Τρία χρόνια έχουν περάσει απο το τελευταίο μου ποστ για τον οδοντογιατρό.

Τα πράγματα έχουν αλλάξει πολύ απο τότε και η οικονομική κρίση σε συνδιασμό με την τριετή μου ανεργία με οδήγησαν στα χέρια της ξενιτιάς. Πήρα λοιπόν την μεγάλη μου απόφαση και πήγα στο ΦΥΡΟΜ για να κάνω τα δόντια μου. Στην εξωτική πόλη του Γευγελή. Λίγα χιλλιόμετρα δηλαδή απο το χωριό μου τους Ευζώνους.

Μάζεψα όλο μου το θάρρος και την υπομονή μου και ξεκίνησα το μεγάλο ταξίδι απο την Χαλκιδική προς την γείτονα χώρα. Ειλικρινά δεν ήθελα να πάω, αγαπάω πολύ τον παλιό μου οδοντογιατρό και τον χαβαλέ που βίωνα μαζί του, αλλά η συνεχής πτώση των σφραγισμάτων με κάνει να θέλω πιο μόνιμα αποτελέσματα.

Έτσι λοιπόν βρέθηκα στο Γευγελη στα χέρια ενός νεαρού και όμορφου Σκοπιανού που μάλλον έκανε την πρακτική.

Σκηνή 1η: Introduction

Η νοσοκόμα μιλούσε απταιστα ελληνικά όχι όμως και ο νεαρός οδοντογιατρός που ξυπνούσε τρελά πάθη και φαντασιώσεις πορνογραφικού περιεχομένου. Ο μικρός με ρώτησε "Πονάς;"

Εγώ ήθελα πάλι να απαντήσω "όχι αρκετά μωρό μου, συνέχισε να με πονάς" και ταξίδευα σε οργασμικούς προορισμούς ανάμεσα στα σεντόνια...μπα... που τέτοια τύχη.

Η δεύτερη λέξη στα Ελληνικά ήταν... "Φτύσε" ...ντεκαυλέ....

Το μόνο που έλεγε συνέχεια και με εκνεύριζε ήταν το Άιντε εννοώντας Ας ξεκινήσουμε...αλλά με τόσα άιντε που άκουσε ήθελα να του πω άιντε γαμήσου και να σηκωθώ να φύγω.

Με τα πολλά η δουλειά μου εννοείται δεν έγινε και αύριο πρέπει να ξαναπάω...

Πραγματικά δεν θέλω να ξαναπάω. Θέλω τον δικό μου οδοντογιατρό, θέλω τον σκοπιανό οδοντογιατρό γυμνό στο κρεβάτι μου και δεν θέλω να δώσω κανένα φράγκο στους σφετεριστές της ιστορίας μας.

Αλλά τι να κάνω η φτώχεια και η ανέχεα με έριξε στα βρόμικα χέρια τις ξενιτιάς.

Πάντως ήταν πραγματικά παράξενο το ότι ήμουν σε μία ξένη χώρα το πρωί ενώ το ίδιο απόγευμα ήμουν αραγμένη στη παραλία.

Εννοείται μπροστά στο υπερσύχρονο ιατρείο των σκοπιανών το ιατρείο του γιατρού μου έμοιαζε με αυτό:

και έφυγε .. Αλκοολικός - χρήστης ουσιών πελάτης εμφανίστηκε στο μαγαζί και επέμενε να του δώσω ρέστα από 20 ευρώ για μία ρετσίνα που πλήρωσε με 5 ευρώ. Φυσικά και εγώ αρνήθηκα να του δώσω ρέστα αφού στο ταμείο μου δεν είχα παραπάνω χαρτονομίσματα των 20 ευρώ πέρα από τα δύο που έχω πάντα.

