Καθώς περπατάω στην άδεια Νεάπολη... πέφτω πάνω στο περιοδικό του δήμου... Το ανοίγω και μπροστά μου ξεχύνεται μια νέα πράσινη Νεάπολη (όχι χάρη στα δέντρα) Μια Νεάπολη ασφαλή, μια Νεάπολη με χρώματα, με δράσεις για την νεολαία. Μια Νεάπολη με έργα, έργα οικολογικά για το συμφέρον του πολίτη... και είμαι ..
What the Fuck!!! Εγώ σε ποια Νεάπολη μένω.

Έχει δει άραγε ο Νάκης (έτσι λένε τον δήμαρχο μας) πόσα δέντρα κόπηκαν για να γίνουν τα πεζοδρόμια του; Πεζοδρόμια που την επόμενη άνοιξη θα είναι γεμάτα χορτάρια (πράγμα καλό εδώ που τα λέμε γιατί έτσι ίσως αποκτήσει η Νεάπολη το πράσινο που της αξίζει). Έχει δει που το βράδυ στο στενό μου φοβάσαι να περπατήσεις;

Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ να κάνω παράπονα στον δήμαρχο... αφού εγώ είμαι ψηφοφόρος του και η μάνα μου μια από τις πιο ένθερμες υποστηρίκτριες του... Παντού φωτογραφίες του δημάρχου στο περιοδικό με ένα καλό γκομενάκι δίπλα του.. Αναρωτιέμαι ποιος είναι αν και φοβάμαι μήπως είναι εκείνος ο μαλάκας τον οποίο βρίζουν όλοι οι πασοξήδες της Θεσσαλονίκης ηλικίας 20-35 χρονών...

Anyway προχωράω λοιπόν στη Νεάπολη, που μετά την απαγόρευση του καπνίσματος μοιάζει περισσότερο με Ghetto, αφού όπου σταθείς και όπου κοιτάξεις θα δεις τραπεζάκια και κυρίες να κάθονται έξω από καταστήματα (όσα έχουν απομείνει ανοιχτά) να καπνίζουν... ΠΡΑΓΜΑ που μου αρέσει γιατί η Νεάπολη ήταν μια προσφυγική, ανθρώπινη γειτονιά και με αυτό τον νέο νόμο περί καπνίσματος το πρόσωπο της Νεάπολης άρχισε να θυμίζει εκείνη την παλιά γειτονιά στην οποία μεγάλωσε ο daddy μου.

Περνάω και μια βόλτα από το Corner shop, ελληνιστή το ψιλικατζίδικο της γωνίας, να πάρω το κινητό μου το οποίο ξέχασα στο εξοχικό, αλλά η μαμά φρόντισε να το στείλει με έναν γείτονα ως τη Νεάπολη... Εκεί συναντάω την Λ.... η Λ..έχει μια κόρη που την ονόμασε με το όνομα μιας Αυστραλέζικης πόλης... Η Λ που λέτε έχει έρθει εδώ και πολλά χρόνια από κάποια χώρα της Σοβιετικής Ένωσης... και είναι το μοναδικό άτομο στην γειτονιά που ξέρει να μιλάει τόσες πολλές γλώσσες. Ξέρει Ρώσικα, Γεωργιανά, Τσετσενικά, Αρμένικα, Ελληνικά και Γαλλικά ... μόνο ποντιακά δεν ξέρει... όπως καταλαβαίνετε... Αλλά δεν πειράζει η Λ... είναι πολλά χρόνια στη γειτονιά μας και την αγαπάμε και ας μην είναι Ελληνοπόντια και πάντα έχει μια μικρή έκπληξη στο κατάστημά της.

