καιρό είχαμε να κάνουμε ένα...


Del Amitri - Just Before you Leave



Don't you always fall in love again just before you leave?

Metallica - I Disappear



Do you teach me while I'me here?
Just as soon as I belong then its time I disappear...

The sounds - Queen of Apology



So sick of this feeling...but it never stops, never stops...
And I'm fighting this feeling...and I'm stuck with this feeling..

Υπάρχει άραγε κόσμος που μπαίνει ακόμη εδώ;
Αν ναι Καλή Χρονιά, έχω καιρό να κάνω ποστ, όχι γιατί δεν έχω έμπνευση αλλά επειδή είμαι συνέχεια κουρασμένη και το μυαλό μου δεν μπορεί να λειτουργήσει. Άσε που ήθελα να κάνω ποστ μια ημέρα που θα νιώθω χαρούμενη, ευτυχισμένη και όχι θλιμμένη απέραντη ανταρτική.

Το νέο έτος με βρήκε με άτομα που αγαπάω, αλλά σήμερα είχα άσχημα νέα...έτσι πάλι έπεσε η διάθεση μου πάλι δεν έχω κάτι χαρούμενο να πω και να σου πάλι το μίζερο ποστ.... Έτσι είπα προκειμένου να γράφω μαλακίες περί μιζέριας είπα να αποδείξω πως ζω....και να πω Καλή Χρονιά!!!!

Το 2012 είναι το έτος του Δράκου με βάση το ημερολόγιο της Ασίας...Έτσι λοιπόν ας είναι και αυτή η χρονιά γαμάτη όπως και οι ίδιοι Δράκοι....αρκεί να μην εμφανιστεί ο Αι Γιώργης και σφάξει τον Δράκο...
Anyway στο ζώδιο μου είπε οτι θα καταφέρω να πάω μπροστά φέτος χάρη στο συγγραφικό μου ταλέντο...για το ορθογραφικό μου ταλέντο ωστόσο δεν είπε τίποτα...anyway...

Φέτος λοιπόν ας μη πραγματοποιήσουμε τα όνειρα μας, ας μην προσπαθήσουμε καν. Φέτος ας πραγματοποιήσουμε ακόμη πιο απίστευτα όνειρα, τρελά όνειρα, πέρα απο κάθε λογική. Είναι το όνειρο σας να ντυθείτε coseplay Και να κατεβείτε στον κεντρικότερο δρόμο της πόλης σας; Να το κάνετε!!!!
Έχετε στο μυαλό σας μια τρελή κατασκευή που μπορεί να αποφέρει εκκατομύρια λεφτά ή και όχι; Να το κάνετε (αρκεί να στείλετε μια συσκευή και σε εμένα)

Φέτος ας κάνουμε μόνο μαλακίες πραγματικότητα...καμία σοβαρότης...φέτος ας μην είστε σοβαροί...φέτος ας κάνουμε τα πιο απίστευτα σχέδια πραγματικότητα...


Εγώ ήδη ξεκίνησα το μεγαλεπίβολο σχέδιο του να κατακτήσω τον κόσμο...εσείς;
Θα είστε στο πλάι μου οι εναντίον μου; (ήχοι από σατανικό γέλιο....)

Μεγάλο πρόβλημα όταν στα 30 σου εξακολουθείς να κλαις όταν βλέπεις τον Dr. Dre Και τον Snoop Dogg...πόσα χρόνια πέρασαν από τη πρώτη φορά που τους είδες; Από τη πρώτη φορά που σε έκαναν να κλάψες; Μήπως θυμάσαι πόσο σε τρόμαζε ο Snoop Dogg και η σκατόφατσά του;

Πότε σε έκανε να κλάψεις ο Dr. Dre τελευταία φορά; Δεν ήταν πολύ πρόσφατα; Τώρα γιατί κλαις σαν να είσαι στην εφηβεία; Πρόβημα μεγάλο πρόβλημα...

Λοιπόν σήμερα δευτερόλεπτα πριν εμφανίστηκε ο Dr. Dre και ο Snoop Dogg στο κόκκινο χαλί των MAMA (Mne Asia Music Awards) και με μια απλή κουβέντα τίναξαν τις μετοχές της YG Entertainment στον αέρα και όλους του Blackjack στον παράδεισο...including me...

Πάντα μου άρεσαν οι 2ne1 αυτό που δεν περίμενα ποτέ είναι οτι θα άρεζαν και στον Will I Am για να συνεργαστεί μαζί τους και αυτό που σίγουρα δε περίμενα είναι πως θα έβλεπα τα κορίτσια να τραγουδάνε στην ίδια σκηνή με τον Snoop Dogg και των Dr. Dre.

