιαγμένος με τρεις τοίχους, αυτόν που βλέπεις πίσω από τους χαρακτήρες, αυτόν που βλέπεις από τα αριστερά και από τα δεξιά του καρέ και ο 4ος τοίχος από εκεί που κοιτάς / διαβάζεις εσύ την ιστορία....Ακόμη περιμένω τον νεαρό που θα σπάσει τον 4ο τοίχο στα comics που διαβάζω και θα εμφανισθεί μπροστά μου. Αν σας θύμισε κάτι αυτό είναι επειδή γεννηθήκατε πριν από εμένα και καταλάβατε πως η πηγή έμπνευσής μου ήταν το video των Aha. Πόσο χρονών ήμουν όταν το ειδα πρώτη φορα; Ήθελα οπωσδήποτε να διαβάσω αυτό το comics που δεν ήταν πουθενά στης σελίδες της Κατερίνας και της Μανίνας. Ήθελα αυτό το μαγικό comics το είχα ανάγκη. Ακόμη το έχω και ακόμη περιμένω να σπάσει ο 4ος τοίχος και να εμφανισθεί ο χαρακτήρας από το εκάστοτε manga που διαβάζω.

Βέβαια αν θέλω να μου συμβεί καλό θα ήταν να σταματήσω να διαβάζω yaoi manga με gay χαρακτήρες και να ξαναρχίσω τους X-men μπας και βγει ο Gambit. (Βέβαια με την τύχη που έχω μάλλον κανας Onslaught θα βγει και θα με σκοτώσει)...ναι θα συνεχίσω να περιμένω, να  αφήσει ο Gambit τη Rogue και να έρθει σε εμένα. 

3. Να εμφανισθεί ένας χαμένος τουρίστας στο εξοχικό μου...Αυτό δεν ξέρω γιατί το περιμένω και να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πότε ξεκίνησα να το περιμένω (υποψιάζομαι από τότε που βρήκαμια χαμένη Ιαπωνέζα τουρίστρια κάτω από το σπίτι μου) .. Το μόνο σίγουρο είναι πως κάθε φορά που πάω στο εξοχικό, περιμένω για κάποιο λόγο στη μη τουριστική περιοχή που μένω να εμφανισθεί ένας χαμένος τουρίστα και να μου ζητήσει οδηγίες...Δεν είναι καμιά τρελή φαντασίωση αλλά είναι κάτι που περιμένω...μάλλον οφείλεται στο ότι βαριέμαι πολύ στο εξοχικό και εκεί βρίσκει ελευθερία η φαντασία μου για να καλπάσει.

4. Να με επιλέξουν για μια ειδική αποστολή στο διάστημα....Χωρίς λογική, έτσι απλά μια ημέρα να πάρει τηλέφωνό η NASA και να μου πει...Erisadesu we need you...Να μου πουν πως μετά από παγκόσμια έρευνα επιλέχθηκα εγώ για μια ειδική αποστολή στο διάστημα. Η παγκόσμια ανθρωπότητα αναγνώρισε επιτέλους το επικοινωνιακό μου χάρισμα να καταλαβαίνω όλες τις γλώσσες του κόσμου και επέλεξε εμένα ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλων να εκπροσωπήσω τη γη στο διάστημα...Αυτό το έχω σταντάρακι πως μια ημέρα θα γίνει, αν το σκεφτείς είναι το πιο ρεαλιστικό από όλα τα υπόλοιπα. 

