Επιστρέφουμε στις ρίζες και σ'αυτά που μας κάνουν πιο δυνατούς! Μετά από απουσία μερικών ετών επιστρέφουμε με την ανανεωμένη και νεανική ομάδα της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων και με συνεργασία της "Εύξεινος Λέσχη" Ποντίων Ηρακλείου και τον Σύλλογο Ποντίων Χανίων "Η Ρωμανία" σ'ένα συνέδριο γνώσεις, πολιτισμού και μνήμης. Χωρίς περαιτέρω Καθυστέρηση σας ανακοινώνω πως φέτος οι Πόντιοι κατεβαίνουν στην Κρήτη!!!


Μια ιστορική στιγμή για εμάς τους Πόντιους που για πρώτη φορά διοργανώνουμε συνέδριο στη γη της Κρήτης. Κρήτες και Πόντιοι παράλληλες ιστορίες διαφορετικά βιώματα όμως για πάντα ενωμένοι. 
Θέμα του 17ου Πανελληνίου Συνεδρίου  Εθνικής Αυτογνωσίας θα είναι η 
"Ιστορικές και νομικές παράμετροι της Γενοκτονίας των Χριστιανών της Ανατολής"
Στις 5 και στις 6 Νοεμβρίου 2016 στο Ηράκλειο της Κρήτης οι φωνές της ιστορίας θα ακουστούν μέσα από καταξιωμένους ερευνητές από το πανεπιστήμιο της Κρήτης, του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης,  Πρίνστον (Αμερική) αλλά και από την Αρμένικη Εθνική Επιτροπή της Ευρώπης με έδρα τις Βρυξέλλες. 

Συνδιοργανωτές σ'αυτή τη μεγάλη προσπάθεια είναι η Περιφέρεια Κρήτης, με την υποστήριξη του Δήμου Ηρακλείου, του Δήμου Μαλεβίζιου και τελεί υπό την Αιγίδα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κρήτης. 

Πιστεύω πως οι  κάτοικοι της Κρήτης ευαισθητοποιημένοι στην ιστορία και την διαχείριση της μνήμης  θα δώσουν δυναμικά το παρών στις συνεδριάσεις μας και θα τιμήσουν με την παρουσία τους τις συνεδριάσεις που θα γίνουν το ξενοδοχείο Atlantis στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Για εμένα το 17ο Συνέδριο  Ποντιακών Συλλόγων για την Εθνική Αυτογνωσία στο Ηράκλειο σημαίνει πολλά. Στα χρόνια που έζησα στο Ηράκλειο οι κάτοικοι της πόλης άνοιγαν την πόρτα τους με αγάπη κάθε φορά που έλεγα πως είμαι Πόντια. Η οργάνωση αυτού του Συνεδρίου στην Κρήτη είναι το δικό μου ευχαριστώ προς όλους εκείνους που μου χάρισαν μια δεύτερη πατρίδα.

Φέτος αγαπημένοι μου κάτοικοι του Ηρακλείου και της Κρήτης, επιστρέφω σε εσάς, τη δεύτερη πατρίδα μου, μαζί με όλη τη μεγάλη δυσλειτουργική μου οικογένεια παρέα, για να δείτε πόσο σας αγαπάμε αλλά και να δουν πόσο μας αγαπάτε. Ελπίζω να ανοίξετε τις καρδιές σας σ'αυτούς όπως κάνατε και σ ' εμένα. 

Ευχαριστώ την Εύξεινο Λέσχη Ποντίων Ηρακλείου Κρήτης και τον Σύλλογο Ποντίων Χανίων που έκαναν το κάλεσμα και χάρη σ'αυτούς και την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων δημιουργούν αυτή την μοναδική ευκαιρία ένωσης του Πόντου και της Κρήτης κάτω από μια ομπρέλα γνώσης, μνήμης και ελπίδας.

Ο  Bruno Mars εμφανίσθηκε μια ημέρα στις οθόνες μας και από τότε η ζωή μας γέμισε φως και χρώματα. Ο μικρός Bruno δεν ήταν άγνωστος στη μουσική σκηνή καθώς είχε γράψει πολλά τραγούδια και είχε συνεργαστεί με πολύ σπουδαίους μουσικούς πριν αυτός αποφασίσει να εμφανισθεί στις κάμερες.

