Το Blog μου είναι ένας χαώδης χώρος των σκέψεων μου και τον προβληματισμών μου. Γι'αυτό άλλωστε και ο τίτλος τους "Αnother Mess Anoher Blog".

Το όνομα μου είναι η ελληνική μετάφραση της Elisheva δεν ήμουν ποτέ περήφανη για το Βασιλικό όνομα που κουβαλούσα. Όμως αυτό το όνομα που δόθηκε στη γιαγιά μου, όταν αυτή ήταν μωρό στο Βατούμ, έμελλε να μου θυμίζει για πάντα ένα σπουδαίο κομμάτι της ιστορίας. Φέρω το όνομα της Οσίας Ελισάβετ της θαυματουργής, η οποία καταγόταν από την Ηράκλεια της Θράκης, μίας ακόμη χαμένης πατρίδας. Τη μνήμη της οποίας η Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία τιμάει στις 24 Απριλίου.

Η 24η Απριλίου όμως δεν είναι για εμένα ημέρα γιορτής, είναι ημέρα μνήμης. Ημέρα μνήμης των θυμάτων της Γενοκτονίας των Αρμενίων. Μια ημέρα που θέλω να με τηλεφωνούν όλοι στη γιορτή μου, παρότι άθεα, για να αρπάζω την ευκαιρία και να θυμίζω σε όλους το Θέμα της Γενοκτονίας των Αρμενίων.

Οι Αρμένιοι είναι ένας λαός που θαυμάζω. Για αιώνες μοιραστήκαμε την ίδια γη και η ιστορία τα έφερε έτσι ώστε να μοιραστούμε και την ίδια τραγική μοίρα. Δυστυχώς όμως δεν μοιραστήκαμε και την ίδια οργάνωση, συσπείρωση και αλληλεγγύη που χαρακτηρίζει το λαό των Αρμενίων.

Δεν είναι εύκολη η ζωή των Ποντίων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων. Με τη πρώτη σου ανάσα, είσαι το αποτέλεσμα ενός αγώνα επιβίωσης. Με το πρώτο χτύπημα της καρδιά σου, ακούγεται ο ήχος εκατομμυρίων ανθρώπων που χάθηκαν για να είσαι εδώ εσύ σήμερα. Γεννιέσαι με ηθικό χρέος, με υπόσχεση και με εντολή.

Μέσα σε ένα Πόντιο, σε έναν Αρμένιο, σε έναν Ασσύριο κρύβονται χιλιάδες ψυχές. Ένα συλλογικό υποσεινείδητο που σου ορίζει ένα καθήκον. Την αποκατάσταση της Ιστορικής Αλήθειας. Την αναγνώριση της Γενοκτονίας.

Είναι εύκολο να συνεχίζουμε τις παραδόσεις μας, τα έθιμά μας και την ιστορία μας. Όμως είναι πολύ δύσκολο να διεκδικήσεις τη θέση σου στην Παγκόσμια Ιστορία. Ο αγώνας είναι δύσκολος, αμφίρροπος και γεμάτος αποσπάσεις. Εύκολα χάνεις το στόχο σου και θυμώνεις με τα λάθος άτομα.

Όμως οι αγαπημένοι μου Αρμένιοι, είναι πάντα εκεί, παρόντες να μου θυμίζουν πως με έναν Συλλογικό Αγώνα όλα είναι δυνατά. Πως όταν έχεις δίπλα σου τα αδέλφια σου, τους ανθρώπους που μοιράζονται ίδια βιώματα με εσένα, όσο μάταιος και αν όλα είναι εναντίον σου ΜΠΟΡΕΙΣ να νικήσεις. Μπορείς να υψωθείς και να κοιτάξεις κατάματα την Ιστορία.

Η Νεολαία των Αρμενίων είναι συσπειρωμένη, οργανωμένη και έχουν μια Συλλογική Εθνική Συνείδηση και έναν ξεκάθαρο στόχο. Στη χθεσινή πορεία, άκουσα τα παιδιά της Αρμενίας πίσω μου να λένε "Που είναι ο Πόντιοι; Δεν θα έπρεπε να είναι εδώ οι Πόντιο;" και με ντροπή κοίταξα γύρω μου και δεν είδα αρκετούς.