Βέβαια το ιδανικό θα ήταν ο συνδυασμός του 2 και του 4 να βγει κάποιος από τα anime και να με πάρει μαζί του στο διάστημα αλλά σ'αυτή την περίπτωση θα ήθελα ας είναι από Slice of  life διαστημικό anime σαν τους ΠΛΑΝΗΤΕΣ. (ναι έτσι λέγετε το anime παρότι ιαπωνικό το όνομά του είναι ΠΛΑΝΗΤΕΣ)

5. Να μου στείλουν μήνυμα για συνέντευξη εργοδότες στο Linkedin. Τελευταίο πράγμα και πιο κορυφαίο στη λίστα μου είναι το να διαβάσει κάποιος εργοδότης το προφίλ μου στο Lnikedin και να μου στείλει μήνυμα για συνέντευξη. Πιστεύω και είμαι σίγουρη πως αν κάτι δεν πραγματοποιηθεί από αυτή τη μικρή λίστα θα είναι αυτό. Δηλαδή αν παίζαμε στοίχημα θα έδινα περισσότερες πιθανότητες στο να κάνω σεξ με τον Deadpool παρά να στείλει μήνυμα εργοδότης (ειδικά μετά που είδα πως ο υπεύθυνος HR μιας εταιρείας δεν έστειλε μήνυμα...παρόλο που είχα την προϋπηρεσία που ζητούσαν και μιλάω Ιαπωνικά...βέβαια αυτοί θέλανε Ιάπωνες...όχι Ελληνίδα..)..Που θα πάει θα έρθει η ημέρα που η Trivago θα μου ζητήσει να πάω να δουλέψω μαζί της, στον διαστημικό σταθμό στον Άρη.   

Λοιπόν...τι ρεαλιστικό πράγμα περιμένετε να σας συμβεί; 

Είναι λίγο νωρίς για να μιλάω για το καλοκαίρι αλλά με τρώει η περιέργεια να μάθω τι είναι αυτό το Ελληνικό καλοκαίρι, για το οποίο όλοι μιλάνε και απαρνιούνται ένα υπέροχο ταξίδι στο εξωτερικό στο όνομα του. Έχω ακούσει πολλές ιστορίες γι' αυτό το φανταστικό πλάσμα που όλοι το έχουν δει και βιώσει εκτός από εμένα. Έτσι σκέφτηκα να γράψω πως φαντάζομαι το Ελληνικό Καλοκαίρι με βάση αυτά που έχω ακούσει και με την κρυφή ελπίδα πως κάποιος θα διαβάσει τις απόψεις μου και θα με ενημερώσει πως είναι όντως έτσι.

1. Το Πρώτο καλοκαίρι! Είναι το πρώτο ταξίδι που θα κάνεις με τη παρέα σου, αφού ίσως τελειώσεις το λύκειο ή ενώ είσαι φοιτητής. Φαντάζομαι πως θα είναι σε κάποιο κοντινό προορισμό, ίσως στην Σκιάθο όπως πήγαν οι δικοί μου φίλοι και γνωστοί. Είναι η πρώτη σου περιπέτεια με τις φίλες / τους φίλους σου, οι πρώτες επιπολαιότητες που αργότερα θα σε κάνουν να απορείς με την αφέλεια σου. Φαντάζομαι δροσερό αεράκι, ελαφρύ ντύσιμο, ξύπνημα το μεσημέρι με ήπιο hangover μέχρι το επόμενο σφηνάκι στο beach bar, πάρτι, διασκέδαση και βόλτες με το αυτοκίνητου κάποιου ατόμου που μόλις γνώρισες και ανατολή του ήλιου σε μια άγνωστη παραλία. Υπερένταση, νεύρα και δάκρυα την ημέρα της επιστροφής...αλλά μια γλυκιά ανάμνηση.

Ένα Blast from the past θα μας πάει στο 2004 σε μια υπέροχη ταινία από την Ιαπωνία και στην ταινία Breathe In Breathe Out.

Η ταινία  μας ταξιδεύει σ' ένα αγρόκτημα ενός νησιού της Okinawa, όπου εκεί ένα ηλικιωμένο ζευγάρι χρειάζεται βοήθεια για τη συγκομιδή της σοδειάς τους. Έτσι μέσα από ένα αγροτουριστικό πρόγραμμα που υπόσχεται "διακοπές" και εργασία,  ταξιδεύει στο αγρόκτημα μια ομάδα έξι αρχικά και μετά εφτά νέων. Όσο εξελίσσεται η ιστορία μαθαίνουμε τι οδήγησε αυτή την ομάδα που αποτελείτε από άτομα από διαφορετικές ηλικίες και υπόβαθρο στο μακρινό αυτό νησί. Σιγά, σιγά λοιπόν βλέπουμε ότι κάθε πρωταγωνιστής έχει μια δική του ιστορία, έναν δικό του προβληματισμό και όλοι έχουν έναν κοινό παρανομαστή. Όλοι τους έφυγαν από τον τόπο τους θέλοντας να ξεφύγουν από κάτι που τους στοίχειωνε. 

