Η φίλη μου έχει να λέει πως ξέρω τα πάντα για την Ιαπωνία, οπότε φανταστείτε την έκπληξη της όταν άρχισε να μου μιλάει για το φαινόμενο Johatsu και εγώ δεν ήξερα τίποτα.

Το φαινόμενο αυτό που μεταφράζεται στα Ελληνικά ως εξάτμιση ανθρώπων, συμβαίνει όταν άτομα εξαφανίζονται από προσώπου γης και κανένας δεν τα βρίσκει. Η πίεση της καθημερινότητας, η γενική κατάσταση της ζωής, οδηγεί άτομα στην Ιαπωνία να εξαφανίζονται.  Η Αυτοκτονία είναι συνήθης φαινόμενο στην Ιαπωνία, ωστόσο υπάρχει και ένας άλλος δρόμος. Η οικειοθελής εξάτμιση.

Έτσι κάποιο Ιάπωνες καταφεύγουν σε ειδικές "οργανώσεις" όπου καταθέτουν τις ταυτότητες τους και διαγράφουν την ύπαρξη τους από την χώρα. Έτσι ξαφνικά χάνεις κάθε επαφή με το δικό σου άνθρωπο και δεν έχεις ιδέα που είναι. Διαγράφεται από κάθε σύστημα. Μια ουσιαστικά διοικητική εξαφάνιση όπως μάθαμε στο πολύ ωραίο άρθρο που έγραψαν στο TVXS.Gr Ακριβώς αυτό δεν ήθελε στο τραγούδι "Ανθρωπάκος" η Τάνια Τσανακλίδου;

Οι Ιάπωνες χάρη στην αυστηρότητα περί ιδιωτικού απορρήτου, μπορούν να αλλάζουν ταυτότητα και να φεύγουνε σε ένα νέο μέρος και να συνεχίζουν τη ζωή τους, αφήνοντας πίσω τα πάντα. Νέα ταυτότητα νέα ζωή, χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγουν στην έσχατη λύση της Αυτοκτονίας.

Πόσες φορές δεν σκέφτηκες να κάνεις το ίδιο, να αφήσεις πίσω σου τα πάντα και να φύγεις ελεύθερος σ' ένα δρόμο που θα διαλέξεις εσύ, είτε σωστός, είτε λάθος, ένας δρόμο που έφτιαξες μόνος σου, με τα δικά σου χέρια.

Αυτές η μέρες είναι δύσκολες...κάποτε ο Danniel είπε πως δεν θα καταλάβω ποτέ αυτό το τραγούδι, κοίτα όμως που η μοίρα το έφερε έτσι και καταλαβαίνω τι νιώθουν όλοι αυτοί που επιλέγουν το δρόμο της εξάτμισης και όλα αυτά που λέει το τραγούδι. Δυστυχώς η ευτυχώς η ζωή είναι σαν το πλέξιμο μπορείς να τη ξηλώσεις και να συνεχίσεις να πλέκεις. Όμως αυτό δε σημαίνει Reset το νήμα που θα χρησιμοποιήσεις για να συνεχίσεις το νέο πλέξιμο θα έχει φθαρεί, κάθε φορά που θα ξηλώνεις και θα ξεκινάς από την αρχή, το νήμα θα χάνει τη δύναμη και την ομορφιά του. Όμως με το Johatsu σου δίνεται η επιλογή του Format και του Reset. Εξαφανίζεσαι διοικητικά, αποκτάς μια νέα ταυτότητα και συνεχίζεις από το μηδέν στην κυριολεξία.

Νέο όνομα, νέα ταυτότητα, νέα ζωή, αν είσαι έξυπνος θα φτιάξεις κάτι καινούργιο, αν δεν τα καταφέρεις, απλά θα επαναλάβεις τα ίδια λάθη.  Είναι κακό που καταλαβαίνω τι ωθεί αυτούς τους ανθρώπους να εξατμίζονται; Είναι κακό που στο πίσω μέρος τους μυαλού μου βλέπω μια ευκαιρία, μια ελπίδα;

Αυτές είναι οι σκέψεις που περνάν αυτές τις ημέρες. Όπως και λίγο καιρό πιο πριν, οι αρνητικές σκέψεις έχουν κερδίσει τη μάχη με την καρδιά μου. Αρχίζω και λυγίζω και χάνω το χαμόγελο μου. Το blog αυτό έγινε για να βγάζω τα εσώψυχα μου, αλλά αν συνεχίσω έτσι θα γίνει ένα ένας χώρος αρνητικών σκέψεων. Πριν σας κουράσω λοιπόν ας το γυρίσω στη θετική σκέψη...

