Μια μέρα αποφασίζεις να γράψεις στο blog μετά από λίγο καιρό ξαναθέλεις να γράψεις και με τρόμο βλέπεις πως έχει περάσει ένας χρόνος απο τότε που έγραψες τελευταία φορά..

Πραγματικά τι συνέβη σ'αυτό το υπέροχο blog που ερχόμουν και έγραφα συνέχεια, διασκέδαζα τόσο πολύ εδώ μέσα και να που τελικά με έφαγε η καθημερινότητα μου και ξέχασα να κάνω πράγματα που αγαπούσα. Όπως λέει και το τραγούδι τον Blur. "You've been so busy lately that you haven't had the time to open up your eyes and see the world spinning gently out of time" 

Την προηγούμενη εβδομάδα έγινε κάτι μαγικό. Πήγα και στις δύο δουλειές μου χαρούμενη και κατάφερα να μην μαλώσω με κανέναν, ούτε με συνάδελφο, ούτε με πελάτη....Ακόμη και το Σαββατοκύριακο που πήγα στην Καστοριά πέρασα απίστευτα ωραία...Δεν ξέρω τι συνέβη ήταν σαν να ήμουν πραγματικά ευτυχισμένη χωρίς λόγο....Σήμερα ξύπνησα με τον παλιό κακό μου εαυτό μέσα στα νεύρα και την γκρίνια αναγνωρίζοντας όλη την μιζέρια που τυλίγει αυτό τον πλανήτη.

Τι συνέβη και υπήρξα γνήσια ευτυχισμένη ; Γιατί δεν είμαι και αυτή την εβδομάδα έτσι; Τι είναι αυτό που με αγχώνει; Τι είναι αυτό που με απογοητεύει; Δεν έχω ιδέα. Πραγματικά δεν ξέρω τι είναι αυτό που φταίει και ξυπνάει το τέρας μέσα μου. Για μια φάση πίστεψα στην ιδέα πως απλό Γεροντοκόριασα και σαν καλή σκατόγρια μεταμορφώθηκα σ'αυτό τέρας που είμαι τώρα....Ωστόσο η προηγούμενη εβδομάδα μου έδωσε ελπίδα και χαρά.

Τα νέα μου...θυμάστε πόσες φορές εδώ μέσα έγραψα για την προσπάθεια μου να ξεκινήσω και να ολοκληρώσω την πτυχιακή μου; Oh well...αυτό το καλοκαίρι ανάμεσα σε δύο δουλειές και τρελά ξενύχτια, τόνους red bull και Hell κατάφερα όχι απλά να ολοκληρώσω την πτυχιακή μου αλλά και να την παραδώσω και μάλιστα αυτή την στιγμή που σας γράφω είμαι μια απόφοιτη.

Αυτό που πίστευα πως δεν θα γίνει ποτέ και πλέον παύω να είμαι αιώνια φοιτήτρια. Είμαι μια απόφοιτη. Άλλαξε κάτι στην ζωή μου; Όχι αλλά τουλάχιστον σταμάτησα να βλέπω εφιάλτες τις νύκτες πως επιστρέφω στο Ηράκλειο για να ολοκληρώσω εκείνο που άφησα πίσω μου.

Δεν ξέρω αν διαβάσατε στις Άθλιες Κόρες, επέστρεψα στον τουρισμό. Πλέον δουλεύω καθημερινά σε τουριστικό γραφείο, μικρό, γειτονικό αλλά με συνεχή ροή δουλειάς και φυσικά συνεχίζω και στο ζαχαροπλαστείο που ήμουν, ωστόσο εκεί δουλεύω 4 ημέρες. Το αποτέλεσμα είναι να είμαι συνεχώς κουρασμένη αλλά τουλάχιστον κατάφερα να κάνω μερικά ταξίδια παραπάνω.

