Έτσι για την μαλακία...ενεργοποιήστε τους υπότιτλους
Είχα 5 χρόνια να κάνω υπότιτλους ... ελπίζω αυτή τη φορά το βίντεο να είναι πιο αστείο από το προηγούμενο, κρίμα που χρησιμοποίησα ένα τραγούδι που μιλάει για την οικογένεια του και τον πατέρα του....

Λεπτομέρεια από πίνακα της Youk Shim Won
 Η ώρα είναι 12:37 όχι ό,τι έχει σημασία ή κάποιο συμβολισμό απλά θέλω να δω τι ώρα ξεκίνησα να γράφω. Αισίως έφτασα 35 και ακόμη δεν έχω καταφέρει να μην αγχώνομαι για τους λάθους λόγους. Όμως όταν αγχώνομαι όλα πάνε καλά...όταν δεν αγχώνομαι είναι το πρόβλημα. Είχα μια πολύ δύσκολη ημέρα σήμερα, θα μπορούσε να ήταν χειρότερη, πιο δυσάρεστη...Δεν έγινε κάτι τραγικό αλλά να που πάλι έφτασε το βράδυ και με βρήκε μέσα στον εκνευρισμό και το άγχος. Έτσι χωρίς λόγο για ένα θέμα που δεν θα έπρεπε να με νοιάζει....

Μερικά πράγματα για τα οποία δεν θα έπρεπε να με νοιάζουν με  κάνουν να προβληματίζομαι ενώ κάποια ουσιαστικά πράγματα που θα έπρεπε να με προβληματίζουν με αφήνουν παγερά αδιάφορη. Η νηπιαγωγός είπες κάποτε στη μητέρα μου να μην ανησυχεί για εμένα, εκείνη ήξερε να ψυχολογεί τα παιδιά. Της είπε πως όταν μεγαλώσω θα γίνω αναίσθητη και δεν θα με επηρεάζει τίποτα...Για αιώνες εκείνη το επαναλάμβανε από φόβο μη γίνω αυτό που φοβόταν η νηπιαγωγός...Νομίζω εξελίχτηκα λάθος.

Άραγε αν είχα γίνει νοσοκόμα όπως ήθελε η μάνα μου να είχα εξελιχθεί σε πιο αναίσθητο πλάσμα ή θα ταυτιζόμουν με τους ασθενείς και όλη μέρα θα έκλαιγα; Δεν είμαι νοσοκόμο όμως, υπάλληλος σε τουριστικό γραφείο είμαι παρόλα αυτά, ανησυχώ για κάθε κράτηση, για κάθε ταξίδι που κάνει πελάτης...ωστόσο...όταν γυρνάει δεν παίρνω τηλέφωνο να δω πως πέρασε, να κρατήσω επαφή ώστε να τον κρατήσω για το μέλλον...νομίζω απέτυχα σ'αυτό.

Στα τόσα χρόνια αλλαγών στη ζωή μου έμαθα να μη κρατάω επαφή...έχει περάσει τόσος κόσμος από τη ζωή μου ... τώρα ίσως που δεν περνάει τόσος κόσμος με προβληματίζει που δεν κράτησα επαφή, αλλά όχι αρκετά για να επικοινωνήσω και πάλι με τα άτομα που με θεωρούσαν φίλη και εγώ έτσι απλά τα άφησα να φύγουν από τη ζωή μου. Είδες...πάλι για λάθος πράγματα προβληματίζομαι. Στεναχωρήθηκα με κάτι που έγινε στη δουλειά, μία απλή ακύρωση...κάτι για το οποίο ένας φυσιολογικός τουριστικός υπάλληλος δεν θα το έδινε σημασία....Αλλά εγώ όχι εκεί, βρίσκω κάτι να με κρατάει ξύπνια...