Το ταξίδι αυτό λειτουργεί ως κάθαρση για όλους, μέσα από την χειρωνακτική εργασία στον αργό, τις μεταξύ τους διαφωνίες και καυγάδες αλλά και την αγάπη και τον σεβασμό του ζευγαριού που τους φιλοξενεί. Κλέβοντας τα δικά μου λόγια από προηγούμενη ανάρτηση για την ταινία Megane, η ταινία Breathe in Breathe out  "Ήταν μία ωραία, γλυκιά νωχελίκη καλοκαιρινή ταινία όπως μόνο οι Ιάπωνες ξέρουν να κάνουν" και μετά το τέλος της, θα νιώσετε καλύτερα. Η ομάδα των ετερόκλητων ανθρώπων σε  ένα τόσο μικρό περιβάλλον, δημιουργεί ένα ρεαλιστικό αποτέλεσμα και  μια παρείστικη ατμόσφαιρα αν θες, που κερδίζει τον θεατή από την πρώτη στιγμή.

Ξεκίνησα να βλέπω την ταινία λόγο του πολλά υποσχόμενου cast και δεν απογοητεύτηκα, την είδα πριν πολλά χρόνια και ακόμη θυμάμαι το πως με έκανε να νιώθω. Η ιστορία είναι μια οικουμενική ιστορία, που ταιριάζει σε όλους τους ανθρώπους που κάποια στιγμή έχουν την ανάγκη να φύγουν κάπου και εκεί να βρουν ψυχική κάθαρση και να γυρίσουν ολοκληρωμένοι. Μια ανάγκη που την έχω αυτή τη στιγμή που γράφω, γι'αυτό και έγινε αυτή η καταχώρηση. 

Για να πω την αλήθεια, δεν γνωρίζω όλο το cast (και δεν το έμαθα), η επιλογή της ταινίας έγινε με βάση το γεγονός ότι έπαιζε ο Hiroki Narimiya, ηθοποιός που ξεκίνησε την καριέρα του περίπου εκείνη την εποχή και συμμετείχε σε αξιόλογες παραγωγές. Σ'αυτή την ταινία είδα για πρώτη φορά και την Karina που πολύ αργότερα άρχισα να εκτιμάω και να συμπαθώ. Δύο ηθοποιοί, νέα ταλέντα εκείνης της εποχής, που και αυτοί είχαν μια πραγματικά δύσκολη περίοδο που οδήγησε στη παύση της καριέρας της Karina για δύο χρόνια, φέτος τη βλέπουμε να επιστρέφει με νέα σειρά. Ενώ πρόσφατα ο Hiroki ανακοίνωσε πως αποσύρεται από το επάγγελμα του ηθοποιού καθώς έχει κουραστεί, όπως δήλωσε, να ασχολούνται όλοι με τον σεξουαλικό προσανατολισμό του, να τον προδίδουν οι φίλοι του και να διαρρέουν φήμες περί χρήσης κοκαΐνης...κάτι που εδώ στο δυτικό κόσμο δεν θα είχε καμία σημασία, αλλά εκεί στην Ιαπωνία μια τέτοια φήμη είναι ικανή να σε καταστρέψει. 