Πόσα λεφτά άραγε θα μπορούσαμε να βγάλουμε στήνοντας τη δική μας επιχείρηση που θα "εξατμίζει ανθρώπους" τι τεράστιο δίκιο χρειάζεται για να διαγράψεις ανθρώπους από το δίκτυο και να δημιουργήσεις νέες ταυτότητες γι' αυτούς. Τελικά μήπως να το γυρίσω στην παρανομία και να φτιάξω τη δική μου μαφία; Ο Νονός μου θα ήταν πολύ περήφανος για εμένα αν το έκανα πάντως.

Πόσο συχνά σας περνάει από το μυαλό να κάνετε το ίδιο; Όχι να φτιάξετε μαφία, αλλά να εξαφανιστείτε και να φτιάξετε μια νέα ταυτότητα και μια νέα ζωή όπως ακριβώς την ονειρεύεστε;

Πηγές : http://tvxs.gr/news/kosmos/fainomeno-johatsu-anthropoi-stin-iaponia-eksafanizontai

Δεν με ενοχλούσε ποτέ η Δευτέρα, μέχρι που ξεκίνησε το timeline στο Twitter και στο Facebook να γεμίζει με κακή ενέργεια από μίζερους ανθρώπους που μισούν τη Δευτέρα. Το μόνο που με ενοχλούσε στη Δευτέρα ήταν η Κυριακή που είχα το άγχος της Δευτέρας (ξέρεις εκείνο το μίνι έμφραγμα που παθαίνεις όταν ακούς τον ήχο της Αθλητικής Κυριακής και συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις διαβάσει για αύριο, λίγο πριν προλάβεις να σκεφτείς πως δεν πας άλλο σχολείο...καρακλεμένο από κάποιο πανέξυπνο φιλόσοφο στο twitter που δεν βρίσκω τώρα να σας τον αναρτήσω) . 

Δεν ξέρω πότε ακριβώς πουτάνεψε στη ζωή μου η Δευτέρα, αλλά ψάχνοντας σήμερα στο Blog βλέπω πως έχω αρκετά Post που έγραψα μετά από άσχημα πράγματα που μου συνέβησαν Δευτέρα. Θυμάμαι ένα παλιό post που φυσικά δεν το βρήκα, στο οποίο είχα βάλει το τραγούδι I hate Mondays και  κάποιος στο σχόλιο μου είχε γράψει "αρκεί να μην αρχίζεις να σκοτώνεις κόσμο"...Έτσι σκέφτηκα εκεί που θα κλαίω τη μοίρα μου για το πόσο άσχημη ήταν η μέρα να γράψω για μερικά πραγματικά άσχημες Δευτέρες της Ιστορίας.

1. Η πιο διάσημη άσχημη Δευτέρα ήταν αυτή που ξημέρωσε στη γειτονιά της Μπρέντα Σπένσερ. Η ιστορία δεν είναι καμία καινούργια, την είδαμε και στο "Γυναίκες Δολοφόνοι" ενώ επίσης για εκείνη τη Δευτέρα είχε γραφτεί και το τραγούδι The Boomtown Rats. Λοιπόν η μόλις 16 χρονών Μπρέντα σηκώθηκε το πρωί και άρχισε να πυροβολεί από το παράθυρο το προαύλιο του διπλανού δημοτικού σχολείου. Όταν τη συνέλαβαν και την ρώτησαν γιατί το έκανε αυτή απάντησε από "I don't like Mondays" ...και έρχομαι και εγώ και σου απαντώ...σε κανένα δεν αρέσουν οι Δευτέρες (ούτε και οι Δεύτερες). Περισσότερα εδώ. 