Κάθε καλοκαίρι που περνάει το θεωρώ δύσκολο, πέρσι πάλι κάπως έτσι ήμουν, απλά δεν είχα χρόνο ανάμεσα σε δυο δουλειές να σκεφτώ και όλα ήταν υπέροχα. Φέτος πάλι μίζερη....πως ένα παιδί που αγαπούσε το καλοκαίρι και ήθελε να κάνει τον κόσμο να περνάει καλά το καλοκαίρι κατέληξε να είναι τοσο μίζερο. Που είναι το παιδί που διάλεξε τον τουρισμό για να κάνει τους άλλους να περνάνε καλά στις διακοπές τους; Σε ποια γωνία του δρόμου έστριψα λάθος; Πότε θα αρχίσω να προβληματίζομαι για τα σωστά πράγματα; Πότε θα σταματήσω να επαναλαμβάνω τα ίδια λάθη;

Θα ήμουν το ίδιο άτομο αν είχα οικογένεια αναρωτιέμαι.....Πολλές ερωτήσεις...Τελικά δεν πέρασε πολύ ώρα...τα είπα όλα...θα μπορούσα να πω περισσότερα αλλά δεν μου αρέσουν τα μεγάλα κείμενα.
Καληνύχτα
Σαν παιδί του δημοτικού δεν είχα καταλάβει τι ακριβώς είναι το μάθημα της έκθεσης, μέχρι που μας έβαλαν να γράψουμε για την Τηλεόραση. Δεν ξέρω γιατί όλοι ήταν εναντίον στο μαγικό εργαλείο που για εμένα ήταν όλος μου ο κόσμος. Για το παιδί που ήμουν, η τηλεόραση μου ήταν το παράθυρο μου στον κόσμο. Εκεί είδα πρώτη φορά τους ανθρώπους από την άπω Ανατολή και τους μαγικούς κόσμους που ανοιγόταν μπροστά μου, εκεί είδα πλοία, διαστημόπλοια και τεχνολογικά θαύματα να φθάνουν στον σαλόνι μου. 

Τα χρόνια πέρασαν και το internet πλέον έγινε το νέο μου παράθυρο. Έτσι σήμερα Κυριακή, μετά από μια δύσκολη εβδομάδα και ακόμη ένα καλοκαίρι που με βρίσκει βουτηγμένη στην θλίψη και στην αδυναμία μου να αποδεχτώ αυτή την εποχή που άλλοτε καλωσόριζα με αγάπη έμεινα εδώ στην άδεια πόλη μόνη μου να κοιτάω από το παράθυρό.


Δεν είχα σκοπό σήμερα να σηκωθώ και να γράψω στο blog, αλλά να που έτυχε. Γιατί σκεφτόμουν πως από το παράθυρο μου βλέπω τόσους μαγικούς κόσμους και λαμβάνω τόσες πολλές πληροφορίες, ωστόσο ...παραμένω θεατής....πίσω από ένα κομμάτι γυαλί. Δεν μπορώ να απλώσω το χέρι μου και να πιάσω αυτό που βλέπω και δεν έχω καν τρόπο να βρεθώ κοντά σ'αυτά που βλέπω.


Από το παράθυρό μου βλέπω χιλιάδες ανθρώπους, μαθαίνω τη ζωή τους, ακούω τις ιστορίες τους και βλέπω το έργο τους, τους βλέπω να μεγαλώνουν, να ωριμάζουν και να εξελισσονται. Τόσα χρόνια νόμιζα πως η θέα από το παράθυρό μου έσπαγε την μοναξιά μου, σήμερα όμως συνειδητοποιώ πως απλά την μεγαλώνει. 
ή απλά Cassius Clay όπως τον αποκαλεί ο πατέρας μου. 



Ένας αθλητής αφρικανικής καταγωγής που τα κατορθώματά και οι επιτυχίες του έγιναν γνωστά σε όλη την παγκόσμια κοινότητα. Πόσο σημαντικό ενώ μεγαλώνεις μέσα στην καταπίεση της Δεκαετίας του 50 στην Ελλάδα να αποκτάς ξαφνικά ένα σύμβολο κοντά στην δική ηλικία. Ο πατέρας μου θαύμαζε αυτό τον νεαρό αθλητή που ήταν μόλις 2 χρόνια μικρότερος του. Μπορεί εκείνος να μην ήταν μαύρος αλλά γνώρισε από καταπίεση και κοινωνικό ρατσισμό. 