Πέρα λοιπόν από την αυτοκάθαρση, αυτή η ανάρτηση είναι και ένα αντίο (με τη κρυφή ελπίδα πως θα είναι προσωρινό) στον Hiroki Narimiya που μπορεί να μην εξελίχθηκε στον καλύτερο ηθοποιό της  Ιαπωνίας, αλλά τον είδαμε να μεγαλώνει μπροστά στη κάμερα και να αναπτύσσει  το δικό του ταλέντο. Για την ιστορία, στην Αμερική είναι περισσότερο γνωστός για τον ρόλο του ως Ace Attorney ενώ η μοναδική ταινία του που έχει προβληθεί στην Ελλάδα είναι το Azumi, όπου εκεί παρέλασε μια ομάδα νέων ηθοποιών οι οποίοι τα επόμενα χρόνια θα  ήταν συνεχώς παρόντες στο τηλεοπτικό και κινηματογραφικό σκηνικό της χώρας.

Δεν με ενοχλούσε ποτέ η Δευτέρα, μέχρι που ξεκίνησε το timeline στο Twitter και στο Facebook να γεμίζει με κακή ενέργεια από μίζερους ανθρώπους που μισούν τη Δευτέρα. Το μόνο που με ενοχλούσε στη Δευτέρα ήταν η Κυριακή που είχα το άγχος της Δευτέρας (ξέρεις εκείνο το μίνι έμφραγμα που παθαίνεις όταν ακούς τον ήχο της Αθλητικής Κυριακής και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις διαβάσει για αύριο, λίγο πριν προλάβεις να σκεφτείς πως δεν πας άλλο σχολείο...καρακλεμένο από κάποιο πανέξυπνο φιλόσοφο στο twitter που δεν βρίσκω τώρα να σας τον αναρτήσω) . 

Δεν ξέρω πότε ακριβώς πουτάνεψε στη ζωή μου η Δευτέρα, αλλά ψάχνοντας σήμερα στο Blog βλέπω πως έχω αρκετά Post που έγραψα μετά από άσχημα πράγματα που μου συνέβησαν Δευτέρα. Θυμάμαι ένα παλιό post που φυσικά δεν το βρήκα, στο οποίο είχα βάλει το τραγούδι I hate Mondays και  κάποιος στο σχόλιο μου είχε γράψει "αρκεί να μην αρχίζεις να σκοτώνεις κόσμο"...Έτσι σκέφτηκα εκεί που θα κλαίω τη μοίρα μου για το πόσο άσχημη ήταν η μέρα να γράψω για μερικά πραγματικά άσχημες Δευτέρες της Ιστορίας.

1. Η πιο διάσημη άσχημη Δευτέρα ήταν αυτή που ξημέρωσε στη γειτονιά της Μπρέντα Σπένσερ. Η ιστορία δεν είναι καμία καινούργια, την είδαμε και στο "Γυναίκες Δολοφόνοι" ενώ επίσης για εκείνη τη Δευτέρα είχε γραφτεί και το τραγούδι The Boomtown Rats. Λοιπόν η μόλις 16 χρονών Μπρέντα σηκώθηκε το πρωί και άρχισε να πυροβολεί από το παράθυρο το προαύλιο του διπλανού δημοτικού σχολείου. Όταν τη συνέλαβαν και την ρώτησαν γιατί το έκανε αυτή απάντησε από "I don't like Mondays" ...και έρχομαι και εγώ και σου απαντώ...σε κανένα δεν αρέσουν οι Δευτέρες (ούτε και οι Δεύτερες). Περισσότερα εδώ. 

2. Φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το post ήταν να δω τη μέρα έπεσε η Ατομική Βόμβα στη Χιροσίμα, μαντέψτε....ναι Δευτέρα...ΔΕΥΤΕΡΑ ήταν η 6η Αυγούστου του 1946 όταν η Αμερική αποφάσισε να κάνει το πιο απεχθές Έγκλημα της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι τότε...τι πιο ωραίο να ξεκινήσεις την εβδομάδα σου με θάνατο;

3. Προσωπική Δευτέρα....Δευτέρα ήταν όταν έφτασα στη δουλειά στη lastminue και μου ήρθε email πως οι πελάτες μου σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια μεταφοράς τους από το Αεροδρόμιο του Ντουμπρόνβικ στο ξενοδοχείο....αν δεν κάνω λάθος Δευτέρα ήταν έμαθα πως σκοτώθηκε ο ανιψιός μου. 

