Αν λοιπόν ο Bruno Mars βάλθηκε να μας διδάξει ιστορία της μουσικής και του χορού λίγα χρόνια πριν οι Beastie Boys είχαν βαλθεί να μας διδάξουν ιστορία του κινηματογράφου.

Μαθήματα Κινηματογραφικής Ιστορίας με τους Beastie Boys 



Αυτή τη φορά όμως πάμε ανάποδα ξεκινάμε από τα πιο πρόσφατα μαθήματα.



Το 2011 οι Beastie Boys κάνουν homage στους εαυτούς τους και σε όλες τις ταινίες με τις οποίες μεγάλωσαν αλλά και μεγαλώσαμε. Τους βλέπουμε στο σήμερα να συνεχίζουν το πάρτι από εκεί που σταμάτησαν στην αρχή της καριέρας τους, μπουκάρουν σε μία κάβα και χορεύουν Breakdance με τους εαυτούς τους που ταξίδεψαν στον χρόνο. Σ' ένα βίντεο που παρελαύνουν προς τιμή των Beast Boys όλοι οι κωμικοί ηθοποιοί της Αμερική μ'ένα βίντεο που μοιάζει περισσότερο με σκετς από το Saturday night live παρά με μουσικό βιντεο κλιπ. Beastie Boys - Make some Noise.


Πάμε λίγο πιο πίσω το 1998 και μετά από καιρό εμφανίζονται οι Beastie Boys με το CD/Album Hello Nasty. Αυτή τη φορά οι ίδιοι κάνουν Homage στις βιντεοκασέτες της Ιαπωνίας που λατρέψαμε μεγαλώνοντας. Τεράστια ρομπότ μάχονται μεταξύ τους στους δρόμους του Τόκυο με τα μέλη του συγκροτήματος να προσπαθούν να σώσουν την κατάσταση. Beastie Boys - Intergalactic. Για την ιστορία το τραγούδι παιζόταν παντού...και για πρώτη φορά κάποιος να αντιγράφει ένα Ελληνικό Εξώφυλλο δίσκου.
Beastie Boys - Hello Nasty (1998) & Τα Ημισκούπρια - 30 Χρόνια Επιτυχίες (1996)


Το Intergalactic ακουγόταν παντού σε αντίθεση με το Three MC's and One DJ από το ίδιο άλμπουμ, που ουσιαστικά όλο το τραγούδι είναι homage στην Old school σκηνή της Rap, που εκείνη την εποχή ξεκίνησε να δίνει τη θέση της στην R n B και το Hip Hop. Δηλαδή τι άλλο θες για να κάνεις ένα rap τραγούδι; Μία καλή λούπα ή έναν καλό Dj και φυσικά 3 Master of Ceremonies. Guest star o Dj που η πρωινό του δουλεία είναι να κυνηγάει φαντάσματα με τους Ghostbusters.


Το Body Movin ήταν το μόνο που δεν άκουσα αρκετά από το ίδιο album. Λάτρευα αυτό τον τρελό ήχο. Ο Fatboy slim (σπουδαίος Dj στα 90s) μιξάρει το γνήσιο τραγούδι και οι Beastie Boys διαλέγουν τη δική του εκδοχή για το βίντεο κλιπ που εδώ και πάλι έχουμε homage στις κατασκοπείες ταινίες και συγκεκριμένα στη ταινία Danger Diabolik που βασίζεται στο γνωστό comics Diabolik.


Φθάσαμε στο 1994 και στο Album "Ill Communication" με το τραγούδι που κάθε 5 λεπτά έπαιζε στο MTV όταν ακόμη το MTV έπαιζε μουσική. Το πρώτο μάθημα ιστορίας σκηνοθετημένο από τον σκηνοθέτη Spike Jonze να κάνει homage...σ'όλες τις αστυνομικές ταινίες και τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 70. Οργή και δέος αυτό το τραγούδι και στα 13 μου ήταν ό,τι πιο γαμάτο είχα ακούσει στη μέχρι τότε ζωή μου. Beastie Boys - Sabotage.