Για πρώτη φορά έκανα δύο ταξίδια και τα δύο στο εξωτερικό μέσα στην ίδια χρονιά. Λίγο απογοητεύτηκα με την ποιότητα ζωής στην Ελλάδα μετά απο αυτά τα ταξίδια, αλλά τουλάχιστον ξέφυγα και είδα πως είναι να ζεις έξω. Ζήλεψα, πικράθηκα αλλά αποφάσισα πως μπορώ να αλλάξω και την εδώ ζωή μου. Ωστόσο το όνειρο να φύγω στην Ασία υπάρχει και πλέον πιο δυνατό απο ποτέ μου χτυπάει την Πόρτα...πλέον ονειρεύομαι να βρω τρόπο για ένα μεταπτυχιακό πάνω στην Ασιατική αγορά με την ελπίδα να μπορώ να φέρω ασιάτες τουρίστες στην Ελλάδα...δεν έχω λεφτά ωστόσο για κάτι τέτοιο...αλλά όπως μου υπενθύμισε ένας συνάδελφος "η ζωή είναι για τους τολμηρούς". Θα πρέπει να μου το θυμίζω κάθε πρωί που ξυπνάω.

Κλείνοντας θα ήθελα να πω, πως θέλω να φτιάξω μια δική μου μικρή επιχείρηση με θέμα τον τουρισμό και κυρίως την προώθηση της Θεσσαλονίκης στο εξωτερικό..δεν ξέρω πως μπορώ να κάνω κάτι τέτοιο και να βγάλω λεφτά αλλά λέω να αρχίσω με μικρά βήματα...για αρχή πρέπει να κάνω έρευνα κάτι που δεν έχω ξεκινήσει ακόμη, ελπίζω όταν όμως κάνω το πρώτο μου βήμα να σας συναντήσω και να με βοηθήσετε και εσείς με τον τρόπο σας.

Ευχαριστώ που με ακούσατε το είχα ανάγκη

   .

... στην πόλη του Βορρά υπήρχε ένα μεγάλο τουριστικό γραφείο... Αυτό το γραφείο το είχε ένας Δούκας... Ο Δούκας αγαπούσε πολύ τη δουλειά του και χαιρόταν που ήταν ο πρώτος που δημιούργησε κάτι τόσο μεγάλο στη μικρή πόλη του Βορρά...

Καθώς τα χρόνια περνούσαν το γραφείο αυτό μεγάλωνε και μεγάλωνε και χάρη σε αυτό το γραφείο πολύς κόσμος από την πόλη βρήκε δουλειά και ακόμη περισσότερος κόσμος ανακάλυψε την πόλη του Βορρά και της γύρω περιοχές. Έτσι χιλιάδες ταξιδιώτες από την Ευρώπη επισκέφθηκαν τις όμορφες αυτές περιοχές, οι ίδιοι ταξιδιώτες γνώρισαν, αγάπησαν και ξανά επισκέφθηκαν τον τόπο του Βορρά. Το γραφείο του Δούκα ένωσε την απομακρυσμένη πόλη του Βορρά με άλλες χώρες που βρισκόντουσαν ακόμη βορειότερα, ακόμη πιο μακριά.

Επειδή στην πόλη αυτή δεν υπήρχε άλλη τέτοια επιχείρηση, από το γραφείο του Δούκα βγήκαν τα καλύτερα στελέχη της πόλης. Έμαθαν τη δουλειά μέσα στο γραφείο, μεγάλωσαν και ανέπτυξαν τις γνώσεις τους δουλεύοντας εκεί. Έτσι και ο πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας ξεκίνησε μέσα σε εκείνο το γραφείο. Ξεκίνησε φροντίζοντας τα άλογα και σύντομα έγινε ο ανώτερος ιπποκόμος του Δούκα. Από αυτόν περνούσαν όλες οι εντολές για τα άλογα, τις άμαξες και ότι μπορούσε να σταλεί ώστε να εξασφαλιστεί η σωστή και ασφαλή μεταφορά των κουρασμένων ταξιδιωτών.

Ο πρωταγωνιστής μας ήταν δυναμικός, αυστηρός και πάντα σωστός σε ότι έκανε. Όλοι τον σεβόντουσαν μέσα στο γραφείο του Δούκα, όλοι έτρεμαν μόλις τους φώναζε αλλά όλοι τον αγαπούσαν. Δίπλα του μαθήτευσαν όλοι οι γνωστοί μετέπειτα ιπποκόμοι του βασιλείου, οι ξεναγοί, οι οδηγοί των αμαξών, οι εκπρόσωποι των γραφείων. Η παρουσία του ιπποκόμου από μόνη της προκαλούσε δέος, το ανάστημα του ήταν ψηλό και η φωνή του βροντερή. Σαν γίγαντας υψωνόταν όταν έπρεπε φωνάζοντας το όνομα σου όταν κάτι δεν πήγαινε καλά.