Εχθές η Νεολαία των Αρμενίων μας τίμησε βάζοντας τη σημαία μας δίπλα στη δική τους. Ως Πόντιοι έχουμε εντολή από τους νεκρούς μας. Έχουμε μια υπόσχεση να κρατήσουμε. Έχουμε μια ιστορία να αποκαταστήσουμε. Οφείλουμε να παραδειγματιζόμαστε από τον Λαό της Αρμενίας.
Να στεκόμαστε και να αγωνιζόμαστε μαζί τους.

Μετά από τόσα χρόνια ζωής, ήρθα σε ειρήνη με το όνομα μου. Δέχομαι το Εβραικό -  Βασιλικό όνομα που μου δόθηκε.  Γιατί η 24 Απριλίου ημέρα μνήμης και διεκδίκησης του Αρμένικου Λαού.

Βίντεο από το Pontos News από τη πορεία
της Αρμένικης Νεολαίας Ελλάδος
24 Απριλίου 2017

Links:
Ομοσπονδία Αρμένικης Νεολαίας Ελλάδος
Pontos News

Ταινίες:

Waiting for the Clouds (Ταμάμα) : Trailer - imdb

Ararat: Trailer - imdb 

The Promise (2016) -  Trailer - imdb

Hashtags:

#armeniangenocide102

#marchofjustice

#keepthepromise 

#Greekgenocide

#Pontiangenocide

#weremember

Σου είπα δεν φταις εσύ γι αυτό που ακολουθεί... Εγώ άρπαξα την ευκαιρία και το θάρρος να γράψω αυτό το ποστ επειδή είπες ότι είχες ένα χαμόγελο όλη την ώρα που διάβαζες το προηγούμενο ποστ μου και επειδή φαίνεσαι για άτομο με χιούμορ. Θα σου γράψω λοιπόν για την πρώτη και μοναδική φορά που έκανα κάτι.

Δεν συνηθίζω να πηγαίνω ποτέ μόνη μου cinema είμαι πολύ ανασφαλής για κάτι τέτοιο. Ωστόσο μια εποχή ήθελα να πάω στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για να δω μια οποιαδήποτε ιαπωνική ταινία. Φυσικά κανείς δεν ακολουθούσε και εγώ δεν ήθελα να πληρώσω για να πάω μόνη μου... Για καλή μου τύχη στο Urban μαζί με μία μπύρα Fisher έδιναν και δύο εισιτήρια...πείρα 3 εκείνη την ημέρα.. Έτσι αποφάσισα να πάω για πρώτη φορά μόνη μου cinema.

Πείρα μια βαθιά ανάσα, προμηθεύτηκα το πρόγραμμα του φεστιβάλ και διάλεξα όλες τις ιαπωνικές ταινίες και πήγα στην μόνη που είχε θέσεις. Η προβολή δεν ήταν για την ίδια ημέρα. Την ημέρα της προβολής ετοιμάστηκα, βάφτηκα και ξεκίνησα το μακρύ ταξίδι των 10 λεπτών από το σπίτι ως το λιμάνι. Σε όλη την διαδρομή ένιωθα τους επιβάτες του λεωφορείου να με κοιτάνε και να ψιθυρίζουν μεταξύ τους "Κοίτα αυτήν, πάει να δει cinema μόνη της", "Αχ την κακομοίρα δεν έχει φίλους", πιο πίσω άκουσα μια γριά να λέει "Μα καλά πόσο looser είναι αυτή η κοπέλα".... ίδρωνα σαν γουρούνι και κοίταζα καχύποπτη παντού.