Φθάσαμε στο 1986 τη εποχή που άλλαξε η μουσική ιστορία. Με το "Lisence to Ill" οι Beastie Boys αλλάζουν όλη τη μουσική σκηνή της Αμερικής και με αυτό τραγούδι και τη συνεργασία των RUN DMC με τους Aerosmith στο "Walk this Way"  βλέπουμε και ακούμε για πρώτη φορά RAP στο MTV και την εισαγωτή της εκπομπής Yo MTV Raps!.  Οι Beastie Boys ήταν λευκοί rapper και έτσι το MTV δεν μπορούσε πλέον να κάνει τη στραβή και να σνομπάρει το είδος. Βοήθησε και η τεράστια επιτυχία του τραγουδιού. Ένα video που θυμίζει όλες εκείνες τις εφηβικές ταινίες της δεκαετίας (άλλωστε εκείνη την εποχή ξεκίνησαν οι εφηβικές ταινίες) και με cameo εμφανίσεις που μπορεί τώρα να μη της αναγνωρίζουμε αλλά με ονόματα που υπήρξαν ή είναι ακόμη γνωστά. (αλήθεια εντοπίσατε τον LL Cool J;) Από εδώ φυσικά συνεχίζεται και η ιστορία στο πρώτο βίντεο που ανάρτησα. Beastie Boys - Fight for your right.

Ολοκληρώθηκε ακόμη ένα μάθημα ιστορίας. Ένας μικρός φόρος τιμής στη μουσική των Beastie Boys και στη μουσική που με συντρόφευε μεγαλώνοντας. Οι Beastie Boys έμειναν στη μνήμη μας για πάντα παιδιά... Το 2012 το εν τρίτο των Beastie Boys ο Adam Yauch  μας αποχαιρετά με χαμόγελο και έχοντας παλέψει πολλά χρόνια με την επάρατο νόσο και μπαίνει στο πάνθεον των μουσικών που άλλαξαν την ιστορία. 

Η ιστορία δεν σταματάει, εκατομμύρια άτομα εμπνεύστηκαν από τα τερατώδες αγόρια και τη μουσική τους και κάπου εκεί έξω υπάρχει κάποια τριάδα που γράφει τη δική της ιστορία, είτε είναι υπερ συγκρότημα της Ασίας με το όνομα Epik High και κάνουν τα δικά τους τηλεοπτικά homage  είτε βρίσκετε σε κάποιο υπόγειο ή γκαράζ της Αμερικής και κάνουν όνειρα για καριέρα. 

Γυρνάω ένα βράδυ από εκδρομή, κουρασμένη από το άγχος της δουλειάς και τη ταλαιπωρία που τρώω ως εργαζόμενη στον Τουρισμό και αναρωτιέμαι "Γιατί σκατά διάλεξα αυτό τον κλάδο".  Ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω την Έλενα Ναθαναήλ με όλη την ανεπιτήδευτη ομορφιά της να μου χαμογελάει γλυκά. Αποκάλυψη, ξαφνικά κατάλαβα....δεν διάλεξα τον τουρισμό επειδή το σπίτι μας δεν έμενε ποτέ άδειο από μουσαφιριά το καλοκαίρι, δεν διάλεξα τον τουρισμό επειδή ήθελα μια δουλειά που θα μου επιτρέπει να μιλάω ξένες γλώσσες...

Διάλεξα τον τουρισμό γιατί ως παιδί εκείνος μου είχε κλέψει την καρδιά. Το "Δηλητήριο" του τουρισμού είχε τρυπώσει βαθιά στο υποσυνείδητο μου όταν ήμουν ένα μικρό παιδί, μόνο του μπροστά στη τηλεόραση. Έπαθα σοκ, ξαφνικά στα 36 μου κατάλαβα ποια ήταν τα βήματα που οδήγησαν την έφηβη Eri να διαλέξει τον τουρισμό. Χωρίς άλλη καθυστέρηση λοιπόν σας παρουσιάζω όλα εκείνα τα τηλεοπτικά ερεθίσματα που με έκαναν να διαλέξω τον Τουρισμό.