Αλλά ποιος βρήκε το δίκιο του σε αυτό τον κόσμο για να το βρω εγώ; Εφόσον δεν άκουγε τις εξηγήσεις μου άρχισα να φωνάζω. Στη τελική εγώ πάντα φωνάζω και ποτέ δεν μιλάω, η αλήθεια να λέγεται. Τσαντίστηκε και αυτός και άρχισε τα παραληρήματα του ενώ είχα απόλυτα άδικο. Κατά τη διάρκεια λοιπόν του καυγά εμφανίζεται και ένας ηλικιωμένος κύριο πελάτης του καταστήματος και παίρνει το μέρος μου καθώς την προηγούμενη φορά ξέχασε 700 ευρώ μέσα στο μαγαζί και εμείς του τα επιστρέψαμε.

Ο πρεζοναράς - αλκοολικός πελάτης λοιπόν συνέχιζε να φωνάζει καθώς το μαγαζί γέμισε κόσμο, πελάτες, περαστικούς και συγγενείς και φεύγοντας πετάει την απειλή πως "Δεν τελείωσα μαζί σου ". Φυσικά εγώ τον ευχαρίστησα καθώς με απείλησε μπροστά σε δύο συγγενείς μου, την κουμπάρα μου, μία γειτόνισσα και έναν πωλητή. Του είπα ευχαριστώ που με απειλείς γιατί τώρα ότι και αν πάθω εσύ θα κατηγορηθείς και συμπλήρωσα πως τώρα καλύτερα να παρακαλάει να μη πάθω τίποτα γιατί αυτός θα έχει την ευθύνη και τελείωσε εκεί το θέμα.

Not...το ίδιο απόγευμα συνάντησε τον κύριο που με υπερασπίστηκε και του είπε πως δεν θα έπρεπε να ανακατευθεί και φυσικά τον έβρισε. Ο ηλικιωμένος κύριος του απάντησε την προσβολή και φυσικά ο πρώτος βρήκε πολύ λογικό το να τον ορμίσει και να τον χτυπήσει. Εκείνο το βράδυ ο ηλικιωμένος πελάτης μας το πέρασε στο νοσοκομείο. Φυσικά ανέφερε το περιστατικό στην αστυνομία της Νεάπολης. Η αστυνομία λοιπόν είπε στον χτυπημένο κύριο πως θα πρέπει να μάθει εκείνος πως τον λένε και να του κάνει μήνυση.

(ηχητικό εφέ απο τζιτζίκια και πουλί που περνάει λέγοντας Aboo <βλάκας στα Ιαπωνικά/Κορεάτικα>)

Απάντηση που είχα λάβει παλιότερα όταν πείρα τηλέφωνο στην Αστυνομία για έναν νεαρό που ανέβηκε να ληστέψει ένα σπίτι στους Αμπελόκηπους και όταν τους πείρα τηλέφωνο για να ενημερώσω πως βρήκα αυτούς που μου έκλεψαν το πορτοφόλι. Βλέπεις στην πρώτη περίπτωση ήταν πολύ δύσκολο για τους αστυνόμους των Αμπελοκήπων να στείλουν έναν αστυνομικό 5 τετράγωνα πιο κάτω από το τμήμα (έστω και με τα πόδια) και στη δεύτερη περίπτωση ήταν πολύ δύσκολο να μπει αστυνόμος στο 25 λεωφορείο ένα πρωί για να δει τους ληστές που ήταν κάθε μέρα εκεί μέσα και για μήνες έκλεβαν τους επιβάτες.

Με λίγα λόγια ο νεαρός πρεζοναράς κυκλοφορεί ελεύθερος στην Νεάπολη, (και δεν είναι ο μόνος έχουμε ήδη έναν άλλο τρελό που μπαινοβγαίνει στο μαγαζί και απειλεί την ιδιοκτήτρια κάθε τρεις και λίγο, ο ίδιος παλιότερα επιτέθηκε και σε περαστικό μπροστά από το κατάστημα) και εγώ τώρα θα πρέπει να φοβάμαι που με απείλησε. Εγώ πάλι εννοείται δεν φοβάμαι καθώς το γονίδιο του φόβου λείπει από την οικογένεια μας γενικότερα αλλά να που φοβήθηκε όλη η γειτονιά, η ιδιοκτήτρια και οι γονείς μου. Έτσι μου ζήτησαν να φύγω από τη Νεάπολη και τη γειτονιά ΜΟΥ για να κάνει ελεύθερα αυτός τις βόλτες του χωρίς να τύχει να με συναντήσει.