Στο τέρμα του λεωφορείου ήμουν σίγουρη ότι η μηχανική φωνή είπε δυνατά πως πάω μόνη μου στο φεστιβάλ. Ίδρωνα και ξαναίδρωνα στην μικρή απόσταση από το τέρμα προς την αίθουσα προβολής. Όταν μπήκα στην αίθουσα που ελέγχουν τα εισιτήρια στο λιμάνι με το που άνοιξε η πόρτα όλοι σταμάτησαν να μιλάνε και με κοίταξαν... "Την κακομοίρα" ένιωθα να λένε... Η παράνοια μου είχε χτυπήσει κόκκινο. Ένιωθα σαν ελαφάκι που το κυνηγάνε οι λύκοι...(καλύτερα θα έπρεπε να πω ελεφαντάκι αλλά τελος πάντων).... Στην ούρα για να μπούμε μέσα κατάλαβα ότι η επιλογή μου να πάω μόνη μου δεν ήταν και τόσο κακή. Στο φεστιβάλ πολύς κόσμος πηγαίνει μόνος του..Ίσως θα έπρεπε να κάνουμε έναν σύλλογο.

Με τα πολλά ξεκινάει η ταινία και θεέ μου ήταν η πιο καλή τυφλή επιλογή που έκανα ποτέ στη ζωή μου. Ήταν μια ωραία γλυκιά νωχελική καλοκαιρινή κωμωδία όπως μόνο οι Ιάπωνες ξέρουν να κάνουν. Δεν είχε βαθύ νόημα ή βαριά μηνύματα, τα πράγματα ήταν ξεκάθαρα στο τι ήθελε να πει η σκηνοθέτης. Άσε που ήξερα όλους τους ηθοποιούς απο το cast παρόλο που μόλις τότε είχα ξεκινήσει να βλέπω Ιαπωνικές ταινίες. Στο τέλος της ταινίας προς μεγάλη μου έκπληξη ήταν εκεί η σκηνοθέτης και απαντούσε ευγενικά σε όλες τις ερωτήσεις. Μερικές ήταν τόσο ηλίθιες που ήθελα να βρίσω και μερικές τόσο χαριτωμένες....μέχρι που... έγινε κάτι ανήκουστο...

O παρακάτω νεαρός.

Σήκωσε ένας νεαρός το χέρι του και ρώτησε αν μπορούσε να κάνει την ερώτηση του στα Ιαπωνικά.... Καθώς έκανε την ερώτηση του εγώ απορροφήθηκα από το πόσο καλά ιαπωνικά ήξερε. Εγώ τότε ήμουν λίγο πριν το πρώτο πτυχίο και ένιωσα τόσο λίγη μπροστά σε αυτό το παλικάρι που το φως έλαμπε γύρω του. Που Γιαπωνέζοι άγγελοι πετούσαν κακόγουστα ντυμένοι γύρω από το κεφάλι του. Εντυπωσιάστηκα που λές τόσο πολύ που δεν πρόσεξα τελικά τι ρώτησε....."Πρέπει να τον γνωρίσω σκέφθηκα...Τον θέλω για φίλο μου"... Άρρωστο; ναι πραγματικά.

Οι μέρες περάσαν και τότε με ένα μικρό μου σχόλιο στην Sensei μου.... άνοιξαν οι πύλες των πληροφοριών.... Ξαφνικά μάθαινα συνέχεια πράγματα γι αυτό το παιδί. Το αστείο ήταν οτι οι πληροφορίες ερχόντουσαν από άσχετα μεταξύ τους άτομα. Άτομα που τον γνώριζαν, άτομα που είχαν ακούσει γι αυτόν, άτομα που τα ήξερα μόνο από το internet και γενικώς μια ποικιλία ατόμων. "Βρε μπας και είναι γραφτό να τον γνωρίσω τελικά;"... Οι πληροφορίες ήταν τόσο σωστές που διασταυρωνόντουσαν μεταξύ τους και κανείς μα κανείς δεν έλεγε ούτε μια άσχημη κουβέντα. Το τραγικό ήταν ότι δεν επεδίωξα ποτέ να μάθω τόσα πολλά γι αυτόν. Εγώ απλά πράγματα ήθελα και για τα οποία δεν έκανα ποτέ ερώτηση.

