Για κάποιο περίεργο λόγο πάντα θαύμαζα τις σχέσεις ανάμεσα στα αγόρια και φυσικά ο θαυμασμός μου συνέχισε να μεγαλώνει καθώς οι φίλοι μου μεγάλωναν και εκείνοι έγιναν άντρες. Δεν ξέρω, οι σχέσεις που έχουν μεταξύ τους οι άντρες φαινόταν πιο αληθινές και πιο δυνατές. Γι' αυτό όταν έβλεπα φίλους να σταματάν να κάνουν παρέα μεταξύ τους υπέθετα πως κάτι πραγματικά άσχημο πρέπει να συνέβη.

Ανάμεσα στις σχέσεις που έχουν οι  άντρες μεταξύ τους, πάντα ξεχώρισε αυτή ανάμεσα στον Γιο και τον Πατέρα ήταν διαφορετική από αυτή που έχω με τον μπαμπά μου. Πολλές φορές ήθελα να είμαι αγόρι για να μπορεί ο πατέρας μου να μου διδάξει όλα εκείνα που ήθελε να διδάξει σ'ένα γιο.. Τον έβλεπα πως χαιρόταν να "βασανίζει" τα ξαδέρφια μου από την Σουηδία, τις λίγες εκείνες ημέρες που ζούσαν μαζί μας τα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας. Ο πατέρας μου δεν μου έδειξε ποτέ ωστόσο να θέλει γιο. Ήταν και είναι πολύ ευτυχισμένος μαζί μου και είναι σε εκείνον που θα εμπιστευθώ τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως τελικά είναι πιο ευαίσθητος από ότι πίστευα και πλέον προσπαθώ να φιλτράρω αυτά που του λέω. Λέγοντας αυτά τα λόγια θα ήθελα να κάνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου, πως δεν θα ξανακάνω τον πατέρα μου να κλάψει.

Αυτή η ανάρτηση όμως δεν έχει να κάνει με την σχέση μου με τον πατέρα μου. Έχει να κάνει με εκείνη την υπέροχη σχέση ανάμεσα στους πατέρες με τους γιους. Άραγε τι να λέει η μία γενιά στην άλλη; Τι είναι όλα αυτά τα μυστήρια πράγματα που μοιράζονται δύο άνθρωποι. Δεν θα μάθω ποτέ, ωστόσο υπάρχει ένα τραγούδι εκεί έξω, από τον Yusuf Islam, που πιστεύω περιγράφει ακριβώς αυτή τη σχέση. Ο Yusuf Islam πριν γίνει βρει την αλήθεια μέσα στην θρησκεία, ήταν γνωστός ως Cat Stevens και τραγούδησε  το υπέροχο τραγούδι Father and Son.

Αυτό το τραγούδι το έμαθα από τους Boyzone και ξέρετε κάτι,  αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης των boyband για να μαθαίνουν στην νέα γενιά παλιά τραγούδια. Οι Boyzone όσο gay και αν μου φαίνονται σήμερα στα 35 μου, εκείνη την εποχή ήταν ίσως το πιο ποιοτικό boyband της εποχής των 90s . Προτιμώ όμως να βάλω την εκτέλεση του αρχηγού του γκρουπ Ronan Keating με τον Yusuf Islam

Έτσι επειδή δεν ήταν όμως αρκετά γαμάτο το γνήσιο τραγούδι και η επανεκτέλεση του ήρθε και ο Johny Cash , για ακόμη μια φορά, να κάνει δικό του ένα τραγούδι που δεν γράφτηκε γι'αυτόν.