Τα χρόνια πέρασαν και τα μαλλιά του ιπποκόμου άσπρισαν αλλά το ανάστημα του παρέμενε δυναμικό και αγέρωχο...Οι δυνάμεις του αέρα σκόρπισαν σαν άμμο το γραφείο του Δούκα που και αυτός εδώ και καιρό είχε φύγει από τον κόσμο μας...Έτσι μια μέρα συνάντησα τον ιπποκόμο... Δούλευα σε ένα κάστρο κοντά στη θάλασσα και εκείνος ήρθε να αναλάβει τους στάβλους και να κάνει την δουλειά που ήξερε καλύτερα από όλους... Έτσι μαθήτευσα δίπλα του και εγώ. Έμαθα πράγματα για τα άλογα, για τις άμαξες και τα ταξίδια. Έμαθα πως να στέλνω τους σωστούς οδηγούς στους σωστούς πελάτες... Διδάχθηκα πολλά από τον ιπποκόμο...

Όσο ήμουν μαθήτρια του ακόμη άκουγα τις ιστορίες των άλλων σταβλιτών, οδηγών και ιπποκόμων. Αδυνατούσα να αντιληφθώ το μεγαλείο του Ιπποκόμου που είχα για δάσκαλο. Όποιος μιλούσε γι αυτόν έλαμπε το βλέμμα του και τότε εγώ κοιτούσα τον ιπποκόμο και σκεφτόμουν απορημένη "βρε βρε κοίτα τον γεροντάκο όλοι τον σέβονται... άραγε ξέρουν πόσο παράξενος και δύσκολος άνθρωπος είναι;"...

Όμως ξέρετε κάτι: Όλοι ξέρανε πόσο παράξενος και δύσκολος ήταν, πόσο γκρινιάρης μπορούσε να γίνει και πόσο απαιτητικός... Όμως πάνω από όλα όλοι γνωρίζανε το πόσο καλός δάσκαλος ήταν και πόσο σημαντικός για τον κλάδο του τουρισμού. Χαίρομαι που το βίωσα και εγώ αυτό. Οι μέρες πέρασαν και εγώ έφυγα δίπλα από τον Ιπποκόμο και ξανά δεν τον είδα...



Σήμερα όμως ήρθε ένας άλλος ανώτερος ιπποκόμος που τον γνώριζε... και μου είπε αυτό που φοβόμουν να ακούσω... Ο Δούκας έστειλε τα καράβια του και πείρε τον Ιπποκόμο μαζί του στους κόσμους πέρα από την θάλασσα...Πλέον ο Ιπποκόμος δεν είναι μέρος αυτού του κόσμου.

Για πολλούς εκεί έξω ένα ταξίδι, μια εκδρομή ή οι διακοπές είναι μόνο η επιφάνεια, αυτά που βιώνουν και βλέπουν σε έναν προορισμό, χωρίς ποτέ να σκεφτούν όλους αυτούς που δημιουργούν τις καταστάσεις ώστε η εμπειρία και τα βιώματα τους να είναι πετυχημένα. Ο κόσμος των μεταφορών και του τουρισμού έχασε ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο. Χιλιάδες ατόμων δεν γνώρισαν ποτέ τον Ιπποκόμο της ιστορίας και ποτέ δεν έμαθαν το πόσο συνέβαλε αυτός για να περάσουν αυτοί ευχάριστα και ελεύθερα τις διακοπές τους.



Χαίρομαι που μαθήτευσα δίπλα στον Ιπποκόμο.
Ήταν μεγάλη τιμή που βρέθηκα και εγώ έστω και λίγο στον δρόμο σου κύριε Γιώργο.
Καλή αντάμωση.