Τι ήθελα να πω ... α ναι... και που λέτε... πάω να ανοίξω το ψυγείο να πάρω μια κόκα κόλα Zero και τι να δω στο ψυγείο;;;; Οέο; Τι βλέπω... όχι πείτε μου τι είδα... Θα σας πω τι είδα.. είδα αυτό:


Το κοιτάω... και σκέφτομαι ... "πρέπει να σταματήσω να βλέπω ιαπωνικά σήριαλ... άρχισα να τα χάνω"... Το παίρνω στο χέρι μου το ξανακοιτάω... το διαβάζω προσεκτικά... και βλέπω ότι τελικά είχα δίκιο από την αρχή αυτό που κοιτούσα ήταν αυτό:

Κοιτάω το προϊόν δίπλα του και βλέπω ότι ήταν αυτό:


Τώρα ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΗ που ζω στο Γκέττο... Γιατί τώρα και εγώ μπορώ να απολαύσω ένα ζεστό ή κρύο Pokka ARomax Espresso και Pokka Aromax Latte Italiano απο την ΙΑΠΩΝΙΑ στο σπίτι μου... Αυτά είναι ... Αφού μπορείς να βρεις τέτοιο προϊόν στην Νεάπολη... τότε η Νεάπολη δεν είναι Ghetto αλλά συνοικία του Tokyo. Έτσι λοιπόν σας γράφω απολαμβάνοντας το Pokka Aromax Espresso φτιαγμένο στην Ιαπωνία, το οποίο το έχει φέρει στην Ευρώπη η κυπριακή Splash Walter Ltd. και ήρθε στα χέρια μου από την Λουξ Μαρλαφέκας ΑΕΒΕΕ... και να σκεφτείς ότι μέχρι πριν λίγο έκανα παράπονα για την γειτονιά μου...

Όχι φίλοι μου πλέον δεν με πειράζει που δεν έχει φώτα η γειτονία μου, δεν με πειράζει που μέσα σε ένα χρόνο με λήστεψαν δύο φορές λίγα μέτρα άπω το σπίτι μου... Γιατί τώρα είμαι και εγώ μια κοσμοπολίτισσα και απολαμβάνω Ιαπωνικό συσκευασμένο καφέ... Αχ ποιος έχει ανάγκη το Τόκυο μετά από αυτό.

いただきます!!!! *
ή όπως θα λέγαμε στα ελληνικά 乾杯! **

* itadakimasu το λένε οι ιάπωνες πριν
πιουν ή φάνε κάτι και ουσιαστικά σημαίνει
"Το δέχομαι"
**Kampai!! είναι κάτι σαν το Γειά μας!

Υγ. Άντε να βρω τι tag θα βάλω σε αυτό το ποστ...

και που λέτε... η άθλια πήγα καμπινγ με το ΠΑΣΟΚ... πρέπει να με μίσησε πολύς κόσμος...
χαχαχα... πρώτον φώναζα συνέχεια,δεύτερον ρευόμουν σαν βόθρος και μετά έλεγα στον διπλανό μου "καλά ρε δεν ντρέπεσαι και ρεύεσαι μπροστά σε τόσο κόσμο... όλο ρεζίλι μας κάνεις"... γενικώς η συμπεριφορά μου δεν ήταν και η καλύτερη χαχαχα. είμαι σίγουρη ότι πολύ με περάσανε για λεσβία... πραγματικά δεν ξέρω γιατί μου βγήκε τόση καφριλα... ίσως επειδή όλοι εκεί πέρα δεν ήταν ή τουλάχιστον δεν φαινόταν κάφροι αρκετά για μένα.

Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο με μίσησαν μερικοί... είναι και ότι ροχάλιζα.... παρ όλες τις προσπάθειες μου να μη τρώω πολύ (γιατί όταν τρώω πολύ ροχαλίζω) πάντα το βράδυ έπινα πολύ και το αποτέλεσμα ήταν... μπροστά μου τα τρακτέρ των αγροτών στην εθνική να ακούγονται σαν νανούρισμα...πω πω I am such a Lady...

Γνώρισα μερικά καινούργια άτομα ένα και ένα το καθένα. Ήταν πολύ ευχάριστη εμπειρία Over all.. τουλάχιστον για μένα, γι αυτούς ούτε ξέρω ούτε με νοιάζει. Επίσης έμαθα και πολλά νέα πράγματα...όπως... όταν πάω camping να μη παίρνω την Dannossiel μαζί μου. Να κουβαλάω πιο πολλά σορτσάκια... έμαθα ότι και το ντούζ μπορέι να λειτουργήσει σαν χώρος αφόδευσης (το είαμε και αυτό στα γυναικεία ντους) και ότι ακόμη και οι νέοι μπορούν να είναι εξίσου βρομιάρηδες και αδιάκριτοι όσο οι μεγαλύτεροι... και ότι κάποια άτομα απο την ΠΑΣΠ είναι ίδιοι με τους ΔΑΠΙΤΕΣ με την διαφορά ότι εκείνοι φοράνε πράσινα.

