Μόλις είδα το Insurgent online δωρεάν (είδατε τι έκανα εκεί έτσι;)  και πολύ πρόσφατα είδα την real action ταινία του Shingeki no Kyoujin (Attack on titans όπως λάθος μεταφράστηκε στα Αγγλικά), τι κοινά έχουν αυτά τα δύο έργα...το ένα βασίζεται σε βιβλίο, το άλλο σε manga, πρωταγωνιστές είναι μια ομάδα νέων που προσπαθεί να σώσει τον κόσμο. Αυτό όμως που μου κάνει εντύπωση είναι πως και οι δύο κοινωνίες, βρίσκονται πίσω από τεράστιους τοίχους. Πίσω από έναν, η κοινωνία της απόκλισης, πίσω από πολλούς η κοινωνία του Shingeki. Πίσω από τοίχο και η κοινωνία στο anime Memories στο segment Cannon Fodder να μάχεται ένα άγνωστο και εχθρό.

Ακόμη ένα κοινό που έχουν και τα τρία πλέον έργα είναι πως οι άνθρωποι μέσα στα τοίχοι, φοβούνται αυτό που βρίσκεται απέξω από αυτά, στην πρώτη περίπτωση φοβούνται το άγνωστο, στη δεύτερη περίπτωση τους τιτάνες και στην τρίτη περίπτωση το ανύπαρκτο. Ψεύτικοι ανειλικρινείς φόβοι.

"Ζήσαμε με τον φόβο των τιτάνων και καταντήσαμε να ζούμε μέσα σε αυτή τη φυλακή που ονομάσαμε τοίχος" είπε ο Eren Jaeger σε ελεύθερη μετάφραση στο Shingkeki. Πόσο δίκιο είχε. Γιατί τελικά δεν υψώνουμε τοίχοι επειδή φοβόμαστε αυτό που υπάρχει έξω, αλλά για να περιορίσουμε τους εαυτούς μας για να μην αναγκαστούμε να ταξιδέψουμε ως εκεί.

Είμαστε οι εχθροί του εαυτού μας και ο υψωμένος τοίχος είναι μια ακόμη φτηνή δικαιολογία. Δεν φοβόμαστε το άγνωστο, ο άνθρωπος από την φύση του είναι περίεργο ον και του αρέσει η εξερεύνηση και η ανακάλυψη, είμαστε απλά δειλοί. Σηκώνουμε τα τοίχοι για να αποφύγουμε καταστάσεις που θα μας βγάλουν από την βολή μας. Είτε αυτά τα τοίχοι είναι απέναντι σε φίλους, συντρόφους, είτε ανάμεσα σε όνειρα, φιλοδοξίες και αποφάσεις.

Αυτά  σκέφτηκα και έκλεισα το παράθυρο αναζήτησης εργασίας της Trivago και δεν έκανα το ένα βήμα παραπάνω ύψωσα τοίχος, γιατί είμαι δειλή...δειλή και τεμπέλα, θέλω να αλλάξω τη ζωή μου, αλλά περιμένω έναν τιτάνα να έρθει να μου ρίξει τον τοίχο αντί να βγω εγώ εκεί στην επίθεση. Άραγε ήρθε η στιγμή που κατάλαβα επιτέλους το τραγούδι των Pink Floyd ή εκείνοι μιλούν για άλλο τοίχος; 

Μην ζείτε στον φόβο, ρίξτε τα τοίχοι σας. Αφήστε τους εαυτούς να παρασυρθεί από το κύμα...μην είστε σαν εμένα. Μην ακολουθείτε τη δειλία μου. Νικήστε τον εαυτό σας. 

Ξέρεις τέτοιες ημέρες μου λείπεις....
Γι' αυτές τις ημέρες άλλωστε σε ήθελα δίπλα μου.
Γιατί δεν κατέκρινε, στήριζες και αγαπούσες..και όταν χρειαζόταν έκραζες.

Μου λείπει το χαμόγελο που δεν είδα ποτέ στα χείλη σου,
το γέλιο που ποτέ δεν άκουσα.
Μου λείπουν οι αναμνήσεις και οι χειρονομίες που δεν έκαναν ποτέ μαζί σου.