Οπότε αγαπητοί μου συμπολίτες της Νεάπολης μην ανησυχείτε. Ειδικά αν στέλνετε τα παιδιά σας στο Κέντρο Νεότητας, στον βρεφονηπιακό σταθμό, στο νηπιαγωγείο και στο Δημοτικό σχολείο της Αναγέννησης μη φοβάστε εγώ θα λείπω. Λυπάμαι που δεν μπορώ να σας πω, πως θα λείπει ο τύπος που επιτέθηκε στον γείτονα και ο τρελός που τρομοκρατεί τη γειτόνισσα σας κάθε τρεις και λίγο. Επίσης μη ξεχνάτε χάρη στη ληστεία στο κέντρο Νεότητας η αστυνομία μια φορά τον μήνα περνάει πιο τακτικά.

Επίσης με χαρά σας ανακοινώνω πως στην ίδια γειτονιά δεν σημειώθηκε ληστεία αυτές τις ημέρες. Έτσι μετά από την ληστεία των 3 διαμερισμάτων στο ίδιο τετράγωνο που σημειώθηκαν τις προηγούμενες ημέρες δεν παρατηρήθηκε άλλη. {Μύνημα αισιοδοξίας}

Ενώ η αστυνομία πιστή πάντα στο καθήκον της έγραψε κλίση σε γείτονα για το παρκάρισμα του. Το παράξενο είναι πως σε εκείνο το σημείο έχουν παρκάρει χιλιάδες περαστικοί, ενώ χιλιάδες φορές έχουν περάσει και οι αστυνόμοι οι οποίοι καμία φορά δεν έχουν γράψει κλίση. Τώρα όμως που πάρκαρε κάτοικος της γειτονιάς επειδή το ξημέρωμα που γύρισε από τη δουλειά του δεν βρήκε πουθενά αλλού να παρκάρει του έγραψαν.

Τέλος για μια πλήρη αναφορά στο ευρύτερο τετράγωνο της Αναγεννήσεως σας ενημερώνω πως ήδη έχει νοικιαστεί ένα διαμέρισμα επί της Μαδύτου σε ρακοσυλέκτες μάλλον βουλγάρογυφτικης καταγωγής και ένα υπόγειο διαμέρισμα κάτω από το σπίτι μου.

Αν ανήκετε στην κατηγορία αυτών που θέλουν να υποβαθμίσουν μια γειτονιά για να πουληθούν φθηνά τα κτήρια της μη κουράζεστε ελάτε στη Νεάπολη. Η γη των ευκαιριών.

Τελικά μήπως θα βρεθεί σύντομα η απάντηση στις ερωτήσεις που έκανα την άλλη φορά;

Κρίμα ρε γαμώτο και ήλπιζα πως η απάντηση θα ήταν να με απαγάγουν εξωγήινοι.

Δεν μπορώ να καταλάβω πως μέσα σε λίγο χρόνια επιστρέψαμε στην Ναρκομανή Νεάπολη του Μπινιώρη και πως μέσα σε τόσο λίγο χρονικό διάστημα βρώμισε ό,τι καθάρισε ο Χατζησάββας.

Την επόμενη φορά θα σας γράψω τις ιστορίες απο τις γειτονιές της Νεάπολης της δεκαετίας του 1980. Οι κακοί των ταινιών του ασπρόμαυρου Ελληνικού κινηματογράφου φαντάζουν προβατάκια μπροστά στην ημιμάθεια, την εγκληματικότητα και την κακία μερικών ατόμων που μεγάλωσαν στη γειτονιά του πατέρα μου.