Έτσι μια ημέρα έμαθα πως αυτό το παιδί θα έφευγε για τόπο μακρινό, μάλλον καλύτερα να πω ότι είχε ήδη φύγει μέχρι να το μάθω. Έτσι στεναχωρήθηκα που έχασα την ευκαιρία να τον γνωρίσω αλλά ωστόσο χάρηκα πολύ με το δρόμο που ανοιγόταν μπροστά του. Έτσι μαζί με το ταξίδι του έφυγαν και οι πληροφορίες που ερχόντουσαν σε εμένα αφού πλέον κανείς δεν μάθαινε νέα του. Τη στιγμή λοιπόν που πήρα την απόφαση πως δεν θα ξαναμάθω τίποτα γι αυτόν και μετάνιωσα που δεν είχα επιδιώξει να τον γνωρίσω νωρίτερα (λες και μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο) έγινε κάτι αναπάντεχο.

Οι πληροφορίες ξανά άρχισαν να έρχονται όμως αυτή τη φορά ο αποστολές των πληροφοριών ήταν ο ίδιος. Το καλύτερο; Οι πληροφορίες δεν ήρθαν μόνες τους μετά από λίγο τις ακολούθησε και εκείνος. Έτσι παρόλο που δεν τον γνώρισα ποτέ εκείνος τώρα είναι εδώ. Είναι εδώ τρόπος του λέγειν, βρίσκετε σε μία μακρινή χώρα και διαβάζει για την πρώτη και μοναδική φορά που σε είδα dimitrisjp.

υγ. ελπίζω να μη τρόμαξες μετά από αυτό το ποστ και δεν ξαναμπείς στο blog μου.

υγ. ελπίζω όντως να ήσουν εσύ και να μην είδα λάθος άτομο.

Μια φορά και ένα καιρό αποφάσισα ότι θέλω νεροπίστολο. Φυσικά η Νίκη a.k.a μάνα μου, είπε ΟΧΙ, σαν άλλος Μεταξάς. Έτσι άρχισα να κλαίω και να το ζητάω κάτι που δεν το συνήθιζα (πριν την εφηβεία). Γυρνώντας ο πατέρας μου από το βόλτα του έκανε κάτι που δεν συνήθιζε, με πήγε να πάρουμε νεροπίστολο (βοήθησε και το ότι με βρήκε στο δρόμο πρησμένη από το κλάμα).

Πήγαμε στο περίπτερο και φυσικά δεν είχε (τι περιμένεις χειμώνα καιρό;), πήγαμε μετά στον Φέκια (πως λέμε ΕΒΓΑ) τζίφος, οπότε προχωρήσαμε προς στον Αι Γιώργη για να πάμε στο επόμενο περίπτερο. Στο δρόμο περάσαμε από ένα μπαρ και ο πατέρας μου κοίταξε με΄σα για να χαιρετίσει. Τότε το υπέροχο, πανέμορφο (μετριοφροσύνη), αγγελικό και αθώο παιδί του, του είπε "Μην κοιτάς μέσα δεν κάνει. Η Ελενίτσα είπε (φυσικά όλο μαλακίες μου έλεγε) ότι σ' αυτό το μαγαζί έχουν πίσω δωμάτια και εκεί πηγαίνουν οι άντρες και κάνουν ξέρεις τι". Σοκ ο πατέρας μου ... "τι κάνουν;" ρώτησε. "Ξέρεις τι του απάντησα". Χαμογέλασε προβληματισμένος και προχώρησε προς το περίπτερο.

Όπου εκεί πείρα τον πούλο καθώς ούτε εκεί δεν είχε νεροπίστολο (Τι σκατά το ήθελα δεν ξέρω, μοναχοπαίδι ήμουν και είμαι δεν είναι να πεις ότι είχα κάποιον να βρέξω μέσα στο σπίτι). Επιστρέφοντας ο πατέρας μου με πήγε στο προαναφερόμενο μπαρ. Εκεί ήταν τρεις κοπέλες που πέσαν με τα μούτρα πάνω μου. Μου κέρασαν πορτοκαλάδα να πιω και με σήκωσαν για να κάτσω στην τεράστια καρέκλα που την έλεγαν σκαμπό για να φτάνω με άνεση το ποτήρι μου στο μπαρ.