Ο θαυμασμός συνέχισε όταν ο νεαρός Clay άλλαξε το όνομα του σε Mohammad Ali. Αρνήθηκε το παλιό του όνομα λέγοντας πως "Είναι όνομα σκλάβου"  και επέλεξε το όνομα ενός ηγέτη, αυτού του Muhammad Ali της Αιγύπτου. Σύντομα ο νεαρός Ali αρνήθηκε  να συμμετέχει στα εγκλήματα της Αμερικής. Στήριξε την άποψη του και τιμωρήθηκε γι'αυτό. Δεν ήθελε να γίνει στρατιώτης σε μια κυβέρνηση που έστελνε παιδιά σαν αυτόν να σκοτώνουν αθώους στο Βιετνάμ. Του αφαιρέθηκαν τίτλοι, του αφαιρέθηκε η ίδια η ελευθερία...μόνο για να επιστρέψει και να κατακτήσει τα πάντα. 



Ήταν προκλητικός, αντιδραστικός και ο λόγος του έδωσε ελπίδα. Ελπίδα πως αυτός ο κόσμος  μπορεί να αλλάξει, μπορεί να γίνει καλύτερος και μπορεί να  υπάρξει ελευθερία. Όλα αυτά έβλεπε σ'αυτόν ο πατέρας μου και κάθε φορά που τον βλέπει στην τηλεόραση λέει την ίδια ιστορία. 
Μιλάει για τον σπουδαιότερο αθλητή της πυγμαχίας σαν να μιλάει για έναν ημίθεο που κατέβηκε στη γη για να αλλάξει ένα άθλημα αλλά και την ίδια την ιστορία της ανθρωπότητας. Εκείνη την εποχή οι η αφρικανική κοινότητα της Αμερικής χρειαζόταν έναν ήρωα. Ήταν η εποχή του Malcom X, του Martin Luther King και φυσικά του Cassius Clay. 

Ο λόγος της Laila Alli τα λέει όλα.

Με τον θάνατο του περνάει στο πάνθεον μια μεγάλη μορφή της αφροαμερικάνικης ιστορίας. Ένας άνθρωπος που με το σθένος έδωσε δύναμη στους αφροαμερικανούς, στου ίδιους τους κάτοικους της Αφρικής αλλά και σε κάθε άνθρωπο που ένιωσε καταπίεση. 

Ο Cassius Clay ή Mohhamed Ali ήταν ένας Σπάρτακος, ένας σκλάβος που όρθωσε το ανάστημα του και άλλαξε την ιστορία για πάντα. 
Άραγε πόσοι είναι αρκετά τυχεροί, να έχουν ένα τραγούδι να τραγουδάν κάθε φορά που έρχεται ένα φίλος από μακριά; Την Μαρία την γνώρισα σ'ένα τόπο ξένο όταν ήμουν 17 χρονών.

Δεν περίμενα 17 χρόνια αργότερα να είμαι ακόμη δεμένη μαζί της. Εγώ και το Μαγγούσι περάσαμε πολλά και η φιλία μας δοκιμάστηκε από βλακείες, καυγάδες, παρεξηγήσεις και αποστάσεις.
Τώρα βρισκόμαστε σπάνια, μια φορά στα 3 χρόνια, και προσπαθούμε να χωρέσουμε χιλιάδες καταστάσεις μέσα σε λίγες ώρες. Κάθε φορά πριν πάω να τη δω τραγουδάω αυτό το υπέροχο τραγούδι που μου χάρισαν οι Asobi Seksu


Αυτό είναι το τραγούδι το Soundtrack της φιλίας μας.  Ένα τραγούδι στα Αγγλικά και Ιαπωνικά από ένα συγκρότημα που ζει στη Δύση και την ενώνει με την Ανατολή. Όπως εγώ με τη Μαρία που ενώνουμε τον Βορά με τον Νότο και αποδεικνύουμε πως το αίμα των προγόνων μας από τον Πόντο και την Κρήτη θα βρίσκει πάντα τρόπους να ενώνεται.