ντρεπόμαστε που αφήνουμε εφήβους να βγάζουν το φίδι από την τρύπα;

ντρεπόμαστε που αφήνουμε τα λαμόγια να σπάνε ότι βρουν μπροστά μας;

ντρεπόμαστε που επιτρέπουμε τους αστυνόμους να κάνουν συλλήψεις;

ντρεπόμαστε που το δικό μας χέρι όπλισε τον μέχρι πρόσφατα άνεργο και ανίκανο ειδικό φρουρό;

ντρεπόμαστε που δεν έχουμε δουλειά; Που δουλεύουμε και δεν πληρωνόμαστε; Που τα αφεντικά με την βοήθεια του νόμου μας εκμεταλλεύονται; ΠΟΥ πάντα λέμε με κάτω το κεφάλι ΜΑΛΙΣΤΑ για να μη χάσουμε τη δουλειά μας;

Δεν κουραστήκαμε να ντρεπόμαστε;

Βγείτε στους δρόμους γιατί κάθε μέρα που περνάει χάνουμε και ένα δικαίωμα, αυτές τις μέρες χάσαμε το δικαίωμα της αξιοπρεπής εργασίας, χάσαμε το δικαίωμα της ελεύθερης έκφρασης, χάσαμε το δικαίωμα να λεγόμαστε Έλληνες.

Ο φόνος ενός 16χρόνου έγινε η αφορμή για να φωνάξουμε το δικαίωμα μας στην ζωή... ενώ μέχρι τώρα εθελοτυφλούσαμε μπροστά στους άλλους που πεθάναν.

Ας μη γίνουμε ένα με την ανίκανη εξουσία μας... Ας δείξουμε επιτέλους ότι μπορούμε να κάνουμε την διαφορά από μόνοι μας.

ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΣΤΟΥΣ ΔΗΜΟΣΙΟΥΣ ΣΕΚΙΟΥΡΙΤΑΔΕΣ

ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΜΕ ΤΙΣ ΣΤΟΛΕΣ ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΣΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΔΡΩΝ ΜΕ ΤΑ ΡΑΣΑ ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΣΤΟΥΣ 300 ΑΝΙΚΑΝΟΥΣ ΚΑΜΙΑ ΣΥΓΧΩΡΕΣΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΟΥΝ ΒΙΑ ΟΙ ΦΩΝΕΣ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΕΣ ΑΠΟ ΚΑΘΕ ΟΠΛΟ ΚΑΙ ΛΟΣΤΟ

ΚΑΜΙΑ ΒΙΑ ΣΤΗΝ ΒΙΑ!

είσαι σίγουρος ότι ξέρεις τον κύριο με τον λοστό;



ευχαριστώ τα σποράκια που μου άνοιξαν τα μάτια.
ευχαριστώ τον κύριο PrezaTv Που μου δείχνει την πραγματικότητα.
συγνώμη από τους γονείς του Alex που όπλισα το χέρι του φρουρού με την αδιαφορία μου.

Τελικά πρέπει να ήμουν πολύ κακό άτομο στη προηγούμενη ζωή μου, αλλιώς πως να εξηγήσω όλα αυτά που συμβαίνουν; Εντάξει τουλάχιστον έχω την υγεία μου και τα άτομα που με αγαπάνε. Ίσως κάθε εμπόδιο να είναι σε καλό, αλλά τι να πω μετά τα τελευταία γεγονότα δεν μπορώ να είμαι και πολύ αισιόδοξη έτσι;

Αναρωτιέμαι όμως τι σκατά άτομο μπορεί να ήμουν στην προηγούμενη ζωή μου και πόσος καιρός περνάει από τον θάνατό σου για να μετενσαρκωθεί η ψυχή σου;

Για να δούμε τι μπορεί να ήμουν......

.... Η πρώτη σκέψη που περνάει είναι να ήμουν αξιωματικός των Ες Ες, ή ελεύθερος σκοπευτής,
η ακόμη χειρότερα ρουφιάνος τον Ναζί....

....Η δεύτερη σκέψη είναι να ήμουν εκκεντρική αριστοκράτισσα στην Κεντρική Ευρώπη και να έκανα μπάνιο σε λουτρά αίματος αθώων κορασίδων και να με φώναζαν Elisadeath.