Αφού με ρώτησαν ποιον αγαπάω πιο πολύ τη μαμά ή τον μπαμπά και αφού παραξενεύτηκαν όταν έμαθαν ότι τα μαθηματικά ήταν το αγαπημένο μου μάθημα άρχισαν να "ζαλίζουν" τον πατέρα μου. Τότε κοίταξα γύρω μου και βρήκα την πόρτα που οδηγούσε στα πίσω δωμάτια. "Α ha!! να τη. Μπαμπά είδες; Είχε δίκιο η Ελενίτσα να η πόρτα!" φώναξα. Τότε ο πατέρας μου, μου εξήγησε ότι εκείνη η πόρτα είναι για την τουαλέτα και πως τα κορίτσια στο μπαρ είναι καλά κορίτσια και πως σε αυτό το μαγαζί δεν έρχονται άντρες. "Ε τότε εσύ πως μπήκες" τον ρώτησα. Ο πάντα ετοιμόλογος πατέρας είπε πως τον αφήνουν να μπαίνει επειδή ξέρει τα κορίτσια και επανέλαβε πως σε αυτό το μαγαζί δεν έρχονται άλλοι άντρες.

"Κατάλαβα. Δεν έρχονται άλλοι άντρες" συμφώνησα "και μπαμπά αυτοί εκεί τι είναι;" είπα και του έδειξα την παρέα που μόλις μπήκε. Παραλίγο να πνιγεί με τον καφέ του στο άκουσμα της ερώτησης μου. Αλλά δεν πτοήθηκε είχε έτοιμη την απάντηση. "Αυτός είναι ο ιδιοκτήτης". (Όχι που δεν θα έβρισκε κάτι να πει). Πείρα τη πορτοκαλάδα στα χέρια μου, ρούφηξα μια γουλιά και του είπα "ώστε σ' αυτό το μπαρ οι μόνοι άνδρες που έρχονται εδώ είσαι εσύ και αυτός." Μου φαινόταν αρκετά λογική εξήγηση στα 7 μου χρόνια (πάντα ήμουν λίγο ευκολόπιστη).

Ωστόσο στη μάνα μου δεν φάνηκε και τόσο λογικό το ότι χαιρέτησα τα κορίτσια από το μπαρ την επόμενη φορά που περάσαμε από εκεί. Εγώ όμως την καθησύχασα λέγοντας της πως σε εκείνο το μαγαζί μόνο τον μπαμπά και τον ιδιοκτήτη αφήνουν να μπει και δεν έχει δωμάτια που κάνουν ξέρεις τι. Τότε η μάνα ου έκανε κάτι που δεν συνηθίζει ποτέ... έχασε τα λόγια της, με κοίταξε και δεν μίλησε σε όλη τη διαδρομή. Μέχρι που γύρισε σπίτι ο μπαμπάς και άρχισε να του φωνάζει. Τότε έβγαλα το συμπέρασμα ότι της μαμάς δεν της αρέσει η πορτοκαλάδα.

Αυτή ήταν η πρώτη μου φορά σε μπαρ πριν 23 χρόνια. Τις επόμενες φορές ο μπαμπάς μου δεν ήρθε ποτέ ξανά μαζί και εγώ ακόμη ψάχνω τα δωμάτια πίσω από τα μαγαζιά που πηγαίνουν οι άντρες και κάνουν ... ξέρετε τι....

αλλά τελικά δεν ξέρω από πού να αρχίσω και τι σημασία θα έχει να μοιραστώ όλα αυτά που έχω στο κεφάλι μου. Στη τελική όλα αυτά που θέλω να πω είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους που δεν θα μπορούσαν να χωρέσουν σε ένα ποστ. Άσε που δεν έχω και ιντερνετ για να μπορέσω να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και κάποια στιγμή να τις ανεβάσω.

Οπότε ας βάλω ένα τραγουδάκι να μου κάνει παρέα μέχρι να μπορέσω να συγκεντρωθώ, να νιώσω καλύτερα και να πληρώσω το ίντερνετ.