Ωστόσο οι σχέσεις ανάμεσα σ' έναν πατέρα και γιο δεν είναι πάντα οι καλύτερες, μερικές φορές οι πατέρες μας είναι τόσο απασχολημένοι να καταφέρουν να δώσουν στα παιδιά τους αυτά που δεν είχαν οι ίδιοι, που στη προσπάθεια τους ξεχνάν να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν. Εκεί έρχονται οι Ugly Kid Joe από τα 90s για να μας τραγουδήσουν το "Cats in the Cradle"

Πόσα τραγούδια χωράνε σε μια σχέση; Άπειρα, κάθε πατέρας και γιος θα πρέπει να έχει το δικό του τραγούδι όσο διαφορετική και αν είναι. Ακόμη και εγώ με τον πατέρα μου έχω ένα τραγούδι...και πραγματικά δεν θα περίμενα πως θα ήταν Ελληνικό. Ποιο είναι; Ίσως το μάθετε άλλη μέρα, ίσως όχι.

....Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Rikoudis που ανέβασε μια υπέροχη φωτογραφία με τον πατέρα του στο facebook και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη σημερινή μου ανάρτηση.

Note to my mess: Να θυμηθώ να κάνω μία λίστα με τα τραγούδια που με κάνουν να κλαίω χωρίς λόγο.

Μεγαλώνοντας, θυμάμαι πως κυκλοφορούσαν παντού t-shirt που έγραφαν Athens 1996, σε μία προσπάθεια της χώρας να διεκδικήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες 100 χρόνια μετά από τη πρώτη φορά που τους φιλοξένησε. Δεν καταλάβαινα πολύ τη σπουδαιότητα αυτής της μαγικής λέξης, μου πήρε αρκετά χρόνια για να καταλάβω τι διαβάζω, κυρίως επειδή δεν γεννήθηκα μιλώντας Αγγλικά. 

Src: www.kaklamankis.gr

Με τα πολλά, τα χρόνια περάσαν και τότε τον είδα για πρώτη φορά, να δίνει συνέντευξη στον Άρη και στην τότε νέα και πρωτοπόρα εκπομπή Αδρεναλίνη. Στα εφηβικά μου μάτια ο νεαρός τότε αθλητής Νίκος Κακλαμανάκης έμοιαζε ημίθεος, ήταν ένας αθλητής που μιλούσε για ένα συγκλονιστικό άθλημα τo Windsurfing γνωστό και ως  Ιστιοσανίδα Μιστράλ. Δεν είχα ιδέα πως υπήρχε τέτοιο άθλημα πέρα από τις ταινίες και τις διαφημίσεις των 80s, δεν είχα ιδέα τι έλεγε γιατί εγώ απλά θαμπώθηκα από αυτό το υπέροχο πλάσμα της οθόνης μου. Στη συνέντευξή του νομίζω μιλούσε για την προετοιμασία του για το παγκόσμιο πρωτάθλημα Windsurfing του Ισραήλ.

src: wikipedia

Λίγο καιρό μετά είδα την άφιξη της Ολυμπιακής φλόγας στο Παναθηναικό Στάδιο όπου γινόταν η τελετή για τα 100 χρόνια των Ολυμπιακών Αγώνων της σύγχρονης εποχής. Η εφηβική μου καρδιά δεν άντεξε και ξέσπασα σε κλάματα. Ο αθλητής που πριν λίγο καιρό ήταν άγνωστος για εμένα ήταν αρκετά σημαντικός για να κρατάει την Ολυμπιακή Φλόγα. Σύντομα η φλόγα ξεκίνησε το ταξίδι της για την άγνωστή αμερικάνικη πόλη της Ατλάντα.

Από την ημέρα που είδα τη συνέντευξη που πήρε ο Άρης έπρηζα τους πάντες για τον Κακλαμανάκη. Όλοι είχαν κουραστεί μαζί μου και κυρίως η ξαδέρφη μου από τη Σουηδία που δεν καταλάβαινε γιατί έκανα έτσι για κάποιο άγνωστο αθλητή. Εκείνο το καλοκαίρι του 1996 ξεκίνησε και η 100η Ολυμπιάδα της Σύγχρονης Εποχής.  Με θρησκευτική ευλάβεια παρακολουθούσα τις εξελίξεις των ολυμπιακών, ο Κακλαμανάκης ξεκίνησε τη μάχη με τα κύματα και τον αέρα με πολύ καλά αποτελέσματα. Σύντομα όλοι πρόσεξαν την επιτυχία του και η αγωνία του αθλητή έγινε και δική μας. Κάθε ημέρα στις ειδήσεις και στις εκπομπές για τους ολυμπιακούς μαθαίναμε για τα βήματα του προς το βάθρο των μεταλλείων.

