Σήμερα παιδάκια η μικρή Erisabetsu chan επισκέφθηκε τον οδοντογιατρό.

Μετά από άνιση μάχη ετών με το δόντι της αποφάσισε να ηττηθεί και να πάει στον γιατρό.
Αλλά φυσικά προτίμησε να πάει εκεί που την έστειλαν οι γονείς της στον παιδικό φίλο του πατέρα της. Χαλαρώστε στο κάθισμα σας και απολαύστε την πτήση στην χώρα της παράνοιας.

" Θα πας στον οδοντογιατρό που είναι παιδικός φίλος του πατέρα σου" είπε η Υπερμάνα μου.
Όταν μια πόντια μάνα λέει κάτι κανείς δεν μπορεί να πει όχι. Στην 5λεπτή διαδρομή απο το σπίτι στον Οδοντογιατρό - παιδικό φίλο του πατέρα μου, αναρωτιόμουν τι σόι ιατρείο θα είναι αυτό. Αφού είναι φίλος του πατέρα, τότε καλύτερα να περιμένω ένα ιατρείο του 1960, με την ρετρό λάμπα στο σαλόνι και την τρομακτική πολυθρόνα στο ιατρείο.
< Πιθανότητα χρήσης νέας τεχνολογίας 0%, πιθανότητα μεσαιωνικού ιατρείου 99%, Πιθανότητα πόνου 50% >



Σκηνή 1η : Υποδοχή

Ανοίγει η πόρτα, βάζω το κεφάλι μου σιγά σιγά μέσα, διακόσμηση χώρου αναμόνής οκ,
< Πιθανότητα χρήσης νέας τεχνολογίας 20%, πιθανότητα μεσαιωνικού ιατρείου 40%, πιθανότητα πόνου 50%>. Ο γιατρός είναι πιο μικρός απο τον πάτερα μου αν κατάλαβα καλά και δυστυχώς έχει το ίδιο χιούμορ με τον πατέρα μου. Κοιτάει την μάνα μου "τι έπαθε η μικρή; " ...<Εεε Συγνώμη εδώ είμαι!>, "Αχ γιατρέ εδώ και χρόνια της λεώ να πάει στον γιατρό και δεν κουνιόταν, τώρα έχει πόσο καιρό πονάει" <Ωχ αρχίσε πάλι> "Ποιο δόντι πονάει;" <Εδώ είμαι δεν με βλέπει;> .... "Πες της μικρή να μπει μέσα;" <Ποια μικρή; Εμένα λέει;>
"Άντε κουνήσου εσένα λέει, αχ στα έλεγα εγώ ακόμη όταν ήσουν κρήτη να πας στον γιατρό αλλά όχι εμένα ποιος με ακούει σε αυτό το σπίτι, ίδια ο πατέρας σου είσαι......μπλα μπλα μπλα.

Σκηνή 2η : Οδοντιατρική Καρέκλα

Ευθεία κάθεται και με κοιτάει, μια οδοντιατρική καρέκλα δεκαετίας του 80.
Πιθανότητα χρήσης νέας τεχνολογίας 60%, πιθανότητα μεσαιωνικού ιατρείου 0%, πιθανότητα πόνου 50%>. Πίσω μου ακούγεται λάτιν μουσική, με ελληνικούς στίχου, κοιτάω προς το γραφείο του
δεν υπάρχει πουθενά η ρετρό λάμπα.

"Τι έπαθε το δόντι σου" <σε μένα το λέει;>
Πέθανε του απαντάω και εγώ αφού το κακόμοιρο νεκρό είναι.
"Ξάπλωσε και βγάλε τα ρούχα σου".... <πιθανότητα άνοστου χιούμορ 100%>
Άνοιξε το στόμα σου..... (βλέπω τον τρόμο στα μάτια του)...
"Γιατρέ από την άλλη μεριά είναι αυτό που πονάει"
(ξαναβλέπω τον τρόμο στα μάτια του)
<Πιθανότητες πόνου 60%>.....
Γιατρέ είναι σοβαρά;;;; Εγώ της είπα να πάει στον γιατρό όταν ακόμη ήταν στην Κρήτη αλλά δεν με άκουγε.
<μπορεί να της πει κάποιος να το βουλώσει;>