Όταν δεν έχεις δουλειά και δεν έχεις όρεξη να γράψεις την πτυχιακή σου απλά ζεις την ζωή ενός συνταξιούχου... ειδικά τώρα που δεν έχω και χρήματα για οτιδήποτε. Έτσι απλά τρώω, κοιμάμαι και σκέφτομαι. Στο ενδιάμεσο βλέπω ταινίες, anime και σειρές.

Χθες λοιπόν έβλεπα μια Ιαπωνική Σειρά που μόλις τελείωσε με θέμα τα Κρασιά. Η ιστορία αφορά έναν νεαρό ο οποίος για να κληρονομήσει την περιουσία του πατέρα του θα πρέπει να συμμετάσχει σε έναν διαγωνισμό αναγνώρισης κρασιών. Στην σειρά αυτή παρουσιάζονται πολύ όμορφα τα κρασιά, δίνονται ιστορικά στοιχεία και γενικότερα ανοίγετε μπροστά μας ο κόσμος των κρασιών.



Αυτό όμως που είδα στη σειρά και πολύ πιθανόν να είναι σωστό είναι το πως παρουσιάζεται η γεύση του κρασιού και όλη η φιλοσοφία του κρασιού. Έτσι μέσα σε λίγα επεισόδια αναθεωρήθηκε όλη η φιλοσοφία μου περί κρασιών. Μέσα σε κάθε μπουκάλι κρασιού κλείνονται αναμνήσεις χιλιάδων ανθρώπων, με τη γεύση ξεκλειδώνουν οι αναμνήσεις αυτές.
Με το που πίνεις το κρασί ή ενδεχομένως οποιοδήποτε ποτό, αρχίζουν και ξυπνούν εικόνες μέσα σου. Εικόνες από το υποσυνείδητο ή από το συλλογικό ασυνείδητο.. (μου αρέσει πολύ αυτή η λέξη).


Γι' αυτό είναι σημαντικό το πως θα σερβίρεις το κρασί, με τι θα το σερβίρεις και με ποιον θα το πιεις. Τη στιγμή που θα πιεις την πρώτη γουλιά εκείνη η γεύση θα αποθηκεύσει το παρών μέσα στη γεύση του κρασιού. Την επόμενη φορά που θα το ξαναδοκιμάσεις εκείνο το κρασί το υποσυνείδητο σου θα φέρει στο προσκήνιο εκείνες τις αναμνήσεις. Θα θυμηθείς με ποιον το έπινες, τι έκανες, τι ένιωθες και πως ήταν ο εαυτό σου εκείνη τη πρώτη φορά.

Τουλάχιστον αυτό σκεφτόμουν χθες το βράδυ ενώ έβλεπα τη σειρά. Εκείνη τη στιγμή σκέφθηκα τον παππού μου. Σκέφθηκα ότι ίσως εκείνος να σκεφτόταν το ίδιο πράγμα με εμένα. Ήταν πάντα μερακλής στις γεύσεις του και πάντα μου έδινε να πιω από αυτό που έπινε. Έτσι ουσιαστικά κλείδωνε τις αναμνήσεις μου για να τον θυμάμαι για πάντα. Η γεύση της μπύρας έχει πάντα την ανάμνηση του Παππού, το τσίπουρο έχει πάντα την ανάμνηση του πατέρα μου, το ούζο έχει την ανάμνηση του κύριου Κυρ-Τακη. Το σπιτικό κρασί έχει την ανάμνηση του οικογενειακού τραπεζιού στο σπίτι της θείας μου. Το κονιάκ έχει την ανάμνηση της φιλίας.



Η μετέπειτα κατανάλωση του αλκοόλ πλέον στην ενήλικη ζωή σε κάνει να το ξεχνάς αυτό.
Όμως αν το σκεφθείς οι αναμνήσεις είναι πάντα εκεί. Για τον καθένα κάθε ποτό έχει διαφορετικές αναμνήσεις. Είναι σημαντικό το τι θα πιεις και το πως θα το πιεις. Ίσως θα πρέπει να αρχίσω να δίνω περισσότερη σημασία στο τι πίνω.