I feel Safe in Neapoli City...

Αν νιώθετε και εσείς ασφαλής στη Νεάπολη όπως εγώ τότε να σας ενημερώσω

πως το Dojo, Shinobi no Yama (ή Yama no Shinobi ?) παραδίδει μαθήματα αυτοάμυνας κάθε Δευτέρα και Παρασκευή απέναντι απο τα Δημοτικά Σχολεία Αναγεννήσεως, εκεί μπορείτε επίσης να παρακολουθήσετε μαθήματα Kyokushinkai Karate, Ninjutsu και εκεί στεγάζεται και η ελληνική ομοσπονδία μιας πολεμικής τέχνης που το όνομα της το μπερδεύω με την ιαπωνική λέξη για το μουσείο...

Εκεί που λες που έπλεκα αμέριμνη ακούγοντας Mtv Greece σκέφθηκα πως τελικά το Europe1 παρόλο που είναι τοπικό κανάλι παίζει καλύτερα βίντεο κλιπ από το Mtv.

Εκείνη τη στιγμή λοιπόν χτυπάει το τηλέφωνο και ακούω τη φωνή της Dannossiel να μου λέει. Βάλε Europe1 τώρα!! ΤΩΡΑ! και της λέω "Τώρα αυτό σκεφτόμουν πως δεν πιάνω Europe1 εδώ που είμαι". Η αγαπητή μου ξαδέρφη με έγραψε στα @@ και συνέχισε να φωνάζει να βάλω Europe1.

"Βάλε Europe1 τώρα παίζουν κορεάτικο τραγούδι..." "Ποιο της λέω;"

Έτσι άρχισε να μου περιγράφει τι βλέπει και κατάλαβα πως μιλούσε για αυτό το βίντεο:

Εννοείται πως όλη μέρα μιλάω γι αυτό σήμερα!!!! Όταν επιτέλους βρήκα το κανάλι στην τηλεόραση του ψιλικατζίδικου για καλή μου τύχη ξανάβαλε το τραγούδι. Σε λιγότερο από μία ώρα το βίντεο είχε προβληθεί δύο φορές. Pure Win...

Το ωραίο είναι ότι και έπαιξαν το αγαπημένο μου συγκρότημα από την Κορέα και έβαλαν και την Κορεάτικη εκδοχή του τραγουδιού ενώ άνετα θα μπορούσαν να βάλουν την Αγγλική εκδοχή. Για την Ιστορία οι 2NE1 είναι συγκρότημα της Νότιας Καρέας εδώ και δύο χρόνια που εμφανίζεται έχει σαρώσει τα πάντα, ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησαν και τον πρώτο τους δίσκο στην Ιαπωνία. Δυστυχώς όμως το λανσάρισμα τους στην Ιαπωνική αγορά συνέπεσε με το σεισμό και έτσι ανέβαλαν την προώθησή τους για αργότερα. Το ωραίο είναι πως τώρα επισπεύσθηκε η διαδικασία για την εκδοσή του δίσκου τους στην Αμερική και στον δυτικό κόσμο.

Οι 2ne1 στηρίζονται από την εταιρεία τους YG Entairtement (πως είναι η δική μας η Family τρεις φορές μεγαλύτερη) και η παραγωγή του δίσκου τους για την Δυτική αγορά έγινα και απο τον Will I Am. Όλοι ξέρουμε πως όταν υπάρχει ο Will I Am τα πράγματα είναι σοβαρά.

Ελπίζω σύντομα οι 2NE1 να γνωρίσουν επιτυχία στον δυτικό κόσμο (εννοώντας σε αυτούς που απλά ακούν αγγλόφωνη μουσική). Το μικρότερο μέλος τους είναι η Minzy 16 χρονών και έχει δηλώσει πως λατρεύει την Ελληνική Μυθολογία. Τα κορίτσια έχουν ταλέντο και πολύ καλο marketing οπότε ελπίζω η μαγική συνταγή της YG Family να πετύχει.