Σας τα βάζω λοιπόν με τη σειρά που τα είδα και όχι με τη σειρά που προβλήθηκαν απαραίτητα. 

1. Professor Poopsnagle and his flying Zeppelin. Ας το παραδεχτούμε, εκείνη η εποχή δεν είχε και πολλά τηλεοπτικά σήριαλ για παιδιά. Ειδικά πριν την έλευση των ιδιωτικών καναλιών. Ωστόσο είχε αυτή τη σειρά με το ιπτάμενο λεωφορείο και τις υπέροχες περιπέτειες. Εννοείται δεν θυμάμαι τίποτα απολύτως από τα επεισόδια που έβλεπα. Αλλά ήθελα τόσο πολύ να μπω σε εκείνο το μαγικό λεωφορείο και να ταξιδέψω παρέα με αυτό το ιδιαίτερο σχολείο. Ήθελα! Το Είχα Ανάγκη. Έπρεπε να ταξιδέψω!




2.Επιχείρησις Απόλλων. Αυτή η ταινία είναι που πέτυχα στη τηλεόραση και μου έδωσε να καταλάβω όλα εκείνα τα υποσυνείδητα τηλεοπτικά μηνύματα που με οδήγησαν εδώ που είμαι. Η ιστορία της Ελληνίδας ξεναγού και του Γερμανού Πρίγκηπα για εμένα είχε δεύτερο ρόλο μπροστά στο μαγικό κόσμο που άνοιγε το επάγγελμα που έκανε η Ναθαναήλ. Ως παιδί δεν έβλεπα το ρομαντικό στόρυ, αλλά όλα αυτά που έκανε ως Ξεναγός / Συνοδός η πρωταγωνίστρια. Το ήθελα, ήθελα να το κάνω και εγώ. Εν μέρη το κατάφερα...δυστυχώς δεν έγινα επίσημη Ξεναγός, αλλά συνοδεύω κάποιες εκδρομές. It's something!

Μακάρι να μου είχαν πει πως δεν είναι πάντα έτσι.

3.The Love Boat. Η θάλασσα πάντα με καλούσε. Όμως ποτέ δεν κατάλαβα γιατί. Στα 17 ήθελα να βάλω στο μηχανογραφικό τη σχολή ασυρματιστών, τελικά δεν το έκανα, στα 22 ήθελα να δουλέψω για την Royal Olympic Cruises. Πριν λίγο καιρό σκεφτόμουν να στείλω βιογραφικό στο Allure of the Seas. Είμαι σίγουρη πως φταίει η σειρά "Το Πλοίο της Αγάπης" (μία έκφραση που χρησιμοποιεί ο πατέρας μου για να κάνει fat shaming). Διάλεξα το συγκεκριμένο opening γιατί αυτό το cast θυμάμαι πιο χαρακτηριστικά, να παίζει σε επαναλήψεις στο Mega. Κάθε καλοκαίρι την ώρα που κοιμόντουσαν όλοι εγώ ταξίδευα με τις περιπέτειες αυτού του καραβιού. Ήθελα και εγώ να είμαι εκεί μαζί τους, να εξυπηρετώ να βοηθάω και να ανακατεύομαι στις ζωές των επιβατών.


Βέβαια κανένας δεν μας έδειξε πόσο δύσκολο είναι να δουλεύεις σε ένα κρουαζιερόπλοιο. Πως ουσιαστικά δεν έχεις προσωπικό χρόνο, πως δεν έχεις ρεπό και τον ελάχιστο ελεύθερο σου χρόνο τον περνάς στο χώρο του προσωπικού και φυσικά οι καμπίνα σου είναι ένας τάφος με ράφια. Ωστόσο παρόλο που το ξέρω, εγώ ακόμη θέλω να το ζήσω. Θέλω να είμαι μέσα σε πλοία των Μινωικών, της Celebrity Cruises, της Ελληνικής Celestial Cruises,  της Norwegian Cruises ακόμη και της Talink Silji και της Viking Cruises, θέλω να φτάσω ως την Αλάσκα.