Το μετάλιο αυτό κλάπηκε από το σπίτι του την ίδια χρονιά,
παρακαλώ το τσουτσέκι που το έκλεψε να το επιστρέψει.

Ξαφνικά όλοι έμαθαν το όνομα του και επιτέλους κατάλαβαν για ποιον αθλητή μιλούσα και γιατί ήταν πιο σημαντικός απ' ό,τι θα περιμένανε. Τα άρθρα στην εφημερίδα και τα περιοδικά πλήθυναν και όποιος φίλος μου τα έβλεπε τα έφερνε σε εμένα. Το όνομα Νίκος Κακλαμανάκης έγινε γνωστό σε όλη τη χώρα και πλέον όλοι τον έβλεπαν ως τον ημίθεο που είχα δει στη τηλεόραση. Το όνομα αυτού "Ο γιος του Αιόλου" και όλη η Ελλάδα κοιτούσε με αγωνία τις εξελίξεις.  Αγωνία για τη θέση του, αγωνία για τον άνεμο, για τη θάλασσα, για τους πόντους τιμωρίας. Οι μέρες άλλαζαν τόσο γρήγορα όσο η θέση του Κακλαμανάκη, πότε ήταν 1ος, πότε ήταν 2ος η αγωνία μεγάλωνε!!! Μέχρι τη τελευταία ημέρα κανένας δεν ήξερε αν θα τα καταφέρει ή όχι. Εγώ ήμουν σίγουρη και περίμενα ακόμη ένα μετάλλιο για την Ελλάδα, απλά δεν γνώριζα αν θα είναι χρυσό ή οχι.

Τη τελευταία ημέρα των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα, στην υπέροχη εκείνη τελετή λήξης, ο Νίκος Κακλαμανάκης μπήκε στο γήπεδο κρατώντας την Ελληνική σημαία. Τη προηγούμενη ο Νικόλαος Κακλαμανάκης είχε ανέβει στη 1η θέση του βάθρου χαρίζοντας στους Έλληνες το 1ο Χρυσό Μετάλιο στο Άθλημα της Ιστιοσανίδας κατηγορίας Μιστράλ αλλά και το τελευταίο Χρυσό μετάλλιο για την Ελλάδα στην καλύτερη ολυμπιάδα της χώρας μέχρι τότε.  

src : Kynourianet 

Ο "γιος του Αιόλου", ο αθλητής της 7ης θέσης της Βαρκελώνης, εκείνη την 100η Ολυμπιάδα της Σύγχρονης εποχής έγινε Αθάνατος. Πέρασε στην ιστορία και δεν σταμάτησε εκεί. Το 2004 ήταν ο τελευταίος λαμπαδηδρόμος στην τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας και  μετά από δυσκολίες και ταλαιπωρίες κατάφερε να ανέβει και πάλι στην Πρώτη θέση αυτή τη φορά ακούγοντας τον Εθνικό Ύμνο στη χώρα του.

Φέτος το καλοκαίρι ο Νίκος Κακλαμανάκης κλείνει 20 χρόνια Αθανασίας.

src: lifo.gr

γεννήθηκε η Erisadesu μέσα από το forum www.anime.gr τότε δειλά δειλά εμφανίστηκα στο internet ως lisa25gr και στη πρώτη μου εμφάνιση συνοδεύτηκα από την υπέρτατη παρουσία της Lisa Hayes την αιώνια αγαπημένη του Rick Hunter από το Robotech Saga.

