Μόλις είδα το Insurgent online δωρεάν (είδατε τι έκανα εκεί έτσι;)  και πολύ πρόσφατα είδα την real action ταινία του Shingeki no Kyoujin (Attack on titans όπως λάθος μεταφράστηκε στα Αγγλικά), τι κοινά έχουν αυτά τα δύο έργα...το ένα βασίζεται σε βιβλίο, το άλλο σε manga, πρωταγωνιστές είναι μια ομάδα νέων που προσπαθεί να σώσει τον κόσμο. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση είναι πως και οι δύο κοινωνίες, βρίσκονται πίσω από τεράστιους τοίχους. Πίσω από έναν, η κοινωνία της απόκλισης, πίσω από πολλούς η κοινωνία του Shingeki. Πίσω από τοίχο και η κοινωνία στο anime Memories στο segment Cannon Fodder να μάχεται ένα άγνωστο και εχθρό.

Ακόμη ένα κοινό που έχουν και τα τρία πλέον έργα είναι πως οι άνθρωποι μέσα στα τοίχοι, φοβούνται αυτό που βρίσκεται απέξω από αυτά, στην πρώτη περίπτωση φοβούνται το άγνωστο, στη δεύτερη περίπτωση τους τιτάνες και στην τρίτη περίπτωση το ανύπαρκτο. Ψεύτικοι ανειλικρινείς φόβοι.

"Ζήσαμε με τον φόβο των τιτάνων και καταντήσαμε να ζούμε μέσα σε αυτή τη φυλακή που ονομάσαμε τοίχος" είπε ο Eren Jaeger σε ελεύθερη μετάφραση στο Shingkeki. Πόσο δίκιο είχε. Γιατί τελικά δεν υψώνουμε τοίχοι επειδή φοβόμαστε αυτό που υπάρχει έξω, αλλά για να περιορίσουμε τους εαυτούς μας για να μην αναγκαστούμε να ταξιδέψουμε ως εκεί.

Είμαστε οι εχθροί του εαυτού μας και ο υψωμένος τοίχος είναι μια ακόμη φτηνή δικαιολογία. Δεν φοβόμαστε το άγνωστο, ο άνθρωπος από την φύση του είναι περίεργο ον και του αρέσει η εξερεύνηση και η ανακάλυψη, είμαστε απλά δειλοί. Σηκώνουμε τα τοίχοι για να αποφύγουμε καταστάσεις που θα μας βγάλουν από την βολή μας. Είτε αυτά τα τοίχοι είναι απέναντι σε φίλους, συντρόφους, είτε ανάμεσα σε όνειρα, φιλοδοξίες και αποφάσεις.

Αυτά  σκέφτηκα και έκλεισα το παράθυρο αναζήτησης εργασίας της Trivago και δεν έκανα το ένα βήμα παραπάνω ύψωσα τοίχος, γιατί είμαι δειλή...δειλή και τεμπέλα, θέλω να αλλάξω τη ζωή μου, αλλά περιμένω έναν τιτάνα να έρθει να μου ρίξει τον τοίχο αντί να βγω εγώ εκεί στην επίθεση. Άραγε ήρθε η στιγμή που κατάλαβα επιτέλους το τραγούδι των Pink Floyd ή εκείνοι μιλούν για άλλο τοίχος; 

Μην ζείτε στον φόβο, ρίξτε τα τοίχοι σας. Αφήστε τους εαυτούς να παρασυρθεί από το κύμα...μην είστε σαν εμένα. Μην ακολουθείτε τη δειλία μου. Νικήστε τον εαυτό σας. 

Ας γράψω κάτι μπας και το βγάλω απο το σύστημα μου.... Σύντομα κλείνω ένα χρόνο δουλειάς. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή ήταν μια δύσκολη χρονιά για όλους μας. Για μερικούς απο εμάς τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα από ότι για άλλους.

Πραγματικά θα ήθελα να είμαι πιο αισιόδοξη, αλλά πως μπορείς να είσαι αισιόδοξος σε ένα καράβι που βουλιάζει με τόσο αργούς ρυθμούς. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι σαν την ουρά στο ΙΚΑ. Είμαστε σε μια συνεχή αναμονή...Περιμένουμε να βελτιωθούν τα πράγματα ή να χειροτερέψουν. 