Φανταστείτε τη χαρά μου όταν ήμουν περίπου 14 ή 15 στα πλαίσια του Συνεδρίου Εθνικής Αυτογνωσίας της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων με το Σύλλογο Ποντίων του Πειραιά, μείναμε στο πρώτο Ελληνικό Κρουαζιερόπλοιο που πήγε στην Αλάσκα. Πόσο παράξενες θα ήταν ερωτήσεις που έκανα στο προσωπικό. Άραγε θα χαιρόντουσαν που έβλεπαν ένα κορίτσι (ο θεός να με κάνει) στην εφηβεία σε εκείνο το μικρό κρουαζιερόπλοιο να νιώθει σαν να βρίσκεται στο παράδεισο. Είχα μάθει το πλοίο απέξω και ανακατωτά και παρόλο που ντρεπόμουν πλησίαζα το προσωπικό και το ρωτούσα διάφορα. Ήθελα και εγώ να είμαι εκεί μέρος του πληρώματος και να ταξιδεύω ταξίδια μακρινά ως στη Τζαμάικα(#klemeno).  Που να είναι εκείνο το γέρικο πλοίο. Τι ιστορίες έχει να πει η πλώρη του.

3. The Fantasy Island. Υπήρχε πραγματικά τίποτα πιο μαγικό από αυτή τη σειρά; Ένα νησί ξενοδοχείο όπου κάθε πελάτης έπαιρνε ακριβώς αυτό που ήθελε, ή ένα γερό μάθημα ζωής. Η επιτυχίας της σειράς βασιζόταν στο ότι όλα τα όνειρα μπορούσαν να γίνουν πραγματικότητα. Λεπτομέρειες όμως, μπροστά στο μεγαλείο του μυστήριου ιδιοκτήτη / διευθυντή που έκανε τα αδύνατα, δυνατά για να έχουν οι πελάτες αυτό που ακριβώς πλήρωσαν να έχουν.  Το μυστήριο για εμένα ήταν, πως το έκανε, πόσο προσωπικό χρησιμοποίησε, τι σερβίτσια έβαλε, που βρήκε τις πληροφορίες...τόσες πολλές ερωτήσεις.



Αυτή η σειρά με έκανε να θέλω να δουλέψω σε ξενοδοχείο. Όταν ξεκινούσα τις σπουδές μου εκεί το 1998, ο Ξενοδοχειακός κλάδος είχε το καλύτερο ασφαλιστικό ταμείο και οι υπάλληλοι είχαν καταφέρει να δουλεύουν ακόμη και τη φουλ σαιζόν με 4 ρεπώ το μήνα, οκτάωρο (ish)...φυσικά όταν καταργήθηκαν αυτές οι συμβάσεις άρχισε και η πτώση του ξενοδοχειακού προϊόντος στην Ελλάδα. Γιατί καλά τα αριστοκρατικά ξενοδοχεία στη χώρα, αλλά κανένας τουρίστας δεν θέλει να βλέπει τον ίδιο υπάλληλο όλη ημέρα να δουλεύει εξαντλημένος, άυπνος και έτοιμος να καταρρεύσει. Ωστόσο πάλι θα ήθελα να δουλέψω σε ξενοδοχείο και να παρέχω τις καλύτερες δυνατές υπηρεσίες...