Αν δεν κάνω λάθος αυτό ήταν το πρώτο μου avatar

Σύντομα όμως κατάλαβα, πως δεν ήταν αρκετά κουλ το όνομα χρήστη και πως θα έπρεπε να βρω κάτι καλύτερο, έτσι και έγινε και η lisa25gr μετονομάστηκε σε Erisabetsu και πράγματι με αυτό το όνομα έκανα καριέρα ως spamer στα anime forum και κάποια στιγμή δημιούργησα και αυτό το blog.

Οι μέρες μου ως Otaku κυλούσαν ήσυχα και έκανα ένα σωρό φιλίες και γνωριμίες μέσα από τις σελίδες του Anime//gr και εξελίχτηκα και άνθισα ως otaku. Μέχρι τη στιγμή που μπήκε στη ζωή μου το anime Rozen Maiden και εκεί γνώρισα το πιο υπέροχο πλάσμα που πέρασε ποτέ από της σελίδες των κινουμένων σχεδίων την υπέρτατη Suiseiseki. 

Ένα πλάσμα που είχε όσα ήθελα να έχω και εγώ. Ήταν γλυκιά, είχε δύο διαφορετικά μάτια σαν τον David Bowie και τα χάσκυ και μια υπέροχη δίδυμη αδερφή που έσπαγε τη μοναξιά της και της έδινε λόγο να είναι δυνατή και να παλεύει. Αλλά ταυτόχρονα η Suiseiseki ήταν αυταρχική, ανισόρροπη και βλαμμένη ακριβώς όπως εγώ. Αυτή έφερε τη δύναμη του Desu στη ζωή μου.

Κάθε της φράση τελείωνε με την υπερμαγική λέξη Desu. 

Ε και αφού ταυτίστηκα και άρχισα να  φοράω το avatar της, άρχισα και σιγά σιγά να σπαμάρω όπως εκείνη και να γράφω στο τέλος κάθε πρότασης μου τη λέξη desu...ευτυχώς δεν μεταμορφώθηκα σε Ιαπωνέζα, μια ημέρα σκέφτηκα...και γιατί δεν αλλάζω το Erisabetsu σε τι άλλο... και με τη βοήθεια του Kenny ... 

έγινα  Erisadesu και  μπήκα στην τεράστια οικογένειας των Desu. To blog δεν το άλλαξα όνομα γιατί υπήρχε αρκετό καιρό πριν την αλλαγή και ήθελα  κάτι να θυμίζει την αθώα Erisabetsu. Αλλά και προς τιμή ενός ακόμη υπέρτατου χαρακτήρα anime που μπήκε στη ζωή μου χάρη στο Gintama, αυτό της Erisabetsu. Μίας γλυκύτατης πάπιας που κρύβει βαθιά της ένα τεράστιο μυστικό. 

Γιατί εδώ που τα λέμε όλοι κρύβουμε ένα μυστικό μέσα μας, απλά στους περισσότερους δεν είναι ένας γυμνός πορνόγερος. 

Έτσι λοιπόν κλείνω 10 χρόνια otaku. Χάρη στο anime//gr βρήκα μια οικογένεια που έσπασε τη μοναξιά μου και με βοήθησε στην αναζήτηση των λατρεμένων από τα παιδικά μου χρόνια Ιαπωνικών κινουμένων σχεδίων σε ένα άγνωστο μέχρι τότε χώρο για εμένα το Internet. Ο υπολογιστής μου Παρμενίωνας ζει ακόμη μετά από 11 χρόνια χρήσης και είναι γερός όπως την πρώτη μέρα που τον αγόρασα. 