4. Η 4η Σεπτεμβρίου του 1939 ήταν μια ακόμη, ναι σωστά, Δευτέρα...εκείνη την ευλογημένη Δευτέρα πέθαναν με βίαιο τρόπο μόνο 1140 Πολωνοί από τις δυνάμεις της Wermacht. Γνωστή και ως η σφαγή της Cezstochowa ή απλά Bloody Monday... 

5. Για να μην αλλάζουμε κλίμα Δευτέρα έγινε και η σφαγή της Νάντσινγκ....Γιατί δεν έκαναν μόνο σφαγές οι Ναζί της Γερμανίας, τα εγκλήματα της Ιαπωνίας στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν εξίσου σημαντικά. Για την ιστορία να σας πω, πως η Ναντσινγκ ήταν η παλιά πρωτεύουσα της Κίνας, εκεί είχε συγκεντρωθεί όλος ο άμαχος πληθυσμός και είχε γίνει συμφωνία πως η Ιαπωνία δεν θα επιτεθείς στους αμάχους...Μαντέψτε τι έκαναν οι Ιάπωνες και ονομάστηκε εκείνη ημέρα και ως η Γενοκτονία της Νάντσινγκ. Εκείνη την ημέρα το ημερολόγιο έδειχνε ΔΕΥΤΕΡΑ 13 Δεκεμβρίου του 1937. Βρείτε και δείτε την ταινία.

Κοιτώντας αυτή τη λίστα, αρχίζω και νιώθω ήδη καλύτερα για τη ζωή μου, ελπίζω και εσείς μετά από αυτό να είστε πιο ήρεμοι για την δύσκολη ημέρα που είχατε.

Ας ολοκληρώσουμε το post με ένα τραγουδάκι με τους Orgy να διασκευάζουν το Blue Monday των New order.

Άντε ρε Καλή εβδομάδα!!

Οι Akmu είναι ένα μουσικό ντουέτο από την Κορέα, αποτελείται από δύο νεαρά αδέρφια με τη πιο γλυκιά φωνή και μουσική του κόσμου. Το νέο τους άλμπουμ μόλις κυκλοφόρησε και τα δύο αδέρφια αποφάσισαν να κάνουν μια ταινία μικρού μήκους όπου ακούγονται όλα τα τραγούδια.

Αυτά τα δύο μικρά κορεατάκια, βρίσκουν τρόπο να μπαίνουν στην καρδιά σου, με την μουσική τους και τους ιδιαίτερους τους στίχους.



Εύχομαι το 2017 να είναι τόσο ζεστό όσο τα τραγούδια τους, να είμαστε όλοι το ίδιο αγαπημένοι όσο αυτοί οι δύο. Δύο χιλιάδες δεκαεφτά ευχές γεμάτες αγάπη.

Πολλά χρόνια πριν, όταν η Erisadesu δεν ήταν καν Erisabetsu είχε βρει στο μίνι μαρκετ της γειτονιάς της τα πρώτα ρυζομακάρονα τα οποία τότε είχαν μόλις κυκλοφορήσει από την Magie εκείνη την εταιρεία με τον πουρέ που εδώ και χρόνια την αποκαλούμε Maggi . Κάποια στιγμή όμως αυτά τα προϊόντα εξαφανίστηκαν από τα ράφια....και η φοιτήτρια Έρη για να καλύψει το κενό της αγόραζε κύβους Maggi και φιδέ για να κάνει Noodles...Αλλά σήμερα όλα άλλαξαν...γιατί πήγα στο Super της γειτονιάς με το σκεπτικό πως αποκλείεται η Maggi να ξανάφερε τα διάσημα της Noodles εδώ...Μαντέψτε ποιος έφυγε από το Super ευτυχισμένος...