Γενικά η γνώμη για την ΠΑΣΠ ποτέ δεν ήταν η καλύτερη... στο Ηράκλειο δε η ΠΑΣΠ ήταν σαν την ΔΑΠ της Θεσσαλονίκης... βλαμμένοι και στον κόσμο τους...ελπίζω να άλλαξαν λίγο τα πράγματα εκεί κάτω.

Είδα και έναν πασπίτη που μοιάζει καταπληκτικά με έναν παλιό συνάδελφό μου.

Ατάκες των ημερών:

Από γνωστό άγνωστο blogger: Το Σεξ θα έρθει. Το σεξ είναι εδώ. Είμαι σίγουρος ότι το Σεξ υπάρχει εδώ.

από μέλος της νεολαίας μας: Εδώ και τρεις ημέρες είμαι σε Διαρκή Στίση Συνέχεια...

από την κοπέλα του απο πάνω: Α. Πάλι απότιστη θα μείνω.
Β, Αυτό το Campng είναι εντελώς ομοφυλοφιλική φάση όλα τα ζευγάρια στις σκηνές είναι του ίδιου φύλου.

Η εφημερίδα έλεγε ότι οι δίδυμοι θα είχαν ένα καυτό σαβ/κο και όχι επειδή έχουμε καύσωνα... οπότε μια κοπέλα από την νεολαία Μενεμένης η οποία είναι και δίδυμος είπε βλέποντας τα σκιουράκια στα δέντρα να κυνηγιούνται με πονηρές διαθέσεις: τελικά τα σκιουράκια πρέπει να είναι δίδυμος γιατί μόνο αυτέ φαίνεται να έχουν καυτό σαβ/κο.

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στον καντινιέρη απέναντι από το camping τον γνωστό ως και Τριακκόσιο... ο οποίος έχει πάθος με την αρχαία Ελλάδα με αποτέλεσμα να έχει χτίσει το σώμα του και να είναι σαν γυμνασμένη ντουλάπα, να έχει γεμίσει την καντίνα με αντικείμενα σχετικά με τους τριακόσιους... και να έχει περικεφαλαία, σάρισα ψεύτικη, σπαθί και ασπίδα... η Dannossiel ενθουσιάστηκε τόσο που πήγε και του ζήτησε να ντυθεί για να τον βγάλει φωτογραφία... επίσης μάθαμε ότι κάποιοι την 1η Αυγούστου κάνουν αναπαράσταση της μάχης των Θερμοπυλών... ρωτήσαμε αν μπορούμε να πάμε ντυμένες σαν εταίρες δεν ξέρω πως γράφετε αυτή η λέξη προχθές την έμαθα) και συμφώνησε.

(ευχαριστώ τον φίλτατο wrong guy για την διόρθωσή του.)


αυτά τα λίγα από το τρελό camping του ΠΑΣΟΚ. Στο τέλος μας έδωσαν και T Shirt και χάρηκα γιατί μέχρι τώρα ποτέ δεν είχα T-shirt του ΠΑΣΟΚ. Γενικά έχω έρωτα με διαφημιστικά και τέτοιου είδους μπλούζες...

Ευχαριστώ πάντως την Νεολαία ΠΑΣΟΚ Πιερίας γι αυτή την οργάνωση και ελπίζω την επόμενη φορά να κάτσω ακόμη μια ημέρα παραπάνω.... τελικά αυτός ο Εύρης που φώναζαν όλοι ποιος να είναι... δεν έβαλα φωτογραφίες επειδή δεν έβγαλα καμία... οι καλύτερες αναμνήσεις είναι αυτές που μένουν στην καρδιά μας...

Ήθελα να κλάψω όταν έφυγα...είχα πολύ καιρό να ζήσω κάτι τόσο ωραίο, ομαδικό και κοινοβιακό.

... στην πόλη του Βορρά υπήρχε ένα μεγάλο τουριστικό γραφείο... Αυτό το γραφείο το είχε ένας Δούκας... Ο Δούκας αγαπούσε πολύ τη δουλειά του και χαιρόταν που ήταν ο πρώτος που δημιούργησε κάτι τόσο μεγάλο στη μικρή πόλη του Βορρά...