Σκηνή 3η: Ο τροχός

... η αλήθεια είναι ότι τα εργαλεία δεν τα πρόσεξα παρά μόνο όταν ήταν πλέον αργά...
Σαν κλασσική αναίσθητη που είμαι, ξάπλωσα στην καρέκλα και κοίταξα στο ταβάνι.
Η βαφή σχημάτιζε έναν δράκο αλλά με μια αλλαγή ο δράκος έδινε στη θέση του σε έναν δεινόσαυρο. Ακόμη παιδί είμαι σκέφθηκα.... Τα επόμενα λεπτά ήταν εγώ ανάσκελα, ο γιατρός από πάνω μου να σιγοτραγουδάει αυτό που νόμιζα ότι ήταν λάτιν. Δεν την έβλεπα, άλλα είμαι σίγουρη ότι η υπερμάνα κρυφοκοιτούσε απο την πόρτα και κάθε φορά που έβλεπε κάποιο εργαλείο να πλησιάζει προς τα πάνω μου έκανε μορφασμούς και έβγαζε μικρούς αναστεναγμούς.
<Πιθανότητες πόνου 60%>.....

Σκηνή 4η : Αδύναμα δόντια

Τα δόντια σου είναι αδύναμα, θα σου κάνω απονεύρωση και αργότερα θα κάνουμε μερικά σφραγισματάκια <πιθανότητα πόνου 70%, πιθανότητα να χάσω τις μέρες μου 90%>
"Τι κατάλαβες τώρα εγώ σου τα έλεγα!!!" <Πιθανότητα τραγικού ατυχήματος ηλικιωμένης γυναίκας 70%>. Αυτό ήταν το πόρισμα... έτσι ξανά στην καρέκλα ανάσκελα με νέα εργαλεία βασανισμού αυτή τη φορά. Μου απλώνει ένα ζελέ και εμφανίζει την σύριγγα..... ακόμη και ένα αναίσθητο πλάσμα σαν και μένα λυγίζει.... <πιθανότητα πόνου 71%, έρχεται με πλησιάζει, μπαίνει στο στόμα μου πιθανότητα πόνου 72%, 73% ανεβαίνει....... ΌΤΑΝ ΤΟΥΣ ΨΗΦΙΖΑΤΕ ΚΑΛΑ ΗΤΑΝ ΤΩΡΑ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ!!!!! <πιθανότητα μητροκτονίας 99,9%>
ακούγεται η υπερπόντια μάνα από το σαλόνι να σχολιάζει την επικαιρότητα και ο γιατρός να με κοιτάει τρομαγμένος και από πίσω να τραγουδάει ο Λέκας " έχω πατέρα στην αυστράλια και παππού από τα παράλια".

Σκηνή 5η: Επίλογος - Πόρισμα

Αδύναμα δόντια, δόντια κακής ποιότητας από την φύση τους <που σκατά πάει όλο αυτό το ασβέστιο που καταναλώνω, ας ελπίσω ότι δεν θα πάθω οστεοπόρωση>, δεν ξαναπάω με την Νϊκη στον γιατρό, οι νεαπολίτες δεν ξοδεύουν χρήματα για το δόντια τους και αν το κάνουν δεν το κάνουν στην νεάπολη.

2 ώρες μετά το μισό μου πρόσωπο ακόμη είναι μουδιασμένο θέλω απελπισμένα να κάνω τσιγάρο και μαθαίνω για ένα συγκρότημα που λέγεται Diary of Dreams.

Η μάνα μου είναι ακόμη ζωντανή.


edti : 3 ώρες μετά είπα να κάνω ένα τσιγάρο και κατάλαβα ότι ενώ τα πάνω χείλη νιώθουν στην μέση, αριστερά και δεξιά είναι ακόμη νεκρωμένα. Απογοήτευση κατέληξα να καπνίζω σαν γριά με αποτυχημένο lifting.