Για ακόμη μια φορά το Europe 1 απέδειξε πως δεν χρειάζεται ένα κανάλι να είναι μεγάλο για να κάνει τη διαφορά και για ακόμη μια φορά η επιλογή των τραγουδιών του έβαλε τα γυαλιά στο ελληνικό Mtv που για να δούμε Asobi Seksu, La roux και ποιοτικά τραγούδια θα πρέπει να ξενυχτήσουμε.

Europe1 ahja ahja ! Fighting!!! όπως θα λέγαν και στην Κορέα.

Πάρτε και την Αγγλική εκδοχή του τραγουδιού :

Για την Ιστορία το Europe1 βοήθησε πολύ στην προβολή υποψηφίων βουλευτών στις προηγούμενες εκλογές και κατά τη διάρκεια των δημοτικών εκλογών όταν τα υπόλοιπα "Μεγάλα" κανάλια έκλειναν τις πόρτες σε όσους πραγματικά ήθελαν να κάνουν την αλλαγή.

YG Family represented!!!!

άντε να δούμε και Big Bang τώρα.

Αν έχετε δουλέψει ποτέ στον τουρισμό τότε γνωρίζεται την ιστορία της Ζωής και αυτά που βιώνει κάθε χρόνο. Τον Φεβρουάριο η Ζωή ανυπομονεί, ανυπομονεί να έρθει ο Μάρτιος και να φύγει για να δουλέψει στον τουριστικό προορισμό της. Νιώθει σαν αρκούδα που ξύπνησε μετά από βαρύ χειμώνα. Είναι έτοιμη να φύγει για να προετοιμάσει τον προορισμό για τις αφίξεις.

Κάθε Μάρτιο η Ζωή ξεσηκώνεται από το όμορφο σπιτάκι της και φεύγει στο εκάστοτε τουριστικό προορισμό όπου εργάζεται. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή οι μπαταρίες της γεμίζουν ενέργεια και ανυπομονησία. Έτσι καρτερικά περιμένει την έναρξη της τουριστικής σαιζον και τους πρώτους πελάτες. Έτσι τον Μάρτιο με Απρίλιο ετοιμάζει τον εαυτό της, τη δουλειά της ενώ γύρω της υπάρχει ένας τεράστιο πυρετός προετοιμασιών. Μετά τη δουλειά της κάνει μια βόλτα με το ποδήλατο στον προορισμό που εργάζεται και βλέπει τους ντόπιους να έχουν αναστατώσει τα σπίτια και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια τους. Όλοι οι δρόμοι μυρίζουν άνοιξη, φρεσκοκομμένα χόρτα, μπογιές και σοβά. Βλέπεις είναι η εποχή που όλοι βάζουν τα καλά τους για να υποδεχτούν τους τουρίστες. Όλα είναι έτοιμα για μια ζεστή και φιλόξενη υποδοχή

Τον Απρίλιο με τον ερχομό του πάσχα είναι η πρώτη πρόβα για την σαιζόν που ακολουθεί. Έρχονται οι πρώτες κρατήσεις και μαζί τους οι πρώτοι τουρίστες. Η Ζωή παίρνει μια βαθιά ανάσα χαμογελάει και είναι έτοιμη να εξυπηρετήσει κάθε ανάγκη των λιγοστών επισκεπτών. Στεναχωριέται που για ακόμη μια χρονιά δεν θα κάνει Πάσχα με τους συγγενής της αλλά αυτό είναι κάτι που το ξεπερνά βλέποντας τα χαρούμενα πρόσωπα των πελατών της.