Την επόμενη φορά λοιπόν που θα θέλω να κλειδώσω μια ανάμνηση στο κεφάλι μου. Θα χρησιμοποιήσω ένα καλό κρασί. Η σημασία της αποθήκευσης του κρασιού πλέον κρατάει ένα άλλο νόημα, η παλαιότητα του κρασιού έχει μια άλλη σημασία. Μια ζεστή στιγμή στην ζωή μου θα μπορεί να με συνοδεύσει και στα επόμενα χρόνια. Όσο θα παλιώνει το κρασί οι αναμνήσεις θα ωριμάζουν μέσα του και την επόμενη φορά θα έιμαι και εγώ αρκετά ώριμη
για να ανακαλέσω αυτές τις μνήμες.

Για την ιστορία η τηλεοπτική σειρά και το manga λέγονται Kami no Shizuku / Les Gouttes de Dieu και όλα τα κρασιά που παρουσιάζονται είναι πραγματικά. Νομίζω ότι πρώτη φορά μετανιώνω που δεν παρακολούθησα το μάθημα Bar ποτά οινολογία η κυρία Πρινιανάκη κάτι ήξερε παραπάνω.

Yesterday on the news... someone said " Post Holiday Depression"
..... I didn't take any fucking holidays... How do you explain this?

Πραγματικά δεν ήθελα το 100ο μου Ποστ να είναι τόσο μίζερο.
Ήθελα να κάνω ποστ επετειακό ανάλογα με αυτά του Neverlandean και του Wrogng Guy.

Ρε γαμώτο κρίμα είναι να το μιζεριάσω αυτό το ποστ αλλά ο Oni είπε ότι μπορώ να κάνω ότι θέλω με το βλογκ μου. Οπότε ας είναι το 101ο επετειακό.
Σε ευχαριστώ Oni Sama.

Έτσι καλως ήρθες 100ο Μίζερο πόστ.

Γύρισα σπίτι σήμερα αργά, κομμάτια, ο πατέρας μου είπε ότι ένας νεαρός του έδωσε μια συσκευή κινητού για να έχει. Είπε ότι πήγαινα με την αδερφή του στον Σύλλογο, είπε και το όνομα του. Εκείνη την ώρα ένα κύμα αισθημάτων με χτύπησε και ήμουν έτοιμη να κλάψω.
Εξήγησα στο Πατέρα μου ότι αυτό το παλικάρι δεν είναι οποιοδήποτε.

Πόσες πιθανότητες υπάρχουν ο αδερφός, αυτού που ερωτεύθηκες, αυτού που "αγαπούσες" με όλη την αθωότητας της παιδικής ψυχής σου να κάνει ένα τόσο σημαντικό δώρο (για τον πατέρα σου ) στον πατέρα σου; Αν δεν ήταν αυτός ίσως να μην είχα ερωτευθεί ποτέ, ίσως να μην είχα κλάψει ποτέ στην εφηβεία, ίσως τα πράγματα να ήταν καλύτερα.

Καληνύχτισα τον πατέρα μου και πήγα στο δωμάτιο μου, νιώθοντας πιο μόνη από ποτέ.
Έχεις νιώσει τόσο μόνος, που να θες να ξεράσεις τα σωθικά σου έξω;
Πόσο με εκφράζει αυτή η ηλίθια εικόνα, η οποία με έχει στοιχειώσει από την ημέρα που την είδα.

Κουράστηκα να μου λείπουν άτομα από τη ζωή μου.
Να νιώθω τόσο μόνη που να θέλω να βγάλω τα σωθικά μου και να τα κάψω, κοιτώντας τις φλόγες να ανεβαίνουν στον ουρανό.

Κουράστηκα να γίνομαι κάθε μέρα πιο μίζερη και να σαπίζω στην ομίχλη που με τυλίγει.
Κουράστηκα να γράφω σε αυτό το βλογκ κάθε φορά που είμαι έτσι, όπως όταν είχα ημερολόγιο.