Αύριο τέτοια ώρα λοιπόν θα είμαι με τη Μαρία για να μη προλάβουμε ακόμη μια φορά να πούμε όλα αυτά που θέλουμε και να προσπαθήσουμε να συμπυκνώσουμε στιγμές αιώνιας φιλίας μέσα σε δύο ημέρες. Εκείνη νοικοκυρά σε απόγνωση τώρα εγώ γυναίκα στα πρόθυρα νευρικής κρίσεως. Αλλά μαζί αιώνιες φοιτήτριες στην Κρήτη.

Μια μέρα να θυμηθώ να γράψω για όλες τις Μαρίες της Ζωής μου. 
Τον τελευταίο καιρό όλοι περιμένουν τον Τουρισμό να έρθει και να σώσει την Ελλάδα. Αλήθεια μπορεί η Τουριστική Βιομηχανία να σηκώσει όλη την οικονομία της χώρας; Μπορεί ο Τουρισμός ως νέος Μεσσίας να κατέβει στη γη και να σώσει την Ελλάδα και τους Έλληνες από την εξαθλίωση και την οικονομική ανέχεια;
src: http://www.strath.ac.uk/business/internationalcentres/greece/

Η απάντηση είναι απλή, ναι ο Τουρισμός μπορεί να σώσει την Χώρα όπως και την κρατάει ζωντανή εδώ και αιώνες, αλλά υπό κάποιες προϋποθέσεις. Δεν μπορούμε με προσευχές να περιμένουμε να σωθεί μια χώρα που τόσα χρόνια είχε τη πλάτη της στραμμένη στον τουρισμό. 

Όταν ξεκίνησα τις σπουδές μου πάνω στον Τουρισμό η Ελλάδα είχε δύο κύριους ανταγωνιστές την Ισπανία και την Τουρκία, στο πέρασμα των χρόνων, η Ισπανία ξέφυγε, υψώθηκε και έγινε προορισμός ο οποίος δεν μπορούσε ποια να συναγωνιστεί η Ελλάδα. Η Τουρκία πάνω που είδε τον τουρισμό της να απογειώνεται, ξεκίνησαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις. Η Αίγυπτο μετά τα πρόσφατα γεγονότα έχει χάσει μεγάλο μέρος των τουριστών της και με την πτώση του ρώσικου αεροπλάνου όλοι περίμεναν τους Άγιους Σώστες Ρώσους να σώσουν την Ελλάδα με τα ρούβλια τους...

Τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει όλοι εξπέρ στα θέματα του τουρισμού και εκφράζουν απόψεις, ο κάθε τελευταίος μιλάει για τους Ρώσους που θα σώσουν την Ελλάδα. Για κάποιο λόγο όλοι ξεχνάν πως παρόλο που η Ελλάδα έχει να προσφέρει, Ιστορία, Θάλασσα και παραλία δεν είναι η μόνη. Αυτό που όμως κανένας δεν κοιτάει είναι πως εκεί έξω η Κροατία κερδίζει έδαφος, οι Δαλματικές Ακτές γεμίζουν συνέχεια με κόσμο δίνοντας ψωμί και στο γειτονικό Μαυροβούνιο αλλά και την Αλβανία. Ξεχνάν επίσης πως τα τουριστικά θέρετρα της Μαύρης Θάλασσας βρίσκονται ποιο κοντά στη Ρωσία και είναι τόσο αναπτυγμένα και όμορφα στημένα που η Χαλκιδική μπροστά τους μοιάζει με φτωχό παιδάκι στα φανάρια. 
src http://georgians.tv/2015/04/02/batumi/
Η Ελλάδα κάνει προσπάθεια να προβάλει τον τουρισμό χωρίς κάποιο εμφανές στρατηγικό σχέδιο ενώ απευθύνεται σε κάτι χώρες που μόνο οι πλούσιοι ταξιδεύουν. Ενώ αυτό που χρειαζόμαστε είναι η τεράστια νέα μικρομεσαία της Κίνας και της Κορέας. Θα μου πεις θέλουμε ποιότητα Τουρίστα όχι ποσότητα, αλλά αυτή τη στιγμή το μόνο που έχουμε είναι backpackers και πλούσιους που πηγαίνουν μόνο σε 4-5 μέρη της χώρας. Το υπουργείο Τουρισμού έχει υποβαθμιστεί σε γραφείο δημοσίων σχέσεων επιπέδου καφετέριας στη παραλία της Κρήνης. Η τωρινή και η προηγούμενη υπουργός Τουρισμού περιφερόταν στις εκθέσεις σαν εκείνες τις γλάστρες που βάζουν στις πόρτες των μπαρ για να τραβήξουν κόσμο.  Βάζοντας μια όμορφη γυναίκα που δεν έχει ιδέα, δεν θα έρθουν οι τουρίστες στην Ελλάδα. Τα γραφεία του ΕΟΤ στο εξωτερικό έχουν κλείσει ή έχουν υποβαθμιστεί. Κάθε προηγούμενες προσπάθειες των γραφείων χλευάστηκαν και απαξιώθηκαν.  