.... Τρίτη σκέψη... να ήμουν ο στυλίστας του Φλωρινιώτη....

.... τι άλλο θα μπορούσα να ήμουν..... ίσως κακιασμένο αφεντικό όπως ο Μποσταντζόγλου στη γνωστή διαφήμιση με τις υπερωρίες

Αν ωστόσο η μετενσάρκωση δεν υπολογίζει διαστάσεις και σύμπαν τότε θα ήμουν.....
... o Darth VAder,

λέτε να ήμουν... serial Killer??? να ήμουν εγώ ο Τζακ Αντεροβγάλτης; Ή μια απλή νοικοκυρά που μια μέρα ξύπνησε στραβά και έσφαξε όλο το χωριό;

ποτέ δεν θα το μάθουμε........

προς το παρών αν περάσατε από το blog και διαβάσατε αυτό το ποστ, σας παρακαλώ ευχηθείτε μου καλή τύχη και κουράγιο.

Με αφορμή το βλογκ g700 που μου έστειλε η Χρύσα. Θα ήθελα να κάνω μια ερώτηση... ποια ειναι η Γεννιά των 700;

Εγώ γιατί δεν ανήκω σε αυτή τη γενιά; Επειδή δεν έχω το πτυχίο του ΤΕΙ;
Δουλέυω όλο το χρόνο, δουλεύω από τη μέρα που έφυγα από τη σχολή, δουλεύω συνεχόμενα απο το 2003 με μικρά διαλύματα, έχω πάρει μόνο μία φορά ταμείο ανεργίας. Έχω στερηθεί φίλους και παρέες για να δουλέψω μακριά από το σπίτι μου και να αποκτήσω μια αξιοπρεπή προϋπηρεσία.

Ο διευθυντής μου θεωρεί στέλεχος, αλλά εγώ νιώθω δουλικό. Δουλεύω όλη μέρα από το πάσχα μέχρι τον Οκτώβριο και εξακολουθώ να παίρνω κάτω από 700. Αυτό βλογκ για πια γενιά μιλάει;

Η μόνη φορά που πείρα καλό μισθό ήταν στην προηγούμενη δουλειά. Εκεί μάλιστα και καλό μισθό και καλές συνθήκες και καλά ωράρια. Αλλά όπως κάθε Μάρθα Βούρτση και εγώ πάλι μαλακία έκανα και την έχασα εκείνη τη δουλειά. Ωστόσο σαν εκείνη τη δουλειά νόμιζα δεν θα υπάρχουν άλλες.

Αλλά βλέπω ότι τελικά ο μόνος μαλάκας που δεν πληρώνεται υπερωρίες και κανονικό μισθό τελικά εγώ είμαι και όλα αυτά επειδή δεν έχω το πτυχίο μου; Δηλαδή ένα άτομο που βγαίνει από το ΤΕΙ θα παίρνει καλύτερο μισθό από εμένα που έχω τόσο καλή προϋπηρεσία; Μάλιστα δηλαδή μονόδρομος πρέπει να πάρω το πτυχίο μου να γίνω και εγώ αυτή η γενιά των 700 που του φαίνεται λίγος ο μισθός, ενώ εγώ με τα 700 αυτά ευρώ θα λύσω το οικονομικό μου πρόβλημα.

Τραγικό. Η γενιά των 700 είναι για κλάματα γιατί και ο μισθός τους είναι καλός και μια αξιοπρεπή ζωή μπορούν να κάνουμε με αυτά τα χρήματα. Αλλά ο υπερκαταναλοτισμός τους δεν τους αφήνει. Τουλάχιστον έτσι πιστεύω. Το μόνο σίγουρο είναι ότι με 700 μισθό σπίτι δεν αγοράζεις.

τελικά με παίρνει από κάτω η όλη φάση και δεν πρέπει να το αφήσω. Έχασα την καλύτερη δουλειά που θα μπορούσα να έχω και νιώθω σαν να με παράτησε ο άνδρας της ζωής μου. Σαν κακομοίρα γκόμενα. I am so pathetic. Αηδιάζω με τον εαυτό μου.