ΝΑΙ ΕΓΩ!!! Γιατί κυρίες, κύριοι, Otaku και Weeaboo σήμερα ανακάλυψα πως τα Noodles με τις περισσότερες πωλήσεις στην Ινδία είναι εδώ...είναι εδώ ο ζεστός χρυσός για τον οποίο άκουσα τόσα πολλά από ασιάτες Youtubers και ναι τα δοκίμασα....Ας αρχίσει η Μάχη!!!

Κάποια άτομα έχουν διαμορφώσει αυτό που είσαι χωρίς να το καταλάβεις, αλλά και χωρίς οι ίδιοι να το καταλάβουν. Ένα τέτοιο άτομο ήταν και ο κος. Χι. Ένας άνθρωπος που με είδε να μεγαλώνω μέσα στην αυλή του, με είδε να φεύγω από την αυλή του και να παίζω σε αυλές,  να φτάνω σε μακρινές αυλές, αλλά πάντα να βρίσκω τον δρόμο και να γυρίζω στην δική του.

Κάποια στιγμή είχε δηλώσει με πολύ γλυκό και τρυφερό τρόπο πως θα ήθελε να με δει στη δική του αυλή για πάντα, αλλά δεν τον πείραζε που ήρθε άλλο κορίτσι στη θέση μου. Με κάθε ευκαιρία ήθελα να είμαι εκεί και να μαθαίνω από αυτόν ιστορίες και απόψεις διαφορετικές από την καθημερινότητα μου. Ο κύριος Χι είχε μία άποψη για τα πάντα και είχε έναν δικό του τρόπο να βλέπει τα πράγματα. Πότε παράλογος, πότε σωστός, πότε αστείος και πότε αυστηρός. 

Εκεί μέσα από τις ιστορίες του χτίστηκαν και τα θεμέλια που αργότερα οδήγησαν στην γέννηση της Erisadesu. Οι ιστορίες του ήταν μια γέφυρα με την μακρινή Ιαπωνία, μία ανορθόδοξη γέφυρα θα μπορούσα να πω, αλλά τόσο χρήσιμη. Ως παιδί λάτρευα και ρουφούσα κάθε λέξη που είχε να κάνει με τους παράξενους συναδέλφους που είχαν έρθει στην Ελλάδα από μια τόσο μακρινή χώρα. 

Στα 11 μου του είπα πως εγώ μια μέρα θα παντρευτώ Ιάπωνα....και δεν με σόκαρε η απάντηση του παρόλο που θα έπρεπε... αλλά με σόκαρε το γεγονός πως στην ίδια μου δήλωση μετά από 14 χρόνια που απάντησε με ακριβώς τον ίδιο τρόπο και την ίδια ιστορία. Χωρίς τον κύριο Χι, μπορεί να μην υπήρχε η Erisadesu, αλλά σίγουρα χωρίς αυτόν, η Erisadesu θα ήξερε πολύ λιγότερα για την Ιαπωνία από όσα ξέρει σήμερα. 

Μία ημέρα μετά, συνειδητοποιώ το πόσο σημαντικός ήταν στη ζωή μου, ήξερα ότι τον αγαπούσα και του είχα αδυναμία...απλά δεν ήξερα το μέγεθος της επιρροής του. Θέλει ένα χωριό για να μεγαλώσεις ένα παιδί λένε οι ξένοι... ο κύριος Χι, ήταν ένας από αυτούς στο χωριό που με μεγάλωσε. Μου χάρισε φίλους, μου χάρισε αγάπη και με έκανε να πιστεύω στον εαυτό μου. Δεν θα ξεχάσω τις ιστορίες του, τις απόψεις του και το γεμάτο αγάπη βλέμμα του. Χαίρομαι που έζησα δίπλα του, ήταν τιμή μου να συναντήσω έναν άνθρωπο σαν αυτόν γεμάτο από ζωή, από αγάπη, από ελαττώματα, από λάθη...δεν ήταν τέλειος και αυτό είναι που τον έκανε τόσο ανθρώπινο και αγαπητό. Τουλάχιστον σ'εμένα. 