Το επίπεδο των ξενοδοχουπαλλήλων και τουριστικών υπαλλήλων γίνεται χαμηλότερο κάθε ημέρα, η μαζική εισαγωγή φοιτητών στα ΑΤΕΙ και στις Ανώτερες Σχολές Τουριστικών Επαγγελμάτων οδήγησε σε πτώση της ποιότητα του έργου τους. Οι Σχολές Τουριστικών Επαγγελμάτων της Ξενία αφέθηκαν στην καταστροφή. Ενώ παράλληλα άνοιξαν χιλιάδες ΙΕΚ και ιδιωτικές σχολές άγνωστης ποιότητας να μαθαίνουν αυτά που θέλουν στους νέους τουριστικούς υπάλληλους. Συνήθως διδάσκουν απόφοιτοι αυτών των σχολών χωρίς καμία γνώση πάνω στην Επιστήμη του Τουρισμού και της Βιομηχανίας γενικότερα. Αν κοιτάξετε λίγο πιο προσεκτικά τα άτομα που προσλαμβάνονται για να δουλέψουν εποχιακά στον πιο νευραλγικό τομέα της οικονομίας μας, συχνά δεν έχουν εκπαίδευση, δεν γνωρίζουν πως λειτουργεί το τουριστικό προϊόν και μερικοί δεν μιλάν καν ξένες γλώσσες. Αυτό θα οδηγήσει σε μαζική πτώση της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχονται. Κάποτε ένας ξενοδοχοϋπάλληλος δούλευε με 4 ρεπό το μήνα, έχοντας γνώσεις και επίπεδο, σήμερα οι περισσότεροι υπάλληλοι δουλεύουν 13 ώρες την ήμερα όλη τη σαιζόν χωρίς ρεπό για όλη τη σαιζόν...Πραγματικά ποιος τουρίστας θέλει να κάνει διακοπές εκεί που δουλεύουν εξαθλιωμένοι υπάλληλοι; Εσείς τι λέτε δεν τα προσέχουν αυτά οι τουρίστες; 

src http://www.truegreece.com/greece-villas-greek-islands/corfu-villas-rental.html

Όλοι αυτοί που προσεύχονται τώρα στην Ιερή Θεότητα του Τουρισμού, όλο αυτό τον καιρό δεν έκαναν τίποτα για τον Τουρισμό. Οι καταστηματάρχες στη Θεσσαλονίκη προσεύχονται για τουρισμό όταν αυτά τα χρόνια επέτρεπαν τον Ψωμιάδη να αδειάζει το αεροδρομιο από πτήσεις και το λιμάνι από πλοία. Οι ίδιοι λοιπόν που κατέστρεψαν τον τουρισμό της πόλης ονειρεύονται στιγμές καταναλοτισμού και ευμάρειας από τους Τουρίστες που μέχρι τώρα εμπόδιζαν να φτάσουν στη πόλη τους. 

Η Θεσσαλονίκη ευτυχώς δεν έχει διαφθαρεί από τον τουρισμό, κάτι που βλέπουμε να γίνεται στη Χαλκιδικη και σε άλλα μέρη της χώρας που βάσισαν την οικονομία τους στον τουρισμό. Συχνά συναντάμε υπερβολικές ανατιμήσεις, εξωφρενικές τιμολογιακές διαφορές ανάμεσα σε προορισμούς, δείτε Πάτμο, Μύκονο, Σαντορίνη, Κέρκυρα, πόσο τεράστιες διαφορές έχουν στις τιμές τους μόνο και μόνο επειδή είναι τουριστικοί προορισμού και τι κερδίζει το κράτος από αυτό, τίποτα γιατί κανένας δεν κόβει αποδείξεις. 