Έκανα φιλίες, γνώρισα κόσμο και έμαθα πράγματα. Άνοιξε το μυαλό μου και εκτέθηκα και σε πράγματα που δεν περίμενα να εκτεθώ. Το πιο όμορφο όμως είναι πως είδα παιδιά να μεγαλώνουν και να γίνονται ενήλικες, είδα παιδιά που από φοιτητές έχουν γίνει επαγγελματίες και από απλοί υπάλληλοι να γίνονται αφεντικά του εαυτούς τους. Μερικά όμως τα χάσαμε γιατί η ζωή είναι πουτάνα και τους έδιωξε νωρίς από κοντά μας. Ενώ μερικά άτομα που αγάπησα δεν τα ξανασυνάντησα ποτέ στο internet και θέλω να πιστεύω πως είναι εκεί έξω και που και που βλέπουν τα νέα μου και με θυμούνται και απορούν πως 10 χρόνια μετά παραμένω το ίδιο βλαμμένη...

Τι να πω... είναι χάρισμα. I was born that way. 

Το τραγούδι γέμισε τα αυτιά της, είχε καιρό να ακούσει το απόκοσμο κλάμα της λάμας. Οι μέρες τελευταία ήταν δύσκολες και η ίδια ένιωθε το σκοτάδι να την τυλίγει για ακόμη μια φορά. Στον ύπνο της έβλεπε σκοτάδια...σκοτεινά νερά να την τραβάνε στην αγκαλιά τους και την άβυσσο, την άβυσσο του ωκεανού.

Κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο....κάθε ημέρα πιο δύσκολη. Εκείνη όμως προσπαθούσε κάθε ημέρα να τη κάνει καλύτερη, όμως το ήξερε πως σύντομα η λάμα θα τραγουδήσει πάλι για εκείνην. Η μοναξιά της λάμας μόνο με αίμα μπορεί να σβήσει, το ήξεραν και οι δύο καλά.

"Seppuku" by Lorenzo Tosti in DevianArt buy this stencil in Etsy 

Μπήκε στο σπίτι, η ημέρα της ήταν ακόμη πιο δύσκολη από τις άλλες. Τα αυτιά της από το πρωί ήταν γεμάτα από ήχους, από κραυγές και από άγνωστα τραγούδια. Κάπου μέσα στη βουή ξεχώρισε το αλλόκοσμο τραγούδι της λάμας. Όσο πλησίαζε σπίτι το τραγούδι γινόταν πιο φριχτό, πιο δυνατό. 

Μπήκε στο κρύο σπίτι της, πέταξε τη τσάντας, δεν είχε χρόνο για ιεροτελεστίες, άνοιξε τη ντουλάπα της και άνοιξε τη κρυφή θήκη που φωλιάζει το λευκό waikizashi. Έπιασε τη θήκη, έβγαλε το σπαθί από τη θήκη του, τραγούδι σταμάτησε. Ένιωσε την ανυπομονησία της λάμας και ένα γαργαλητό στο δικό της στομάχι.

Γονάτισε μπροστά στην ανοιχτή ντουλάπα, κοίταξε τη λάμα του σπαθιού που έγινε μαύρη και της ψιθύρισε "Σώπα καρδιά μου σήμερα θα πάψεις να είσαι μόνη". Το τραγούδι σταμάτησε, το σπαθί ηρέμησε και περίμενε να πεθάνει μαζί της. Ύψωσε με τρεμάμενα χέρια το σπαθί και όλα φάνηκαν ξεκάθαρα μέσα στα δακρυσμένα μάτια της, σήμερα ήταν η μέρα που θα έσβηναν τη μοναξιά τους, η κοπέλα και η λάμα θα γινόταν επιτέλους ένα. 

Εκείνη ακριβώς τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο....ήταν μια φωνή από το παρελθόν, μια φωνή που αγαπούσε. Ένιωσε καλύτερα, σκούπισε τα δάκρυα της, γέλασε με την καρδιά της, η φωνή της θύμισε το παρελθόν και τις χαρούμενες στιγμές που έζησε. Έκλεισε το τηλέφωνο.  Πήρε μια βαθιά ανάσα....και έβαλε πάλι το waikzashi στη θέση του, ίσως ήρθε η ώρα να ψάξει για το λευκό Katana που γεννήθηκε μαζί της.