2. Φυσικά το πρώτο πράγμα που έκανα όταν ξεκίνησα να γράφω αυτό το post ήταν να δω τη μέρα έπεσε η Ατομική Βόμβα στη Χιροσίμα, μαντέψτε....ναι Δευτέρα...ΔΕΥΤΕΡΑ ήταν η 6η Αυγούστου του 1946 όταν η Αμερική αποφάσισε να κάνει το πιο απεχθές Έγκλημα της ανθρώπινης ιστορίας μέχρι τότε...τι πιο ωραίο να ξεκινήσεις την εβδομάδα σου με θάνατο;

3. Προσωπική Δευτέρα....Δευτέρα ήταν όταν έφτασα στη δουλειά στη lastminue και μου ήρθε email πως οι πελάτες μου σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια μεταφοράς τους από το Αεροδρόμιο του Ντουμπρόνβικ στο ξενοδοχείο....αν δεν κάνω λάθος Δευτέρα ήταν έμαθα πως σκοτώθηκε ο ανιψιός μου. 

4. Η 4η Σεπτεμβρίου του 1939 ήταν μια ακόμη, ναι σωστά, Δευτέρα...εκείνη την ευλογημένη Δευτέρα πέθαναν με βίαιο τρόπο μόνο 1140 Πολωνοί από τις δυνάμεις της Wermacht. Γνωστή και ως η σφαγή της Cezstochowa ή απλά Bloody Monday... 

5. Για να μην αλλάζουμε κλίμα Δευτέρα έγινε και η σφαγή της Νάντσινγκ....Γιατί δεν έκαναν μόνο σφαγές οι Ναζί της Γερμανίας, τα εγκλήματα της Ιαπωνίας στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν εξίσου σημαντικά. Για την ιστορία να σας πω, πως η Ναντσινγκ ήταν η παλιά πρωτεύουσα της Κίνας, εκεί είχε συγκεντρωθεί όλος ο άμαχος πληθυσμός και είχε γίνει συμφωνία πως η Ιαπωνία δεν θα επιτεθείς στους αμάχους...Μαντέψτε τι έκαναν οι Ιάπωνες και ονομάστηκε εκείνη ημέρα και ως η Γενοκτονία της Νάντσινγκ. Εκείνη την ημέρα το ημερολόγιο έδειχνε ΔΕΥΤΕΡΑ 13 Δεκεμβρίου του 1937. Βρείτε και δείτε την ταινία.

Κοιτώντας αυτή τη λίστα, αρχίζω και νιώθω ήδη καλύτερα για τη ζωή μου, ελπίζω και εσείς μετά από αυτό να είστε πιο ήρεμοι για την δύσκολη ημέρα που είχατε.

Ας ολοκληρώσουμε το post με ένα τραγουδάκι με τους Orgy να διασκευάζουν το Blue Monday των New order.

Άντε ρε Καλή εβδομάδα!!

Λεπτομέρεια από πίνακα της Youk Shim Won

 Η ώρα είναι 12:37 όχι ό,τι έχει σημασία ή κάποιο συμβολισμό απλά θέλω να δω τι ώρα ξεκίνησα να γράφω. Αισίως έφτασα 35 και ακόμη δεν έχω καταφέρει να μην αγχώνομαι για τους λάθους λόγους. Όμως όταν αγχώνομαι όλα πάνε καλά...όταν δεν αγχώνομαι είναι το πρόβλημα. Είχα μια πολύ δύσκολη ημέρα σήμερα, θα μπορούσε να ήταν χειρότερη, πιο δυσάρεστη...Δεν έγινε κάτι τραγικό αλλά να που πάλι έφτασε το βράδυ και με βρήκε μέσα στον εκνευρισμό και το άγχος. Έτσι χωρίς λόγο για ένα θέμα που δεν θα έπρεπε να με νοιάζει....

Μερικά πράγματα για τα οποία δεν θα έπρεπε να με νοιάζουν με  κάνουν να προβληματίζομαι ενώ κάποια ουσιαστικά πράγματα που θα έπρεπε να με προβληματίζουν με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Η νηπιαγωγός είπες κάποτε στη μητέρα μου να μην ανησυχεί για εμένα, εκείνη ήξερε να ψυχολογεί τα παιδιά. Της είπε πως όταν μεγαλώσω θα γίνω αναίσθητη και δεν θα με επηρεάζει τίποτα...Για αιώνες εκείνη το επαναλάμβανε από φόβο μη γίνω αυτό που φοβόταν η νηπιαγωγός...Νομίζω εξελίχτηκα λάθος.