Ποιος κερδίζει από τον τουρισμό; όλοι μας, αλλά όχι όταν οδηγούμε σε εξαθλίωση το προσωπικό και τις πηγές του τόπου. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να έρθουν οι τουρίστες στην αυλή μας αν οι ίδιοι δεν κάνουμε κάτι για να προωθήσουμε το χώρο μας, Τον τελευταίο καιρό η χώρας μας κερδίζει έδαφος στις χώρες της Ασίας αλλά και εκείνοι γνωρίζουν μόνο λίγους προορισμούς, από φέτος έμαθαν και τη Ζάκυνθο και ίσως τη Λήμνο. Ώς πιο έξυπνοι οι Ασιάτες έρχονται και γυρίζουν σειρές στην Ελλάδα χωρίς να πάρουν άδεια και επιτυγχάνουν έτσι να προωθήσουν τη χώρας μας σ'όλο τον κόσμο, όπου υπάρχουν ασιάτες και όπου υπάρχουν άτομα που βλέπουν τις σειρές τους. Δείτε το Descedants of the Sun για παράδειγμα, έσπασε κάθε ρεκόρ σε όποια χώρα και αν προβλήθηκε και πρόβαλε την Ελλάδα παντού. Ωστόσο όταν κάποιος ζητάει να κάνει γυρίσματα στη χώρα μας τρώει πόρτα, έτσι δεν θα δούμε ποτέ το Fast and Furious να τρέχει στην Σαντορίνη, δεν θα δούμε τη Ρόδο και τα Μετέωρα στο Game of Thrones και πάει λέγοντας. Δεν πειράζει πάνε όλοι στο Ντουμπρόβνικ.

Ο πρωταγωνιστής στης σειράς είναι γνωστός σε όλε τις 
χώρες τις Ασίας και στον Δυτικό κόσμο. Αλλά δε φτάνει
ένας Nichkhun για να φέρει την άνοιξη.

Όλα ξεκινούν από εμάς, αν εμείς δεν αναπτύξουμε τουριστική παιδεία δεν πρόκειται να καταφέρουμε να φέρουμε τουρίστες στα μέρη της χώρας που δεν είναι γνωστά εκεί έξω. Ο Μπουτάρης έκανε πολύ καλή δουλειά και προώθησε τη Θεσσαλονίκη σ' όλο τον κόσμο. Σιγά σιγά ακολουθεί και η Ήπειρος το παράδειγμά του και ελπίζουμε και άλλες περιοχές να ακολουθήσουν. Όμως πραγματικά τι να το κάνω όταν έρχεται ο τουρίστας και συναντάει περιπτώσεις όπως της Χαλκιδικής; Που ενώ είναι δίπλα στη Θεσσαλονίκη είναι πανάκριβη; Ίδιας αλυσίδας καταστήματα στη Χαλκιδική και στη Θεσσαλονίκη είναι πιο ακριβά εκεί. Σε πόσα άλλα μέρη της χώρας η κατάσταση είναι παρόμοια. Ας ηρεμήσουμε λίγο οι ξένοι μας έχουν μάθει από τη καλή και την ανάποδη, η εικόνας μας στο εξωτερικό είναι πάρα πολύ κακή και εμείς δεν κάνουμε τίποτα για να αποδείξουμε το αντίθετο. 

Ο τουρισμός δεν θα σώσει την οικονομία της χώρας αν εμείς παραμείνουμε ίδιοι και αν συνεχίζουμε να υποβαθμίζουμε το υλικό μας. Ευτυχώς εκεί  έξω υπάρχουν λαμπρά παραδείγματα τουριστικών επιχειρήσεων που διαφημίζουν όλη τη χώρα με την ποιότητα των υπηρεσιών τους, αλλά 5 άτομα δεν είναι αρκετά για να σώσουν μια ολόκληρη βιομηχανία.