Πλέον έχουμε χάσει όμως την υπομονή μας καθώς τα πράγματα δεν αλλάζουν προς το καλύτερο. Προσωπικά ελπίζω να μηδενιστούμε και να αρχίσουμε απο την αρχή. Πάντα ένα reset μας δίνει περισσότερη ελπίδα....και αυτός ο καύσωνας δεν βοηθάει την κατάσταση.

Αυτό το καλοκαίρι είναι σαν τραγούδι της Lana Del Rey, όμορφο αλλά συνάμα βαρετό και δεν λέει ποτέ να τελειώσει....Σαν να ζούμε σε βίντεο κλιπ μιας τραγουδίστριας που βαριέται...και εγώ βαριέμαι, βαριέμαι να δουλέψω, να καθαρίσω το σπίτι, να κάνω μπάνιο, να ζήσω, να αναπνεύσω....

Ένας αέναος κύκλος αποσύνθεσης....θα μπορούσα να ακούω αμέτρητα τραγούδια υποκριτικής μιζέριας...προσπαθώ να βρω μια διέξοδο και να  προχωρήσω σαν άνθρωπος, άτομο σαν εργαζόμενος...Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει διέξοδο. Η εποχή που ζούμε δεν είναι σαν αυτές που μεγαλώσαμε και βρισκόμαστε έξω απο τα νερά μας...

Αυτό ήταν το παραλήρημα μου....μακάρι να είχα λεφτά και ένα διαβατήριο και να έφευγα σε κόσμους μαγικούς όπου θα κατάφερνα να βοηθήσω εμένα και όσους γύρω μου έχουν προβλήματα.

Ας είμαστε ρεαλιστές (όπως θα έλεγε και ο Λόγκεν, και αν είχες να πεις κάτι για τον Λόγκεν αυτό θα ήταν πως ήταν ρεαλιστής)...αρκετά τεντώθηκα και ξέφυγα από την ουρά στο  ας γυρίσω πίσω στην συνεχή αναμονή. Που θα πάει κάποια στιγμή θα έρθει και η δική μου σειρά.

Αυτή η σκέψη πέρασε απο το μυαλό μου αυτές τις μέρες που βλέπω τις εικόνες του Γκιρίσατζην...
Παντού φοράει σταυρό... πάντα πίστευα ότι ο σταυρός είναι ένα σύμβολο πίστης και ότι δεν θα έπρεπε να φοριέται σαν κόσμημα... ωστόσο αν ποτέ πήγαινα να ζήσω Ιαπωνία θα ήθελα να τον φοράω σαν ένα κομμάτι της πατρίδας μου που θα είναι πάντα κοντά μου.

Ωστόσο εγώ είμαι μετέωρη ανάμεσα στην πίστη και στον αθεϊσμό. Είναι σωστό να αποδέχομαι τον χριστιανισμό σαν μέρος της κουλτούρας μου; Είναι σωστό να αποδέχομαι τον χριστιανισμό σαν τιμή προς τους προγόνους μου που διατήρησαν την πίστη τους μέσα στην πατρίδα τους και στις κακουχίες τους ενώ εγώ τον θεωρώ μια βάρβαρη θρησκεία;... Ήταν οι προγόνοι μου πιστοί στον χριστιανισμό όταν κατοικούσαν στα βάθη του πόντου... σε ποιον θεο πιστευαν στα βουνά της Αργυρούπολης;

Ο Πατέρας μου δεν πιστέυει σε κανένα θεό, ωστόσο είναι πολύ καλός άνθρωπος. Εγώ δεν ξέρω αν πιστεύω ακόμη σε θεούς ή ανώτερες δυνάμεις, πιστεύω στον άνθρωπο... Είναι σωστό να φοράω τον σταυρό σαν σύμβολο Ελληνισμού και όχι θρησκείας; Στην τελική ο σταυρος κοσμεί την σημαία μας... είναι εθνικό κομμάτι και κληρονομιά μας;