Καθώς τα χρόνια περνούσαν το γραφείο αυτό μεγάλωνε και μεγάλωνε και χάρη σε αυτό το γραφείο πολύς κόσμος από την πόλη βρήκε δουλειά και ακόμη περισσότερος κόσμος ανακάλυψε την πόλη του Βορρά και της γύρω περιοχές. Έτσι χιλιάδες ταξιδιώτες από την Ευρώπη επισκέφθηκαν τις όμορφες αυτές περιοχές, οι ίδιοι ταξιδιώτες γνώρισαν, αγάπησαν και ξανά επισκέφθηκαν τον τόπο του Βορρά. Το γραφείο του Δούκα ένωσε την απομακρυσμένη πόλη του Βορρά με άλλες χώρες που βρισκόντουσαν ακόμη βορειότερα, ακόμη πιο μακριά.

Επειδή στην πόλη αυτή δεν υπήρχε άλλη τέτοια επιχείρηση, από το γραφείο του Δούκα βγήκαν τα καλύτερα στελέχη της πόλης. Έμαθαν τη δουλειά μέσα στο γραφείο, μεγάλωσαν και ανέπτυξαν τις γνώσεις τους δουλεύοντας εκεί. Έτσι και ο πρωταγωνιστής αυτής της ιστορίας ξεκίνησε μέσα σε εκείνο το γραφείο. Ξεκίνησε φροντίζοντας τα άλογα και σύντομα έγινε ο ανώτερος ιπποκόμος του Δούκα. Από αυτόν περνούσαν όλες οι εντολές για τα άλογα, τις άμαξες και ότι μπορούσε να σταλεί ώστε να εξασφαλιστεί η σωστή και ασφαλή μεταφορά των κουρασμένων ταξιδιωτών.

Ο πρωταγωνιστής μας ήταν δυναμικός, αυστηρός και πάντα σωστός σε ότι έκανε. Όλοι τον σεβόντουσαν μέσα στο γραφείο του Δούκα, όλοι έτρεμαν μόλις τους φώναζε αλλά όλοι τον αγαπούσαν. Δίπλα του μαθήτευσαν όλοι οι γνωστοί μετέπειτα ιπποκόμοι του βασιλείου, οι ξεναγοί, οι οδηγοί των αμαξών, οι εκπρόσωποι των γραφείων. Η παρουσία του ιπποκόμου από μόνη της προκαλούσε δέος, το ανάστημα του ήταν ψηλό και η φωνή του βροντερή. Σαν γίγαντας υψωνόταν όταν έπρεπε φωνάζοντας το όνομα σου όταν κάτι δεν πήγαινε καλά.


Τα χρόνια πέρασαν και τα μαλλιά του ιπποκόμου άσπρισαν αλλά το ανάστημα του παρέμενε δυναμικό και αγέρωχο...Οι δυνάμεις του αέρα σκόρπισαν σαν άμμο το γραφείο του Δούκα που και αυτός εδώ και καιρό είχε φύγει από τον κόσμο μας...Έτσι μια μέρα συνάντησα τον ιπποκόμο... Δούλευα σε ένα κάστρο κοντά στη θάλασσα και εκείνος ήρθε να αναλάβει τους στάβλους και να κάνει την δουλειά που ήξερε καλύτερα από όλους... Έτσι μαθήτευσα δίπλα του και εγώ. Έμαθα πράγματα για τα άλογα, για τις άμαξες και τα ταξίδια. Έμαθα πως να στέλνω τους σωστούς οδηγούς στους σωστούς πελάτες... Διδάχθηκα πολλά από τον ιπποκόμο...

Όσο ήμουν μαθήτρια του ακόμη άκουγα τις ιστορίες των άλλων σταβλιτών, οδηγών και ιπποκόμων. Αδυνατούσα να αντιληφθώ το μεγαλείο του Ιπποκόμου που είχα για δάσκαλο. Όποιος μιλούσε γι αυτόν έλαμπε το βλέμμα του και τότε εγώ κοιτούσα τον ιπποκόμο και σκεφτόμουν απορημένη "βρε βρε κοίτα τον γεροντάκο όλοι τον σέβονται... άραγε ξέρουν πόσο παράξενος και δύσκολος άνθρωπος είναι;"...