Όλοι γοητεύθηκαν από το στυλ του νεαρού αυτού, που του άρεσε η κοπέλα του, ακριβώς έτσι όπως είναι, την ίδια κοπέλα που κάποιους της πετούσες χειροβομβίδες και για την οποία καμία άλλα δεν θα μπορούσε να ταιριάξει, όπως έλεγε παρέα με τον B.O.B. Ο Bruno φυσικό ήταν να σαρώσει τα grammy ως πρωτοεμφανιζόμενος καλλιτέχνης. Εννοείται πως μου άρεσε η μουσική του και τον παρακολουθούσα ανάμεσα στα kpop ακούσματά μου. Αυτό όμως που δεν γνώριζα είναι η εφυίια αυτού του καλλιτέχνη και που αποσκοπούσε με όλο αυτό το δικό του στυλ .

Μετά το τελευταίο video clip του, άρχισα να καταλαβαίνω το σχέδιο που είχε στο μυαλό του αυτός ο Αρειανός. Είναι ιδέα μου; Δεν νομίζω, ο Bruno Mars βάλθηκε να μας διδάξει ιστορία...ιστορία της μουσικής, του χορού και της μόδας αν θες να πεις.

1o Do - Woops & Hooligans

Το concept διδαχής της ιστορίας από τον Mars ίσως είχε βρει εδώ την βάση του. Αν και το album του ήταν ένα συνονθύλευμα μουσικών ειδών, στα live του o τραγουδοποιός εμφανιζόταν με εμφάνιση που θύμιζε αλλοτινές δεκαετίες. Εποχές που ίσως τότε να ξεκίνησε το Do-Woop στυλ μουσικής.
Στυλ που ήταν κατάλληλο για να αποδώσει τιμή στην Amy Whinehouse και το τραγούδι Valerie των Zuttons το οποίο εκεινη την εποχή το είχε διασκευάσει ο Mark Ronson παρέα με την Amy.

Επόμενο τραγούδι, επόμενη δεκαετία και περνάμε στην εποχή των 70s την εποχή που συναντά τα 80s. Bruno Mars - Treasure


αλλά και Bruno Mars - Locked out of Heaven



Ο Mark Ronson όπως έκανε και πριν με την Amy Whinehouse συνεργάζεται με τον Bruno Mars
και μας μεταφέρει στα 80s early 90s και ερχόμαστε στο υπέροχο μουσικό θαύμα του Uptown Funk. Με αισθητική βγαλμένη κατευθείαν από το Miami Vice και άλλες σειρές τις εποχής.


Ερχόμαστε στο σήμερα που τα 90s γνωρίσουν αναβίωση από τους νοσταλγούς της γενιάς των 30 κάτι και της Κορεάτικης Μουσικής σκηνή. Ο Bruno κάνει release ένα νέο τραγούδι, ένα νέο βίντεο με ανάλογη αισθητική...Εκεί κάπου αρχίζω και καταλαβαίνω το παιχνίδι του Mars....


Ο Bruno Mars με τη μαγεία των 24 Καρατιών του, προσγειώνει τον Οκτώβριο στα 90s γεμίζει εμάς τους 30ρηδες με νοσταλγικές σκηνές και όλη την κιτσαρία του Las Vegas. Ήταν τελικά ο σκοπός του μουσικού παραγωγού, συνθέτη, τραγουδιστή να μας διδάξει την ιστορία ή όλο αυτό είναι αποτέλεσμα της δικής μου φαντασίας;

Αλήθεια τι θα μας φέρει στο μέλλον η μουσική του Bruno Mars; Ποια είναι η δική του ερμηνεία για τα τέλη των 90ς αρχές του Millenium; Δεν ξέρω, αλλά μέχρι τότε ας απολαύσουμε την υπέροχη μουσική του και το νοσταλγικό ταξίδι που μας χάρισε. 


Έτσι για την μαλακία...ενεργοποιήστε τους υπότιτλους
Είχα 5 χρόνια να κάνω υπότιτλους ... ελπίζω αυτή τη φορά το βίντεο να είναι πιο αστείο από το προηγούμενο, κρίμα που χρησιμοποίησα ένα τραγούδι που μιλάει για την οικογένεια του και τον πατέρα του....

Λεπτομέρεια από πίνακα της Youk Shim Won
 Η ώρα είναι 12:37 όχι ό,τι έχει σημασία ή κάποιο συμβολισμό απλά θέλω να δω τι ώρα ξεκίνησα να γράφω. Αισίως έφτασα 35 και ακόμη δεν έχω καταφέρει να μην αγχώνομαι για τους λάθους λόγους. Όμως όταν αγχώνομαι όλα πάνε καλά...όταν δεν αγχώνομαι είναι το πρόβλημα. Είχα μια πολύ δύσκολη ημέρα σήμερα, θα μπορούσε να ήταν χειρότερη, πιο δυσάρεστη...Δεν έγινε κάτι τραγικό αλλά να που πάλι έφτασε το βράδυ και με βρήκε μέσα στον εκνευρισμό και το άγχος. Έτσι χωρίς λόγο για ένα θέμα που δεν θα έπρεπε να με νοιάζει....