4. Star Trek: The Next Generation: Τι εννοείς μια σειρά στο διάστημα δεν έχει καμία σχέση με τον Τουρισμό; Το Διάσημα είναι το τελευταίο σύνορο, ένα τεράστιο ατέλειωτο ταξίδι, και το Star Trek αν μη τι άλλο ήταν ένα τεράστιο κρουαζιερόπλοιο στο διάστημα. Στα επεισόδια που θυμάμαι είχαν περιπέτειες, είχαν μπαρ, είχαν εστιατόρια, είχαν μια καθημερινότητα στο διάστημα. Αν ποτέ δημιουργηθεί Διαστημικός Τουρισμός, θέλω να είμαι στο πρώτο πλήρωμα που θα σταλλεί να δουλέψει. Ναι θέλω να είμαι σερβιτόρα στο διάστημα, να δουλεύω στο μινι μάρκετ του Enterprise ναι θέλω να με διακτινήσουν στη αγκαλιά του πιο "σέξι άντρα του κόσμου" όπως είπε ο Dr. Sheldon Cooper. Μ' ακούς γοητευτικέ ψαρομάλλη ιδιοκτήτη της Virgin είμαι έτοιμη να ενταχθώ στο πλήρωμά σου...εδώ θα μπορούσε να μπει επίσης και το Υποβρύχιο Κεραυνός



Έτσι απλός ήταν ο παιδικός μου κόσμος, γεμάτος τηλεόραση και ταξίδια, ήθελα να γυρίσω τον κόσμο ταξιδεύοντας και δουλεύοντας. Μου κάνει εντύπωση πως από τότε ήθελα να έχω μια σφαιρική αντίληψη του τουρισμού και να δουλέψω σε όλους τους κλάδους και τομείς του.  Η 17χρονη Eri ήταν πολύ πιο έξυπνη από τη σημερινή Erisadesu. Όμως ο φόβος την άφησε προσγειωμένη για πάντα στην Ελλάδα. Γι' αυτό και εγώ σε εσάς που με διαβάζετε, σε εσάς τους λίγους θα ήθελα να πω.....

Μην αφήνετε τα παιδιά σας να βλέπουν μαλακίες, τελικά η τηλεόραση και το internet μας επηρέασαν περισσότερο από ότι θα θέλαμε...και αν θέλετε πείτε μου και εσείς αν αναρωτηθήκατε γιατί διαλέξατε αυτό που κάνετε...ή αν τελικά σας διάλεξε εκείνο.

Το ζήτημα της Γενοκτονίας των Ποντίων μας αφορά όλους. Στις 19 Μαίου ημέρα Μνήμης των Ελλήνων του Πόντου συμμετέχουμε στη Πορεία Μνήμης στη Πλατεία Αριστοτέλους. Δίπλα μας θα είναι η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματίων, η Ένωση Πολιτιστικών Φορέων Νομού Θεσσαλονίκη, τα αδέλφια μας από την Αρμενία, από την Κρήτη, από την Κύπρο, από τη Θράκη. Στεκόμαστε περήφανα και διεκδικούμε τη θέση μας στην Ιστορία.

Συμμετέχουμε, Τιμούμε, Διεκδικούμε! Θα είναι μεγάλη μας χαρά να σταθείτε δίπλα μας και να μας στηρίξετε σ' αυτή μας την Προσπάθεια! 

Το Blog μου είναι ένας χαώδης χώρος των σκέψεων μου και τον προβληματισμών μου. Γι'αυτό άλλωστε και ο τίτλος τους "Αnother Mess Anoher Blog".

Το όνομα μου είναι η ελληνική μετάφραση της Elisheva δεν ήμουν ποτέ περήφανη για το Βασιλικό όνομα που κουβαλούσα. Όμως αυτό το όνομα που δόθηκε στη γιαγιά μου, όταν αυτή ήταν μωρό στο Βατούμ, έμελλε να μου θυμίζει για πάντα ένα σπουδαίο κομμάτι της ιστορίας. Φέρω το όνομα της Οσίας Ελισάβετ της θαυματουργής, η οποία καταγόταν από την Ηράκλεια της Θράκης, μίας ακόμη χαμένης πατρίδας. Τη μνήμη της οποίας η Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία τιμάει στις 24 Απριλίου.