Έτσι περνάει η άνοιξη με τον καιρό που δεν είναι αρκετά ζεστός για καλοκαιρινά ρούχα αλλά ούτε αρκετά κρύος για χειμωνιάτικα ρούχα. Έρχεται ο Ιούνιος και οι πρώτοι πελάτες τους θέρους είναι εδώ. Η Ζωή είναι έτοιμη, χαμογελάει και εξυπηρετεί τους επισκέπτες του προορισμού όμως στεναχωριέται γιατί ακόμη μια φορά οι πρώτοι τουρίστες δεν βρίσκουν όλες τις υπηρεσίες ανοικτές. Καθώς η τουριστική περίοδο είναι διαφορετική από περιοχή σε περιοχή μερικοί τουρίστες πιστεύουν πως θα βρουν όλες τις υπηρεσίες ανοικτές σε οποιοδήποτε σημείο της Ελλάδας και αν πάνε. Η Ζωή σκύβει το κεφάλι της στεναχωρημένα, παίρνει μια ανάσα και είναι έτοιμη να εξυπηρετήσει τους επόμενους επισκέπτες.

Ήρθε ο Ιούλιος και η Ζωή συνεχίζει να χαμογελά, πλέον ο αριθμός των επισκεπτών είναι μεγαλύτερος, οι υπηρεσίες είναι ανοικτές και επιτέλους μπορεί να κάνει καλά τη δουλειά της. Οι πρώτες δεκαπέντε ημέρες του Ιουλίου περνάνε γρήγορα και ξαφνικά η ζωή αρχίζει να νιώθει κουρασμένη. "Επιτέλους " σκέφτεται, χαμογελά και συνεχίζει. Οι πελάτες έρχονται και φεύγουν ενώ άρχισαν δειλά δειλά να εμφανίζονται και οι πρώτοι Έλληνες επισκέπτες. Έτσι μετά της 15 Ιουλίου το θέρετρο έχει γεμίσει φωνακλάδες Έλληνες πελάτες, υπομονετικούς Γερμανούς τουρίστες και αλκοολικούς Εγγλέζους. "Τώρα ξεκινάει η πρόκλησή" λέει η Ζωή και χαμογελά. Έτσι οι μέρες του Ιουλίου περνάνε με την κούραση να συσσωρεύεται στο σώμα της και την υπομονή της σιγά σιγά να εξαντλείτε.

1η Αυγούστου λοιπόν και η Ζωή ξυπνάει με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Σέρνεται ως το μπάνιο και ίσα που καταφέρνει να σταθεί όρθια μπροστά στον καθρέφτη. "Τελική ευθεία" λέει στον εαυτό της. "Υπομονή άλλες 20 ημέρες έμειναν" συνεχίζει και μέσα σε αυτά τα λόγια βρίσκει τη δύναμη να φορέσει το καλύτερο χαμόγελο της. Δεκαπέντε ημέρες αργότερα η σαιζόν βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Η Ζωή πλέον έχει κολλημένο ένα ψεύτικο χαμόγελο στο πρόσωπο της. Ενώ στα αυτιά της ακούγεται η λέξη "Υπομονή, υπομονή, λίγο ακόμη". Πέντε ημέρες αργότερα η Ζωή κοιτάει τους πελάτες που την αποχαιρετούν και τότε επιστρέφει το φυσικό χαμόγελο στα χείλη της. Γυρνάει το βράδυ σπίτι κοιτάει τον τσαλακωμένο - εξαντλημένο εαυτό της στον καθρέφτη και λέει..."Τα καταφέραμε και φέτος, οι επισκέπτες έφυγαν ευχαριστημένοι". Ηθική Ικανοποίηση και βαθύς ύπνος η ανταμοιβή του δύσκολου δεκαπενθήμερου.

Σεπτέμβρης στον τουρισμό σημαίνει υπομονή, πλέον η Ζωή και οι συνεργάτες της είναι εξαντλημένοι. Τα χαμόγελά τους όμως είναι αληθινά. Βλέπουν τους τελευταίους τουρίστες να περνάνε καλά και αυτός τους δίνει κουράγιο. Σύντομα όλα θα τελειώσουν και θα πάρει ο καθένας τον δρόμο τους. Εξαρτάται φυσικά και σε ποιο μέρος της Ελλάδος βρίσκεσαι.