Μερικά πράγματα για τα οποία δεν θα έπρεπε να με νοιάζουν με  κάνουν να προβληματίζομαι ενώ κάποια ουσιαστικά πράγματα που θα έπρεπε να με προβληματίζουν με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Η νηπιαγωγός είπες κάποτε στη μητέρα μου να μην ανησυχεί για εμένα, εκείνη ήξερε να ψυχολογεί τα παιδιά. Της είπε πως όταν μεγαλώσω θα γίνω αναίσθητη και δεν θα με επηρεάζει τίποτα...Για αιώνες εκείνη το επαναλάμβανε από φόβο μη γίνω αυτό που φοβόταν η νηπιαγωγός...Νομίζω εξελίχτηκα λάθος.

Άραγε αν είχα γίνει νοσοκόμα όπως ήθελε η μάνα μου να είχα εξελιχθεί σε πιο αναίσθητο πλάσμα ή θα ταυτιζόμουν με τους ασθενείς και όλη μέρα θα έκλαιγα; Δεν είμαι νοσοκόμο όμως, υπάλληλος σε τουριστικό γραφείο είμαι παρόλα αυτά, ανησυχώ για κάθε κράτηση, για κάθε ταξίδι που κάνει πελάτης...ωστόσο...όταν γυρνάει δεν παίρνω τηλέφωνο να δω πως πέρασε, να κρατήσω επαφή ώστε να τον κρατήσω για το μέλλον...νομίζω απέτυχα σ'αυτό.

Στα τόσα χρόνια αλλαγών στη ζωή μου έμαθα να μη κρατάω επαφή...έχει περάσει τόσος κόσμος από τη ζωή μου ... τώρα ίσως που δεν περνάει τόσος κόσμος με προβληματίζει που δεν κράτησα επαφή, αλλά όχι αρκετά για να επικοινωνήσω και πάλι με τα άτομα που με θεωρούσαν φίλη και εγώ έτσι απλά τα άφησα να φύγουν από τη ζωή μου. Είδες...πάλι για λάθος πράγματα προβληματίζομαι. Στεναχωρήθηκα με κάτι που έγινε στη δουλειά, μία απλή ακύρωση...κάτι για το οποίο ένας φυσιολογικός τουριστικός υπάλληλος δεν θα το έδινε σημασία....Αλλά εγώ όχι εκεί, βρίσκω κάτι να με κρατάει ξύπνια...

Κάθε καλοκαίρι που περνάει το θεωρώ δύσκολο, πέρσι πάλι κάπως έτσι ήμουν, απλά δεν είχα χρόνο ανάμεσα σε δυο δουλειές να σκεφτώ και όλα ήταν υπέροχα. Φέτος πάλι μίζερη....πως ένα παιδί που αγαπούσε το καλοκαίρι και ήθελε να κάνει τον κόσμο να περνάει καλά το καλοκαίρι κατέληξε να είναι τοσο μίζερο. Που είναι το παιδί που διάλεξε τον τουρισμό για να κάνει τους άλλους να περνάνε καλά στις διακοπές τους; Σε ποια γωνία του δρόμου έστριψα λάθος; Πότε θα αρχίσω να προβληματίζομαι για τα σωστά πράγματα; Πότε θα σταματήσω να επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη;

Θα ήμουν το ίδιο άτομο αν είχα οικογένεια αναρωτιέμαι.....Πολλές ερωτήσεις...Τελικά δεν πέρασε πολύ ώρα...τα είπα όλα...θα μπορούσα να πω περισσότερα αλλά δεν μου αρέσουν τα μεγάλα κείμενα.
Καληνύχτα
Σαν παιδί του δημοτικού δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς είναι το μάθημα της έκθεσης, μέχρι που μας έβαλαν να γράψουμε για την Τηλεόραση. Δεν ξέρω γιατί όλοι ήταν εναντίον στο μαγικό εργαλείο που για εμένα ήταν όλος μου ο κόσμος. Για το παιδί που ήμουν, η τηλεόραση μου ήταν το παράθυρο μου στον κόσμο. Εκεί είδα πρώτη φορά τους ανθρώπους από την άπω Ανατολή και τους μαγικούς κόσμους που ανοιγόταν μπροστά μου, εκεί είδα πλοία, διαστημόπλοια και τεχνολογικά θαύματα να φθάνουν στον σαλόνι μου. 