Θα είσαι πάντα στην καρδιά μου, να με στηρίζεις όπως τότε και να θα σ'αγαπώ για πάντα.
Δεν σ' είχα ποτέ, δεν σ' έχασα ποτέ, θα είσαι για πάντα δικός μου.

Ενός Λεπτού Σιγή λοιπόν για τις φιλίες που έγιναν στα chat rooms, στα forum, στο internet και έμειναν πάντα εκεί.

Αυτή την εβδομάδα έγιναν πολλά μαζεμένα...Λίγο το Tag στο youtube #Dearme όπου youtubers δίνουν συμβουλές στον εαυτό τους στο λύκειο, λίγο η κούραση της προηγούμενης και ατελείωτης εβδομάδας και μια συζήτηση για το παρελθόν που είχα με έναν συνάδελφο...και λίγο ότι πήγα στο Πολυκλάδικό Λύκειο για να καταθέσω μια πρόσφορα για εκδρομή....Όλα με επηρέασαν..

Άρχισα να σκέφτομαι διάφορα...κυρίως πως κατάφεραν να κάνουν το Πολυκλαδικό λύκειο Θεσσαλονίκης, ένα σχολείο που μετρούσα 300 άτομα σε κάθε τάξη από ένα ενιαίο σχολείο που θύμιζε αμερικάνικο κολέγιο, τρια διαφορετικά λύκεια και πως το κατάντησαν έτσι. Η απάντηση στην πρώτη ερώτηση είναι με συρματοπλέγματα...χώρισαν το Τεχνικό από το Ενιαίο και το Πειραματικό, διαχωρίζοντας έτσι τα παιδιά του Τεχνικου, καταδικάζοντας τα στη σκοτεινή πτέρυγα της τότε πρώτη λυκείου, με ελάχιστους κοινόχρηστους χώρους, ωστόσο με πολλά εργαστήρια που ανήκαν στο 4ο έτος του Πολυκλαδικού...Επίσης πως σκατά κατάφεραν να αφήσουν αυτό το σχολείο να δείχνει σα φυλακή; Εξαφανισθηκαν τα όμορφα γκράφιτι και αντικαταστήθηκαν από βλακείες στου τοίχους...τα σύρματα σκούριασαν...οι μπογιές ξέφτισαν...αλήθεια ποιος να είναι ο αρχιτέκτονας του σχολείου; γιατί έκανε τα καλώδια να είναι έξω απο τους τοίχους; επηρεάστηκε άραγε από τον αρχιτέκτονα του  Μπομπιντόυ...

Δεν είναι αυτό το θέμα μου όμως... Το θέμα μου είναι πως γίνεται η Λίζα εκείνης της εποχής να έχει περισσότερο μυαλό απο την Erisadesu του σήμερα; Τα πράγματα τότε ήταν τόσο ξεκάθαρα, Ήξερα ακριβώς τι ήθελα και πως να το αποκτήσω...ωστόσο δεν έκανα τίποτα απο όλα όσα ήθελα...Που είναι η δουλειά στη Florida, η δουλειά στα κρουαζιερόπλοια της Καραιβικής Οι χειμερινές σαιζόν στις Άλπεις...που είναι εκείνο το κορίτσι που κοιτούσε άφοβα τους Bullies του και ήξερε με ακρίβεια το άθλιο και αποτυχημένο μέλλον τους;

Παράξενο δεν είναι; Σε εκείνες τις εποχές είχα όραμα για το μέλλον, ήξερα τι έπρεπε να κάνω. Δεν το έκανα γιατί μεγάλωσα με τον φόβο και για να είμαι προσγειωμένη...και όχι για να κυνηγάω τα όνειρα Πότε ακριβώς έκοψα τα φτερά του εαυτού μου και άρχισα να κατηγορώ την Swagaμάμα μου;

Εκείνη η κοπέλα που σπούδαζε στην Κρήτη επίσης γνώριζε τι ήθελε να κάνει...είχε υπολογίσει χωρίς αν το θέλει όλες τις κινήσεις της. Ωστόσο...έφυγε τα παράτησε και έφυγε...Δεν έκανε την πτυχιακή που ήθελε...και μετά απο χρόνια είδε έναν παλιό της συμφοιτητή να το κάνει πραγματικότητα...