Καλή αντάμωση λοιπόν κύριε Χι, ελπίζω πως και τα δικά σου κορίτσια θα έρχονται στην αυλή μου για να ακούν τις ιστορίες μου, τις ιστορίεςτους, τις ιστορίες μας. 

Επιστρέφουμε στις ρίζες και σ'αυτά που μας κάνουν πιο δυνατούς! Μετά από απουσία μερικών ετών επιστρέφουμε με την ανανεωμένη και νεανική ομάδα της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων και με συνεργασία της "Εύξεινος Λέσχη" Ποντίων Ηρακλείου και τον Σύλλογο Ποντίων Χανίων "Η Ρωμανία" σ'ένα συνέδριο γνώσεις, πολιτισμού και μνήμης. Χωρίς περαιτέρω Καθυστέρηση σας ανακοινώνω πως φέτος οι Πόντιοι κατεβαίνουν στην Κρήτη!!!

Μια ιστορική στιγμή για εμάς τους Πόντιους που για πρώτη φορά διοργανώνουμε συνέδριο στη γη της Κρήτης. Κρήτες και Πόντιοι παράλληλες ιστορίες διαφορετικά βιώματα όμως για πάντα ενωμένοι. 

Θέμα του 17ου Πανελληνίου Συνεδρίου  Εθνικής Αυτογνωσίας θα είναι η 

"Ιστορικές και νομικές παράμετροι της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής"

Στις 5 και στις 6 Νοεμβρίου 2016 στο Ηράκλειο της Κρήτης οι φωνές της ιστορίας θα ακουστούν μέσα από καταξιωμένους ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Κρήτης, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,  Πρίνστον (Αμερική) αλλά και από την Αρμένικη Εθνική Επιτροπή της Ευρώπης με έδρα τις Βρυξέλλες. 

Συνδιοργανωτές σ'αυτή τη μεγάλη προσπάθεια είναι η Περιφέρεια Κρήτης, με την υποστήριξη του Δήμου Ηρακλείου, του Δήμου Μαλεβίζιου και τελεί υπό την Αιγίδα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. 

Πιστεύω πως οι  κάτοικοι της Κρήτης ευαισθητοποιημένοι στην ιστορία και την διαχείριση της μνήμης  θα δώσουν δυναμικά το παρών στις συνεδριάσεις μας και θα τιμήσουν με την παρουσία τους τις συνεδριάσεις που θα γίνουν το ξενοδοχείο Atlantis στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Για εμένα το 17ο Συνέδριο  Ποντιακών Συλλόγων για την Εθνική Αυτογνωσία στο Ηράκλειο σημαίνει πολλά. Στα χρόνια που έζησα στο Ηράκλειο οι κάτοικοι της πόλης άνοιγαν την πόρτα τους με αγάπη κάθε φορά που έλεγα πως είμαι Πόντια. Η οργάνωση αυτού του Συνεδρίου στην Κρήτη είναι το δικό μου ευχαριστώ προς όλους εκείνους που μου χάρισαν μια δεύτερη πατρίδα.

Φέτος αγαπημένοι μου κάτοικοι του Ηρακλείου και της Κρήτης, επιστρέφω σε εσάς, τη δεύτερη πατρίδα μου, μαζί με όλη τη μεγάλη δυσλειτουργική μου οικογένεια παρέα, για να δείτε πόσο σας αγαπάμε αλλά και να δουν πόσο μας αγαπάτε. Ελπίζω να ανοίξετε τις καρδιές σας σ'αυτούς όπως κάνατε και σ ' εμένα. 

Ευχαριστώ την Εύξεινο Λέσχη Ποντίων Ηρακλείου Κρήτης και τον Σύλλογο Ποντίων Χανίων που έκαναν το κάλεσμα και χάρη σ'αυτούς και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων δημιουργούν αυτή την μοναδική ευκαιρία ένωσης του Πόντου και της Κρήτης κάτω από μια ομπρέλα γνώσης, μνήμης και ελπίδας.