Άραγε αν είχα γίνει νοσοκόμα όπως ήθελε η μάνα μου να είχα εξελιχθεί σε πιο αναίσθητο πλάσμα ή θα ταυτιζόμουν με τους ασθενείς και όλη μέρα θα έκλαιγα; Δεν είμαι νοσοκόμο όμως, υπάλληλος σε τουριστικό γραφείο είμαι παρόλα αυτά, ανησυχώ για κάθε κράτηση, για κάθε ταξίδι που κάνει πελάτης...ωστόσο...όταν γυρνάει δεν παίρνω τηλέφωνο να δω πως πέρασε, να κρατήσω επαφή ώστε να τον κρατήσω για το μέλλον...νομίζω απέτυχα σ'αυτό.

Στα τόσα χρόνια αλλαγών στη ζωή μου έμαθα να μη κρατάω επαφή...έχει περάσει τόσος κόσμος από τη ζωή μου ... τώρα ίσως που δεν περνάει τόσος κόσμος με προβληματίζει που δεν κράτησα επαφή, αλλά όχι αρκετά για να επικοινωνήσω και πάλι με τα άτομα που με θεωρούσαν φίλη και εγώ έτσι απλά τα άφησα να φύγουν από τη ζωή μου. Είδες...πάλι για λάθος πράγματα προβληματίζομαι. Στεναχωρήθηκα με κάτι που έγινε στη δουλειά, μία απλή ακύρωση...κάτι για το οποίο ένας φυσιολογικός τουριστικός υπάλληλος δεν θα το έδινε σημασία....Αλλά εγώ όχι εκεί, βρίσκω κάτι να με κρατάει ξύπνια...

Κάθε καλοκαίρι που περνάει το θεωρώ δύσκολο, πέρσι πάλι κάπως έτσι ήμουν, απλά δεν είχα χρόνο ανάμεσα σε δυο δουλειές να σκεφτώ και όλα ήταν υπέροχα. Φέτος πάλι μίζερη....πως ένα παιδί που αγαπούσε το καλοκαίρι και ήθελε να κάνει τον κόσμο να περνάει καλά το καλοκαίρι κατέληξε να είναι τοσο μίζερο. Που είναι το παιδί που διάλεξε τον τουρισμό για να κάνει τους άλλους να περνάνε καλά στις διακοπές τους; Σε ποια γωνία του δρόμου έστριψα λάθος; Πότε θα αρχίσω να προβληματίζομαι για τα σωστά πράγματα; Πότε θα σταματήσω να επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη;

Θα ήμουν το ίδιο άτομο αν είχα οικογένεια αναρωτιέμαι.....Πολλές ερωτήσεις...Τελικά δεν πέρασε πολύ ώρα...τα είπα όλα...θα μπορούσα να πω περισσότερα αλλά δεν μου αρέσουν τα μεγάλα κείμενα.
Καληνύχτα

Ας γράψω κάτι μπας και το βγάλω απο το σύστημα μου.... Σύντομα κλείνω ένα χρόνο δουλειάς. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή ήταν μια δύσκολη χρονιά για όλους μας. Για μερικούς απο εμάς τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα από ότι για άλλους.

Πραγματικά θα ήθελα να είμαι πιο αισιόδοξη, αλλά πως μπορείς να είσαι αισιόδοξος σε ένα καράβι που βουλιάζει με τόσο αργούς ρυθμούς. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι σαν την ουρά στο ΙΚΑ. Είμαστε σε μια συνεχή αναμονή...Περιμένουμε να βελτιωθούν τα πράγματα ή να χειροτερέψουν. 

Πλέον έχουμε χάσει όμως την υπομονή μας καθώς τα πράγματα δεν αλλάζουν προς το καλύτερο. Προσωπικά ελπίζω να μηδενιστούμε και να αρχίσουμε απο την αρχή. Πάντα ένα reset μας δίνει περισσότερη ελπίδα....και αυτός ο καύσωνας δεν βοηθάει την κατάσταση.

Αυτό το καλοκαίρι είναι σαν τραγούδι της Lana Del Rey, όμορφο αλλά συνάμα βαρετό και δεν λέει ποτέ να τελειώσει....Σαν να ζούμε σε βίντεο κλιπ μιας τραγουδίστριας που βαριέται...και εγώ βαριέμαι, βαριέμαι να δουλέψω, να καθαρίσω το σπίτι, να κάνω μπάνιο, να ζήσω, να αναπνεύσω....