... και μια μέρα είσαι πιτσιρίκι, ίσα που καταλαβαίνεις αγγλικά και ανυπομονείς να μάθεις για να μπορέσεις να καταλάβεις τι λέει αυτός ο παράξενος τύπος στην εκπομπή Mtv Most Wanted και επιτέλους γιατί η Davina σε κάνει να γελάς. Έτσι όπως κάθε μέρα που είσαι απογευματινή στο σχολείο ξυπνάς σε ένα άδειο σπίτι μόνη σου, ανοίγεις την τηλεόραση και ξαφνικά εμφανίζονται μπροστά σου στο Mtv κάτι χαρούμενα προσωπάκια που τραγουδάνε ένα τελείως γελοίο τραγούδι, που ωστόσο καταλαβαίνεις με τα λιγοστά αγγλικά σου και φυσικά αμέσως ακούς την λέξη Greece στα λόγια τους.



Βλέπεις το ολιγόλεπτο βίντεο και μένεις απορημένη και άφωνη από τον νεαρό τραγουδιστή που η ομορφιά του, στα δικά σου μάτια, είναι παραμυθένια. Αργότερα θα μάθεις ότι αυτό το τραγούδι γράφτηκε μετά από διακοπές στην Ελλάδα. Το τραγουδάς για πολλές ημέρες αυτό το τραγούδι και δεν έχεις ιδέα τι είναι αυτό το Blur και από που ήρθε. Το κοιτάς στο λεξικό σου και δεν υπάρχει, το κοιτάς στο λεξικό του σχολείου και δεν καταλαβαίνεις τι σημαίνει.
Απορείς που κανείς δεν τους ξέρει και κανείς δεν τους ακούει αλλά εσένα σου αρέσουν και ας σε κοροϊδεύουν οι φίλες σου.

... και ένα βράδυ τους βλέπεις στην εκπομπή Most Wanted οπότε και πλέον βεβαιώνεσαι ότι αυτοί για να είναι εκεί είναι πολύ διάσημοι, αλλά γιατί κανείς δε τους ξέρεις και τι ηλίθιο τραγούδι είναι αυτό... Ώμος το λατρεύεις και αυτό σε κάνει να γελάς έτσι δεν είναι; Αρκετά χρόνια αργότερα θα βρεις αυτό το βίντεο και το βάζεις στο ημερολόγιο σου.



Αρχίζεις τους ψάχνεις σιγά σιγά και βρίσκεις ακόμη ένα αστείο τραγούδι τους, το λατρεύεις και είναι το πρώτο αγγλικό τραγούδι που μαθαίνεις ολόκληρο.



Ναι αλλά ακόμη δεν τα έχεις μάθει καλά και τους μπερδεύεις με άλλο συγκρότημα, δεν φταις εσύ που έμοιαζε η τραγουδίστρια με έναν από τους blur.



Μερικά χρόνια αργότερα θα αναρωτηθείς τι σκατά είχες στο μυαλό σου μικρή και γιατί δεν υπάρχει πουθενά εκείνο το video που είχες δει.

.... και μια μέρα οι blur μεγάλωσαν, και εσύ πείρες το σοβαρό σου ύφος για να ακούσεις το τραγούδι τους, που για να το έκαναν αυτοί και ο κύριος All Bran (ναι έμαθες το όνομα του από το ποπ κορν Damon Albarn ή κύριος All Bran) θα είναι αριστούργημα.

Το ακούς και το ξανακούς, το σοβαρό σου ύφος δεν ωφέλησε σε τίποτα, ήσουν πολύ μικρή για να καταλάβεις το τραγούδι τότε και τι σου θυμίζει αυτό το μάτι, που το έχεις ξαναδεί.... γιατί σε τρομάζει τόσο; Ξεχνάς το μάτι βγάζεις το πόρισμα ότι είναι ωραίο τραγούδι και δεν το ξανακούς μέχρι να μεγαλώσεις.