Όμως ξέρετε κάτι: Όλοι ξέρανε πόσο παράξενος και δύσκολος ήταν, πόσο γκρινιάρης μπορούσε να γίνει και πόσο απαιτητικός... Όμως πάνω από όλα όλοι γνωρίζανε το πόσο καλός δάσκαλος ήταν και πόσο σημαντικός για τον κλάδο του τουρισμού. Χαίρομαι που το βίωσα και εγώ αυτό. Οι μέρες πέρασαν και εγώ έφυγα δίπλα από τον Ιπποκόμο και ξανά δεν τον είδα...



Σήμερα όμως ήρθε ένας άλλος ανώτερος ιπποκόμος που τον γνώριζε... και μου είπε αυτό που φοβόμουν να ακούσω... Ο Δούκας έστειλε τα καράβια του και πείρε τον Ιπποκόμο μαζί του στους κόσμους πέρα από την θάλασσα...Πλέον ο Ιπποκόμος δεν είναι μέρος αυτού του κόσμου.

Για πολλούς εκεί έξω ένα ταξίδι, μια εκδρομή ή οι διακοπές είναι μόνο η επιφάνεια, αυτά που βιώνουν και βλέπουν σε έναν προορισμό, χωρίς ποτέ να σκεφτούν όλους αυτούς που δημιουργούν τις καταστάσεις ώστε η εμπειρία και τα βιώματα τους να είναι πετυχημένα. Ο κόσμος των μεταφορών και του τουρισμού έχασε ένα πολύ σημαντικό πρόσωπο. Χιλιάδες ατόμων δεν γνώρισαν ποτέ τον Ιπποκόμο της ιστορίας και ποτέ δεν έμαθαν το πόσο συνέβαλε αυτός για να περάσουν αυτοί ευχάριστα και ελεύθερα τις διακοπές τους.



Χαίρομαι που μαθήτευσα δίπλα στον Ιπποκόμο.
Ήταν μεγάλη τιμή που βρέθηκα και εγώ έστω και λίγο στον δρόμο σου κύριε Γιώργο.
Καλή αντάμωση.

Τις τελευταίες μέρες και για μερικές μέρες εθελοντικά συμμετέχω σε μια δραστηριότητα η οποία με φέρνει σε επαφή με διάφορα ήδη ατόμων. Κοινώς περνάω τα απογεύματα μου παρέχοντας πληροφορίες σε άτομα με διάφορες ηλικίες, με διαφορετικά επίπεδα μόρφωσης και φυσικά διαφορετικά πιστεύω…

Αυτό όμως που μου επιβεβαίωσε όλη αυτή η δραστηριότητα είναι το πόσο δημοφιλής γίνομαι ανάμεσα στα άτομα της τρίτης ηλικίας. Ανέκαθεν τα πήγαινα καλά με τους μεγαλύτερους (ωστόσο όχι τόσο καλά με τον παππούλη μου που τον βασάνιζα στα δύσκολα χρόνια της εφηβείας μου).

Όπως έχω πει όταν είσαι άνεργος το μυαλό σου κατεβάζει τρελές ιδέες σε ότι αφορά το θέμα «παράξενοι τρόποι για να κερδίζεις χρήματα». Έτσι σκέφτομαι μήπως ήρθε καιρός να εκμεταλλευτώ αυτό το καρμικό δέσιμο που έχω με την Τρίτη ηλικία; Όμως ποιος θα ήταν ο πιο πολιτικά ορθός τρόπος ώστε να κερδίσω χρήματα τίμια ;

Μετά από τις πρόσφατες εκλογές και την μεγάλη προσέλευση ατόμων αυτού του target group, το να γίνω πολιτικός είναι μια καλή ιδέα. Ιδιαίτερα αν σκεφτείς το πόσο μετράνε οι απόψεις μου όταν συζητάω με τους μεγαλύτερους και ότι κάθε άντρας άνω τον 50 με βρίσκει ελκυστική (και δεν τον λέω αυτό επειδή είμαι ψωνισμένη αλλά επειδή το βιώνω συνέχεια). Ένα είναι σίγουρο εμένα στις ομιλίες του ΚΑΠΗ θα με προσέχουν περισσότερο από ότι τον Γιωργάκι.