Πόσο μάλλον να ακούσω και τους δύο να λένε ότι γι αυτούς στα MAMA ξεχωρίζουν οι 2ne1. Καθώς τα άτομα σιγά μην έχουν ιδέα απο kpop πιστεύω το ότι τους εντυπωσίασαν οι 2NE1 σημαίνει πολλά....Πω ακόμη δεν το πιστεύω και ακόμη κλαίω...

Σε λίγη ώρα οι 2ne1 θα εμφανιστούν στην σκηνή μαζί με τον Will I Am. till then...

δείτε το βίντεο που με έκανε να κλαίω.

Έφυγα από την δουλειά το πρωί και έκανα μια βόλτα σε μια πόλη που ξυπνούσε. Γύρω μου παιδιά περιμένανε τα λεωφορεία που θα τους πηγαίναν στο σχολείο. Φοιτητές ξενυχτισμένοι περπατούσαν δίπλα μου γελώντας δυνατά. Άνθρωποι πηγαίναν στη δουλειά. Στάθηκα στην Αριστοτέλους για λίγο, ο κόσμος περπατούσε βιαστικά, ωστόσο είχε μία απέραντη ησυχία. Ένιωσα την γη να γυρίζει γύρω από τον εαυτό της και μου ήρθαν στο νου στιγμές από μια διαφορετική ζωή.



 Ήταν πάλι πρωί εκείνη την ημέρα. Είχα τελειώσει τη βάρδια μου και πήγα στην κουζίνα, χαιρέτησα τον μάγειρα κουνώντας το κεφάλι μου σιωπηλά, Δεν του μίλησα, πείρα ένα ζεστό και ανέβηκα στο κατάστρωμα. Ο ήλιος μόλις άρχισε να σηκώνεται και το κρύο στο πρόσωπο μου ξύπνησε τις αισθήσεις. Ο φρέσκος αέρας γέμισε τα πνευμόνια μου και τα αρώματα τις θάλασσας την ψυχή μου.

Σε 48 ώρες φτάνουμε στο επόμενο λιμάνι. Το κατάστρωμα μύριζε πετρέλαιο και σκουριά. Πόσο καιρός είχε περάσει από τότε που πάτησα το πόδι μου στη γη; Πότε σταματήσαμε να μιλάμε μεταξύ μας στο καράβι; Ο ίδιος κύκλος συνέχεια. Φεύγουμε από ένα λιμάνι γεμάτοι ενέργεια, μετά από λίγο κουραζόμαστε, δεν αντέχουμε ο ένας τον άλλον. Πριν το καταλάβουμε γινόμαστε ένα με την ρουτίνα της δουλειάς και μετά από λίγο σταματάμε να μιλάμε μεταξύ μας. Μέχρι το επόμενο λιμάνι.

Υπάρχει μεγάλη κινητικότητα. Γεμίζουν οι μπαταρίες μας και γινόμαστε δραστήριοι, όσο και αν αγαπάς την Θάλασσα πάντα χαίρεσαι όταν πλησιάζεις την στεριά. Σήμερα θα ξαναρχίσουμε να μιλάμε μεταξύ μας. Θα αρχίσουν πάλι τα αστεία και τα πειράγματα. Όλοι περιμένουν να δουν με ποιο μαγικό τρόπο θα καταφέρει ο Χ. να τα βγάλει πέρα στη στεριά παρόλο που δεν μιλάει καμία γλώσσα. Όσο θα είμαστε στο λιμάνι θα διασκορπιστούμε κανένας δεν θέλει να βλέπει τον άλλον στις λίγες στιγμές ελευθερίας μας. Είμαστε τόσο διαφορετικοί μεταξύ μας. Ωστόσο βρίσκουμε πάντα τρόπους να επιβιώνουμε μέσα σε αυτό το σιδερένιο κήτος.

Ξημέρωσε, επιτέλους χαλάρωσα. Άρχισε η νύστα να με τυλίγει.Ξεκίνησα για να μπω μέσα στο πλοίο όταν μια σκιά στα αριστερά μου κίνησε την περιέργεια.. Μία όρκα; Σπάνια βλέπεις αυτό το περήφανο θηλαστικό. Ταξιδεύει γρήγορα στο νερό παρόλο το βάρος του."Άραγε το είδε κανείς άλλος;" σκέφθηκα. "Τι ήταν αυτό;!"

Ξύπνησα στο κρεβάτι μου; Κοίταξα το ρολόι 7 το απόγευμα...Πως βρέθηκα εδώ; Τι μέρα είναι; Που πήγε το καράβι; Γιατί νιώθω σαν να λείπει κάτι; Σύντομα θα φύγω πάλι στη δουλειά, σύντομα θα ξανακούσω τις σειρήνες.... Θα σταματήσει  ποτέ να με καλεί η Θάλασσα;