Τα χρόνια πέρασαν και το internet πλέον έγινε το νέο μου παράθυρο. Έτσι σήμερα Κυριακή, μετά από μια δύσκολη εβδομάδα και ακόμη ένα καλοκαίρι που με βρίσκει βουτηγμένη στην θλίψη και στην αδυναμία μου να αποδεχτώ αυτή την εποχή που άλλοτε καλωσόριζα με αγάπη έμεινα εδώ στην άδεια πόλη μόνη μου να κοιτάω από το παράθυρό.


Δεν είχα σκοπό σήμερα να σηκωθώ και να γράψω στο blog, αλλά να που έτυχε. Γιατί σκεφτόμουν πως από το παράθυρο μου βλέπω τόσους μαγικούς κόσμους και λαμβάνω τόσες πολλές πληροφορίες, ωστόσο ...παραμένω θεατής....πίσω από ένα κομμάτι γυαλί. Δεν μπορώ να απλώσω το χέρι μου και να πιάσω αυτό που βλέπω και δεν έχω καν τρόπο να βρεθώ κοντά σ'αυτά που βλέπω.


Από το παράθυρό μου βλέπω χιλιάδες ανθρώπους, μαθαίνω τη ζωή τους, ακούω τις ιστορίες τους και βλέπω το έργο τους, τους βλέπω να μεγαλώνουν, να ωριμάζουν και να εξελισσονται. Τόσα χρόνια νόμιζα πως η θέα από το παράθυρό μου έσπαγε την μοναξιά μου, σήμερα όμως συνειδητοποιώ πως απλά την μεγαλώνει. 
ή απλά Cassius Clay όπως τον αποκαλεί ο πατέρας μου. 



Ένας αθλητής αφρικανικής καταγωγής που τα κατορθώματά και οι επιτυχίες του έγιναν γνωστά σε όλη την παγκόσμια κοινότητα. Πόσο σημαντικό ενώ μεγαλώνεις μέσα στην καταπίεση της Δεκαετίας του 50 στην Ελλάδα να αποκτάς ξαφνικά ένα σύμβολο κοντά στην δική ηλικία. Ο πατέρας μου θαύμαζε αυτό τον νεαρό αθλητή που ήταν μόλις 2 χρόνια μικρότερος του. Μπορεί εκείνος να μην ήταν μαύρος αλλά γνώρισε από καταπίεση και κοινωνικό ρατσισμό. 

Ο θαυμασμός συνέχισε όταν ο νεαρός Clay άλλαξε το όνομα του σε Mohammad Ali. Αρνήθηκε το παλιό του όνομα λέγοντας πως "Είναι όνομα σκλάβου"  και επέλεξε το όνομα ενός ηγέτη, αυτού του Muhammad Ali της Αιγύπτου. Σύντομα ο νεαρός Ali αρνήθηκε  να συμμετέχει στα εγκλήματα της Αμερικής. Στήριξε την άποψη του και τιμωρήθηκε γι'αυτό. Δεν ήθελε να γίνει στρατιώτης σε μια κυβέρνηση που έστελνε παιδιά σαν αυτόν να σκοτώνουν αθώους στο Βιετνάμ. Του αφαιρέθηκαν τίτλοι, του αφαιρέθηκε η ίδια η ελευθερία...μόνο για να επιστρέψει και να κατακτήσει τα πάντα. 



Ήταν προκλητικός, αντιδραστικός και ο λόγος του έδωσε ελπίδα. Ελπίδα πως αυτός ο κόσμος  μπορεί να αλλάξει, μπορεί να γίνει καλύτερος και μπορεί να  υπάρξει ελευθερία. Όλα αυτά έβλεπε σ'αυτόν ο πατέρας μου και κάθε φορά που τον βλέπει στην τηλεόραση λέει την ίδια ιστορία. 
Μιλάει για τον σπουδαιότερο αθλητή της πυγμαχίας σαν να μιλάει για έναν ημίθεο που κατέβηκε στη γη για να αλλάξει ένα άθλημα αλλά και την ίδια την ιστορία της ανθρωπότητας. Εκείνη την εποχή οι η αφρικανική κοινότητα της Αμερικής χρειαζόταν έναν ήρωα. Ήταν η εποχή του Malcom X, του Martin Luther King και φυσικά του Cassius Clay. 

Ο λόγος της Laila Alli τα λέει όλα.

Με τον θάνατο του περνάει στο πάνθεον μια μεγάλη μορφή της αφροαμερικάνικης ιστορίας. Ένας άνθρωπος που με το σθένος έδωσε δύναμη στους αφροαμερικανούς, στου ίδιους τους κάτοικους της Αφρικής αλλά και σε κάθε άνθρωπο που ένιωσε καταπίεση. 

Ο Cassius Clay ή Mohhamed Ali ήταν ένας Σπάρτακος, ένας σκλάβος που όρθωσε το ανάστημα του και άλλαξε την ιστορία για πάντα.