Το να βρεθείς κοντά σε αυτά τα άτομα δεν είναι δύσκολο, το να αγγίξεις θέματα που τους αφορούν είναι ακόμη πιο εύκολο. Αυτό που είναι δύσκολο είναι πώς να τους κάνεις να σε ψηφίσουν και να σε προτιμήσουν στην θέση κάποιου άλλου τον οποίο πλέον ψηφίζουν από συνήθεια… Είμαι σίγουρη ότι εκεί έξω κάποιοι ψηφίζουν τον Βενιζέλο και τον Παπανδρέου από συνήθεια… Οπότε οι βουλευτικές εκλογές is out of the question… Για να περάσουμε στις δημοτικές εκεί υπάρχει μεγαλύτερος ανταγωνισμός και φυσικά πότε δεν είναι σίγουρο το τι ψηφίζει κάποιος. Τουλάχιστον στην Νεάπολη ο δήμαρχος είναι ΠΑΣΟΚ επειδή άτομα τα οποία είναι συνήθως δεξιά… Ίσως όμως με καλή οργάνωση αυτό να γυρίσει προς όφελος μου… (μουχαχαχα)… Στη συνέχεια έχουμε τις ευρωεκλογές που ακόμη και αν μαζέψεις αρκετούς ψήφους το αν θα μπεις στην ευρωβουλή έχει να κάνει με τη παράταξη με την οποία κατεβαίνεις και όχι τόσο με τον αγώνα που κάνεις…

Κλείνοντας με το θέμα πολιτικών σκέφτομαι ότι τελικά είναι αυτός ένας πολιτικά ορθός τρόπος για να εκμεταλλευτώ αυτό το φυσικό ταλέντο που μου χαρίστηκε τόσο γενναιόδωρα; Γιατί και αυτός είναι μια άσχημη εκμετάλλευση αφού θα τους πουλάω ψέματα με αντάλλαγμα τους ψήφους τους. Το να τους κλέψω τα χρήματα και τις καταθέσεις μου φαντάζει πιο τίμιο.

Μια ακόμη δουλειά που θα μπορούσα να κάνω με άνεση είναι αυτή του χάρου. Πρώτον μου πάνε τα μαύρα και πάντα είχα ένα φετιχ με τα δρεπάνια. Δεύτερον τα γεροντάκια θα χαίρονται που θα με βλέπουν και θα μπορώ με άνεση να τους μεταφέρω στον απέναντι κόσμο…. Τώρα θα μου πεις πως γίνεται αυτό;;; δεν έχω ιδέα αλλά το να δουλέψω σε γηροκομείο είναι μια καλή αρχή δεν είναι;

Επίσης θα μπορούσα να δοκιμάσω την τύχη μου στον θρησκευτικό τομέα δημιουργώντας μια αίρεση. Ωστόσο οι έλληνες δύσκολα θα ακολουθούσαν έναν νέο θρησκευτικό ηγέτη… οπότε θα πρέπει να δοκιμάσω την τύχη μου στο εξωτερικό και σε χώρες στις οποίες το έδαφος είναι πρόσφορο για την δημιουργία νέων αιρέσεων και εκμεταλλεύσεως μεγάλων ηλικιών πχ.. Αμερική, Ιαπωνία, Ρωσία και πάει λέγοντας….Θετικό με αυτή την ιδέα είναι οι τεράστιες ποσότητες αφορολόγητων χρημάτων και το ότι θα μπορώ να φοράω χρυσά κουστούμια και άλλα φανταχτερά ρούχα με άλλοθι την πνευματικότητά του χαρακτήρα μου…

Ωραίες ιδέες ωστόσο καμία ρεαλιστική… Έχει κανείς να μου προτείνει κάποιο τίμιο τρόπο ώστε να εκμεταλλευτώ την καλή σχέση που έχω με την Γ. ηλικία, μια λύση η οποία να μη απαιτεί πτυχίο ιατρικής σχολής ή εθελοντισμό, πρέπει να πληρώνομαι γι’ αυτό που θα κάνω.