Ένας αέναος κύκλος αποσύνθεσης....θα μπορούσα να ακούω αμέτρητα τραγούδια υποκριτικής μιζέριας...προσπαθώ να βρω μια διέξοδο και να  προχωρήσω σαν άνθρωπος, άτομο σαν εργαζόμενος...Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει διέξοδο. Η εποχή που ζούμε δεν είναι σαν αυτές που μεγαλώσαμε και βρισκόμαστε έξω απο τα νερά μας...

Αυτό ήταν το παραλήρημα μου....μακάρι να είχα λεφτά και ένα διαβατήριο και να έφευγα σε κόσμους μαγικούς όπου θα κατάφερνα να βοηθήσω εμένα και όσους γύρω μου έχουν προβλήματα.

Ας είμαστε ρεαλιστές (όπως θα έλεγε και ο Λόγκεν, και αν είχες να πεις κάτι για τον Λόγκεν αυτό θα ήταν πως ήταν ρεαλιστής)...αρκετά τεντώθηκα και ξέφυγα από την ουρά στο  ας γυρίσω πίσω στην συνεχή αναμονή. Που θα πάει κάποια στιγμή θα έρθει και η δική μου σειρά.

Τελικά πρέπει να ήμουν πολύ κακό άτομο στη προηγούμενη ζωή μου, αλλιώς πως να εξηγήσω όλα αυτά που συμβαίνουν; Εντάξει τουλάχιστον έχω την υγεία μου και τα άτομα που με αγαπάνε. Ίσως κάθε εμπόδιο να είναι σε καλό, αλλά τι να πω μετά τα τελευταία γεγονότα δεν μπορώ να είμαι και πολύ αισιόδοξη έτσι;

Αναρωτιέμαι όμως τι σκατά άτομο μπορεί να ήμουν στην προηγούμενη ζωή μου και πόσος καιρός περνάει από τον θάνατό σου για να μετενσαρκωθεί η ψυχή σου;

Για να δούμε τι μπορεί να ήμουν......

.... Η πρώτη σκέψη που περνάει είναι να ήμουν αξιωματικός των Ες Ες, ή ελεύθερος σκοπευτής,
η ακόμη χειρότερα ρουφιάνος τον Ναζί....

....Η δεύτερη σκέψη είναι να ήμουν εκκεντρική αριστοκράτισσα στην Κεντρική Ευρώπη και να έκανα μπάνιο σε λουτρά αίματος αθώων κορασίδων και να με φώναζαν Elisadeath.

.... Τρίτη σκέψη... να ήμουν ο στυλίστας του Φλωρινιώτη....

.... τι άλλο θα μπορούσα να ήμουν..... ίσως κακιασμένο αφεντικό όπως ο Μποσταντζόγλου στη γνωστή διαφήμιση με τις υπερωρίες

Αν ωστόσο η μετενσάρκωση δεν υπολογίζει διαστάσεις και σύμπαν τότε θα ήμουν.....
... o Darth VAder,

λέτε να ήμουν... serial Killer??? να ήμουν εγώ ο Τζακ Αντεροβγάλτης; Ή μια απλή νοικοκυρά που μια μέρα ξύπνησε στραβά και έσφαξε όλο το χωριό;

ποτέ δεν θα το μάθουμε........

προς το παρών αν περάσατε από το blog και διαβάσατε αυτό το ποστ, σας παρακαλώ ευχηθείτε μου καλή τύχη και κουράγιο.

Πριν από πολύ καιρό, γνώρισα ένα παλικάρι που με έκανε να χαμογελάσω και που με έκανε να νιώσω παιδί ξανά. Ένιωθα πολύ άνετα με αυτό το παιδάκι, γιατί για παιδάκι πρόκειται όταν σκέφτομαι την διαφορά ηλικίας που έχω μαζί του. Βασικά το πιο παράξενο είναι ότι ποτέ δεν συγκράτησα το όνομά του και ότι από τότε δεν τον ξαναείδα. Σε σημείο να πιστέψω ότι εντάξει απλά δεν υπάρχει και είναι κάποιο αερικό που εμφανίστηκε την ώρα της αμηχανίας μου για να με βοηθήσει.