Και για να με αποτελειώσει ήρθε ένα μήνυμα με link γι αυτό το Video.



καληνύχτα και καλημέρα.

Σήμερα έμαθα να λέω τις ημερομηνίες στα Ιαπωνικά και πήγα σε ενα υπέροχο πάρτυ.
Τελικά αυτή η μέρα είχε και κάτι όμορφο.

Όταν ήμουν φοιτήτρια αποφάσισα να γραφτώ στην βιβλιοθήκη του Ηρακλείου.
Εκεί πήγα στο τμήμα των θεατρικών βιβλίων και καθώς μέγας Lover της Βαμπιρ Μυθολογίας είδα αυτό το θεατρικό στο ράφι. Μου άρεσε σαν τίτλος και σκέφτηκα ότι θα ήταν πολύ ωραίο να διαβάσω κάτι γραμμένο απο τον Ίψεν. Φυσικά εγώ περήμενα με το ταπεινό μου μυαλό ένα θεατρικό έργο με θέμα τα Βαμπιρ.

Όμως ο Ίψεν χρησιμοποιούσε την λέξη βρυκόλακας για όλα αυτά που δεν πεθαίνουν. Για ότι μένει μέσα μας "πεθαμένο" και ξαναζωντανεύει με μορφή βρικόλακα και μας στοιχειώνει. Κάπως έτσι ένιωσα και εγώ αυτό το Σαβ/κο. Σαν να ξύπνησαν όλες οι φοβίες και οι ανασφάλειες που είχα σαν παιδί και να με τύλιξαν σε ένα κουκούλι. Όμως εγώ αυτό το κουκούλι το έχω σπάσει εδώ και καιρό και έχω βγει από εκεί μέσα πιο δυνατή.

Γιατί όταν είδα αυτά τα άτομα άρχισα να ντρέπομαι πάλι, άρχισα να νιώθω εκείνο το μικροσκοπικό Λιζάκι που ήμουν κάποτε; Ένιωσα εξίσου ανασφαλής όπως τότε. Ένιωσα ότι αυτά τα άτομα δεν ξέρουν πόσο έχω αλλάξει, είμαι σίγουρη ότι πιστεύουν πως έχω μείνει ίδια όπως τότε. Ώμος το χειρότερο είναι ότι κάθομαι και σκέφτομαι πως μπορώ να τους αλλάξω γνώμη. Κανονικά θα έπρεπε να μην με νοιάζει στην τελική αυτά τα άτομα δεν σημαίνουν τίποτα για μένα. Ή μήπως όχι; Γιατί θέλω να με αποδεχτούν; Είναι κάποιο εφηβικό μου απωθημένο; Πάντως είναι αστείο και τραγικό αυτό που σκέφτομαι. Γιατί θέλω την αποδοχή τους;

Γενικότερα εκεί στο εξοχικό ξυπνάν τα φαντάσματα του παρελθόντος, εκεί βλέπεις έζησα την εφηβεία, τα έντονα πρώτα αισθήματα και καρδιοχτύπια. Τις πρώτες μαλακίες και "περιπέτειες". Τον χειμώνα δεν έκανα τίποτα, όμως το καλοκαίρι ήταν όλη μου η ζωή σε εκείνο το μέρος. Ξύπνησαν και άλλες αναμνήσεις από άτομα που έζησα τότε, από άτομα που δεν είναι πλέον μαζί μας.

Είχα δύσκολη εφηβεία και εκείνο το μέρος μου φαινόταν το μόνο φιλόξενο. Εκεί συναναστράφηκα με ξεχωριστά άτομα. Ακόμη και τώρα δεν έχω γνωρίσει τόσο ξεχωριστά άτομα όπως εκείνα που έκανα παρέα τότε. Μου λείπουν όλοι αλλά δεν μου λείπει η τότε δύσκολή ζωή μου. Σήμερα θα ξαναγυρίσω σε εκείνες τις αναμνήσεις και ελπίζω ότι κάποια μέρα ίσως ξαναβρώ τα άτομα που γνώρισα τότε,χωρίς να φοβάμαι τους βρυκόλακες.