Οκτώβριος!!! Ακόμη ένας μήνας έμεινε και η Ζωή περπατάει εξαντλημένη στα σοκάκια του θέρετρου. Ένας μήνας μόνο και σύντομα θα γυρίσει στην λήθη του χειμώνα και στη ζεστή αγκαλιά του σπιτιού της. Οι τουρίστες είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, οι ιδιοκτήτες κάνουν δεήσεις για καλοκαιρία και η Ζωή σέρνει τα πόδια της χαμογελώντας γλυκά στους περαστικούς. Οκτώβριος στον τουρισμό σημαίνει γλυκιά κούραση. Εκείνη η εξάντληση που έρχεται όταν έχεις κάνει ένα ανδραγάθημα την τυλίγει κάθε βράδυ.

Τέλος Οκτωβρίου..η Ζωή αναπολεί τους μήνες που περάσαν, τα άτομα που γνώρισε στο θέρετρο, τους υπέροχους τουρίστες που γκρίνιαζαν σε όλη την διάρκεια των διακοπών τους, τους αγνώμονες ταξιδιώτες που δεν της είπαν ευχαριστώ, όλους εκείνους που εξυπηρέτησε παραπάνω από όσο έπρεπε. Χαμογελά όμως...γιατί και αυτή τη χρονιά ανάμεσα στους χιλιάδες πελάτες που την επισκέφθηκαν υπήρξαν δύο που της χαμογέλασαν και της είπαν πως περάσανε φανταστικά και πως θα θυμούνται αυτές τις διακοπές για καιρό. Έτσι η Ζωή κάνει μια τελευταία βόλτα με το ποδήλατο της και βλέπει τα άλλοτε ανοιχτά παραθυρόφυλλα να είναι τώρα κλειστά, τους κατοίκους κουρασμένους και τους δρόμους άδειους. "Ήρθε και η δική μου ώρα να γυρίσω πίσω"

Εκείνη τη στιγμή χτυπάει το κινητό της και ο ανώτερος της την ενημερώνει πως θα την χρειαστούν τον Νοέμβριο για την κλαδική έκθεση στη Θεσσαλονίκη .... "Κάθε χρόνο τα ίδια, πάνω που νομίζω πως θα ξεκουραστώ έρχεται η έκθεση και με αποτελειώνει " λέει με χαμόγελο και ετοιμάζεται να φύγει για την έκθεση και να συναντήσει παλιούς και νέους συνεργάτες.

Μέσα Νοεμβρίου και η Ζωή το μόνο που θέλει είναι να ξεκουραστεί μέχρι τον Μάρτιο. Ενώ σκέφτεται τους συναδέλφους της στα τουριστικά γραφεία που γι αυτούς η δουλειά τους δεν σταματάει ποτέ και τα Χριστούγεννα είναι κοντά...

"Καλούς Τουρίστες συνάδελφοι" σκέφτεται και πέφτει σε χειμερία νάρκη μέχρι Μάρτιο.

Η ζωή στον τουρισμό είναι μια αεικίνητη μηχανή που τα γρανάζια της λειτουργούν 12 μήνες το χρόνο. Για εκείνες τις δεκαπέντε ημέρες που έρχεται ο πελάτης διακοπές κάποιοι εργάζονται ασταμάτητα όλο τον χρόνο. Κάθε Μάρτιο λοιπόν θέλω να φύγω και να πάω κάπου για να υποδεχτώ τους τουρίστες... αλλά για ακόμη μια χρονιά βρίσκομαι εκτός τουρισμού και εργασίας... Μου λείπουν τα χαμόγελα όλων εκείνων που με αποχαιρετάν πριν επιστρέψουν στα σπίτια τους. Ένα αντίο και ένα χαμόγελο ήταν πάντα η καλύτερη επιβράβευση της κούρασης μου.. Τελικά το να δουλεύεις στον τουρισμό είναι μαζοχιστικό, όταν το κάνεις υποφέρεις και όταν δεν το κάνεις σου λείπει....