Την προηγούμενη Τετάρτη λίγο πριν πάω στο ραντεβού, ενώ ήμουν μέσα στο ταξί τον είδα στο δρόμο να κοιτάει μια βιτρίνα με την κοπέλα του. Εκεί κατάλαβα οτι οκ, τελικά υπάρχει και μου φάνηκε πολύ γλυκό που είχε κοπέλα. Με τα πολλά εκείνη η μέρα ήταν τέλεια.

Την Δευτέρα το βράδυ σκεφτόμουν αυτό το γεγονός και αναρωτιόμουν ότι δεν ξέρω πως τον λένε και πόσο καιρό είχα να τον δω. Σκεφτόμουν ότι οι πιθανότητες να τον δω σύντομα είναι περιορισμένες, αφού έχουν περάσει μήνες απο τότε που τον γνώρισα και την Τετάρτη που τον είδα τυχαία.

Σήμερα ξύπνησα όπως πάντα με μια ξινίλα στη μάπα μου και σαφώς αγχωμένη γιατί σήμερα ή την Δευτέρα θα μάθω τα αποτελέσματα του ραντεβού της Τετάρτης. Έτσι ανεβαίνω στο λεωφορείο, κοιτάω αριστερά, δεξιά με την πιο ξενερωμένη μάπα του κόσμου και ξαφνικά βλέπω τα τεράστια μάτια του. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο παράξενα ένιωσα όταν με κοίταξε και φάνηκε ότι με ξέρει από κάπου. Έτσι και εγώ του μίλησα. Το ξέρω ότι είναι χαζό να γίνομαι τόσο γλυκανάλατη με ένα τόσο κοινότυπο γεγονός.

Αλλά τον συμπαθώ πολύ (όπως καταλαβαίνετε για ακόμη μια φορά δεν ξέρω πως το λένε) και είμαι σίγουρη ότι που τον συνάντησα είναι ένα πολύ καλό σημάδι. Νομίζω ότι θα έχουμε καλά νέα σήμερα και αν όχι σήμερα θα έχουμε καλά νέα σύντομα και όλα μα όλα θα πάνε καλά.

Βέβαια τώρα που το έγραψα συνειδητοποιώ ότι απλά προκαλώ την τύχη μου και ότι ίσως καλύτερα να μη το ανεβάσω το ποστ μου. Αλλά... είμαι σίγουρη ότι όλα θα πάνε καλά.

... μαζί με τη νύχτα με τύλιξε πάλι και εκείνο το γνώριμο πέπλο του. Για ακόμη μια φορά με σφίγγει και δεν μ' αφήνει να χαλαρώσω. Προσπαθώ να το αποβάλλω δεν είναι και τόσο εύκολο.

Θεέ μου δώσε μου δύναμη να το ξεπεράσω. Χρειάζομαι κουράγιο και υπομονή, λίγες ημέρες έμειναν. Μόλις περάσει ο καιρός όλα θα μπούνε σε ένα πρόγραμμα και εγώ ίσως να σταματήσω να νιώθω έτσι. Χρειάζομαι ένα θαύμα.

Θα έρθει επειδή το θέλω, επειδή το πιστεύω και επειδή το χρειάζομαι. Πρέπει να γίνω πιο δυνατή, πρέπει να τα καταφέρω. Πρέπει να ηρεμήσω.

Έκανα την αρχή, ακόμη και αν έφαγα τα μούτρα μου στην πρώτη προσπάθεια να αλλάξω τη ζωή μου δεν σημαίνει ότι θα γίνει και στην επόμενη. Όλα θα πάνε καλά και εγώ θα ηρεμήσω σύντομα. Δεν υπάρχει άλλος δρόμος πέρα από την άνοδο. Θα τα καταφέρω...

Ακόμη και αν όλα δεν έρθουν όπως τα θέλω, θα φύγω από τη δουλειά. Θα φύγω και θα ηρεμήσω και θα συγκεντρωθώ στο πως να τελειώσω τη σχολή και μετά από εκεί και πέρα βλέπουμε.

Η Dannossiel με είδε το σαβ/κο και νομίζω ότι αυτή τη φορά κατάλαβε ότι πραγματικά δεν είμαι ευτυχισμένη. Ότι πραγματικά΄υποφέρω αυτή την περίοδο.

.... το αίσθημα δεν μπορεί να φύγει ακόμη, ελπίζω τουλάχιστον να τα καταφέρω να κοιμηθώ λιγάκι απόψε.

όλα θα πάνε καλά Λιζάκι. Πίστεψε το.