Μετά ήρθε η Erisabetsu με το όνειρό της να πάει στην Ιαπωνία, και διάβασε και έμαθε τη γλώσσα,...ήθελα να κάνει Σύλλογο Ποντίων στο Τόκιο και ένα τσιπουράδικο στην Οκινάουα...ωστόσο κάπου εκεί άρχισε η παράνοια...και ξέχασε τι ήθελε...βαρέθηκε...ήρθε και η κρίση και όλα έδεσαν και κάπου εκεί ήρθε η Erisadesu. Είδε τα όνειρο της για ακόμη μια φορά να το πραγματοποιεί άλλος..χωρίς όμως Ζήλια ή μίζέρια όπως παλιά αλλά με χαρά και θαυμασμό.

Τελικά εκτός του ότι γερνάω μαθαίνω νέα πράγματα, μαθαίνω πως και ο παλιός μου εαυτός ήταν πολύ πιο έξυπνος απο εμένα... well...Me my mess and I...

πάρτε ένα τραγούδι για το παρίσι\

Πριν ένα χρόνο λοιπόν έγραψα εκείνο το ποστ με τα τραγούδια που άκουγα το 2013 ...φέτος βαριέμαι να κάνω κάτι τέτοιο και αντ' αυτού λέω να γράψω για το πόσο μαλακισμένα νιώθω τις τελευταίες ημέρες και πως σκέφτομαι να αρχίσω ράντομ επιθέσεις σε περαστικούς με την ελπίδα πως όταν γίνει η σύλληψη μου να με περάσουν για τρελή και να με κλείσουν σε ψυχιατρική κλινική (κατα προτίμηση στο δαφνή για να είμαι κοντά στο Μαγκούσι μου)...

Δυστυχώς ή ευτυχώς περίμενα φέτος με μεγάλη μου χαρά τις γιορτές και όσο πλησιάζουν οι μέρες εγώ νιώθω και πιο σκατά και εκνευρίζομαι όλο και περισσότερο με τους γύρω μου. Μην φανταστείτε και πέρσι σκατά ήμουν απλά δεν ήθελα να τα μοιραστώ με κανέναν. Ωστόσο φέτος σκέφτηκα πως αν τα μοιραζόμουν έστω και με αυτό τον τρόπο να ένιωθα λίγο καλύτερα....Ίσως η επιθυμία μου για μαζική εξόντωση του ανθρώπινου είδους να κατευναζόταν...ωστόσο όσο γράφω δεν βλέπω να αλλάζει κάτι.

Δεν ξέρω αν φταίει η κούραση ή απλά έχουν εξαντληθεί οι αντοχές μου αλλά πλέον δεν μπορώ άλλο να συνανστρέφομαι με ηλιθιούς.  Βλέπω γύρω μου τι συμβαίνει και εκεί έξω τελικά βλέπω πως μόνο άνιωθοι άνθρωποι κυκλοφορούν, ανεπηρέαστοι απο την μιζέρια της πόλης και της ζωής μας. Ύστερα κοιτας παραπέρα και βλέπεις πως και στις γειτονικές χώρες τα πράγματα το ίδιο σκατά είναι...και μετά έρχονται τα νέα απο τις Ινδίες τα Πακιστάν και άλλες χώρες ...

Τέλος πάντω νιώθω ήδη καλύτερα και σκέφτηκα πως αν αρχίσω να γράφω για το πόσα άτομα θέλω να σκοτώσω θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα εμφανιστεί στην πόρτα ο Κος Σφακιανάκης για να δει αν ειμαι καλά, αν εννοώ αυτά που γράφω και αν θα ήθελε η μάνα μου να τον κεράσει ποντιακο σπιτκό φαγητό. Άσε που μπορεί να με περάσουν και άτομο της Τζιχάντ  και η απλή βίαιη έκρηξη μου μπορεί να πάρει πολιτικό χαρακτήρα.

Μέρες που είναι θα ήθελα να σας ευχηθώ να ζήσουμε ακόμη έναν χρόνο χωρίς να καταστροφή ο πλανήτης, χωρίς να ξεσπάσει πόλεμος και χωρίς νέυρα με πολύ υγεία και τύχη.