Η 24η Απριλίου όμως δεν είναι για εμένα ημέρα γιορτής, είναι ημέρα μνήμης. Ημέρα μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Μια ημέρα που θέλω να με τηλεφωνούν όλοι στη γιορτή μου, παρότι άθεα, για να αρπάζω την ευκαιρία και να θυμίζω σε όλους το Θέμα της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

Οι Αρμένιοι είναι ένας λαός που θαυμάζω. Για αιώνες μοιραστήκαμε την ίδια γη και η ιστορία τα έφερε έτσι ώστε να μοιραστούμε και την ίδια τραγική μοίρα. Δυστυχώς όμως δεν μοιραστήκαμε και την ίδια οργάνωση, συσπείρωση και αλληλεγγύη που χαρακτηρίζει το λαό των Αρμενίων.

Δεν είναι εύκολη η ζωή των Ποντίων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Με τη πρώτη σου ανάσα, είσαι το αποτέλεσμα ενός αγώνα επιβίωσης. Με το πρώτο χτύπημα της καρδιά σου, ακούγεται ο ήχος εκατομμυρίων ανθρώπων που χάθηκαν για να είσαι εδώ εσύ σήμερα. Γεννιέσαι με ηθικό χρέος, με υπόσχεση και με εντολή.

Μέσα σε ένα Πόντιο, σε έναν Αρμένιο, σε έναν Ασσύριο κρύβονται χιλιάδες ψυχές. Ένα συλλογικό υποσεινείδητο που σου ορίζει ένα καθήκον. Την αποκατάσταση της Ιστορικής Αλήθειας. Την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

Είναι εύκολο να συνεχίζουμε τις παραδόσεις μας, τα έθιμά μας και την ιστορία μας. Όμως είναι πολύ δύσκολο να διεκδικήσεις τη θέση σου στην Παγκόσμια Ιστορία. Ο αγώνας είναι δύσκολος, αμφίρροπος και γεμάτος αποσπάσεις. Εύκολα χάνεις το στόχο σου και θυμώνεις με τα λάθος άτομα.

Όμως οι αγαπημένοι μου Αρμένιοι, είναι πάντα εκεί, παρόντες να μου θυμίζουν πως με έναν Συλλογικό Αγώνα όλα είναι δυνατά. Πως όταν έχεις δίπλα σου τα αδέλφια σου, τους ανθρώπους που μοιράζονται ίδια βιώματα με εσένα, όσο μάταιος και αν όλα είναι εναντίον σου ΜΠΟΡΕΙΣ να νικήσεις. Μπορείς να υψωθείς και να κοιτάξεις κατάματα την Ιστορία.

Η Νεολαία των Αρμενίων είναι συσπειρωμένη, οργανωμένη και έχουν μια Συλλογική Εθνική Συνείδηση και έναν ξεκάθαρο στόχο. Στη χθεσινή πορεία, άκουσα τα παιδιά της Αρμενίας πίσω μου να λένε "Που είναι ο Πόντιοι; Δεν θα έπρεπε να είναι εδώ οι Πόντιο;" και με ντροπή κοίταξα γύρω μου και δεν είδα αρκετούς.

Εχθές η Νεολαία των Αρμενίων μας τίμησε βάζοντας τη σημαία μας δίπλα στη δική τους. Ως Πόντιοι έχουμε εντολή από τους νεκρούς μας. Έχουμε μια υπόσχεση να κρατήσουμε. Έχουμε μια ιστορία να αποκαταστήσουμε. Οφείλουμε να παραδειγματιζόμαστε από τον Λαό της Αρμενίας.
Να στεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε μαζί τους.

Μετά από τόσα χρόνια ζωής, ήρθα σε ειρήνη με το όνομα μου. Δέχομαι το Εβραικό -  Βασιλικό όνομα που μου δόθηκε.  Γιατί η 24 Απριλίου ημέρα μνήμης και διεκδίκησης του Αρμένικου Λαού.

Βίντεο από το Pontos News από τη πορεία
της Αρμένικης Νεολαίας Ελλάδος
24 Απριλίου 2017

Waiting for the Clouds (Ταμάμα) : Trailer - imdb
Ararat: Trailer - imdb 
The Promise (2016) -  Trailer - imdb

Hashtags:
#armeniangenocide102
#marchofjustice
#keepthepromise 
#Greekgenocide
#Pontiangenocide
#weremember