Εκείνη την περίοδο το cd τους Great Escape σε αφήνει αδιάφορη, είσαι πολύ μικρή για να το καταλάβεις και έτσι ασχολείσαι με άλλα συγκροτήματα και άλλα ακούσματα αλλά κάθε φορά που συναντάς τον Damon και την παρέα του στο Mtv κάθεσαι και τους χαζεύεις, δηλώνεις σε όλους ότι είναι το αγαπημένο σου συγκρότημα και όλοι σε κοιτάν απορημένοι.

... και μια μέρα είσαι φοιτήτρια και το Μtv έχει φύγει εδώ και πολλά χρόνια από την ζωή σου. Αλλάζεις ζωή μετακομίζεις σε ένα μέρος που βλέπεις πρώτη φορά και όλο το σύμπαν ξέρει τους blur, όλοι τους έχουν ακούσει και όλοι λατρεύουν τα νέα τους τραγούδια, εσύ απλά κοιτάς τον κόσμο γύρω απορημένη και αναρωτιέσαι πως στο διάολο έγινε κάτι τέτοιο και εγώ που ήμουν τόσο καιρό; Τότε θυμάσαι ότι το τελευταίο τους cd ήταν πιο εντυπωσιακό και έτσι πολλοί, έχοντας ακούσει μόνο δύο τραγούδια, τους ξέρουν. Εσύ λατρεύεις το πρώτο τους τραγούδι από αυτό το Album


αλλα σου αρέσει να χορεύεις με το επόμενο



... και ναι το συγκρότημα σου είναι διάσημο επιτέλους όλοι τους ξέρουν, όλοι τους αναγνωρίζουν και εσύ ανακαλύπτεις ένα παλιό τους τραγούδι και σου λείπουν οι παλιοί blur που ήξερες.



... και μια μέρα οι Blur βγάζουν νέο cd με νέο ύφος και εσύ το λατρεύεις πόσο το λατρεύεις...


οι γύρω σου δεν το ξέρουν και ακόμη ασχολούνται με το παλιό αλμπουμ.

... και τότε το μαθαίνεις, μαθαίνεις ότι οι Blur έρχονται στην Ελλάδα για μία εμφάνιση στο Rockwave η καρδιά σου σχίζεται στα δύο, δεν μπορείς να πας να τους δεις, θεωρείς τον 18χρονο εαυτό σου πολύ μικρό και πολύ φτωχό για να πάει να τους δεις. Την ημέρα της συναυλίας κλαις και ελπίζεις ότι οι αυτοί που πήγαν θα σου πούνε τα καλύτερα. Αλλά οι γύρω σου δεν αγαπάνε τους blur όπως εσύ και απογοητεύονται από την παρουσία τους. Είχαν ξεχάσει ότι οι Blur προωθούσαν τον νέο φρέσκο υλικό τους, πιο ώριμο από ποτέ, και αγνόησαν τα τραγούδια που τους ανέδειξαν. Στεναχωριέσαι, δεν τους άρεσε, φοράς τα ακουστικά και συνεχίζεις





Όμως τα τραγούδια τους δεν είναι αυτά που ήξερες και έτσι απλά σταματάς να ασχολείσαι
και τους ξεχνάς όπως και αυτοί εσένα και έτσι το γκρουπ χωρίζει μάλλον βρίσκετε σε μια κατάσταση λήθαργου... όμως τώρα είναι 2001 είναι η εποχή που βλέπεις Xάκερς στο Alter και του "έρωτα" σου με τον Σωτήρη (αργότερα θα τον δεις σε μια διαφήμιση του ΟΤΕ και λίγο πιο μετά στο Mega Star και ακόμη τον κοιτάς σαν να είναι το πιο όμορφο πλάσμα του κόσμου παρόλο που ξέρεις ότι δεν είναι) και εκεί μαθαίνεις ότι η μουσική του κύριου Albran είναι μαζί σου, παρέα με την Noodle και των Mad Dog και έτσι αγοράζεις αυτό το νέο πείραμα που ακούει στο όνομα Gorrillaz.

....και το 2003 τη χρονιά που ο πόλεμος στο Ιράκ άρχισε την μέρα των γενεθλίων σου, την χρονιά που έκανες λάθος επιλογές, τη χρονιά που άρχισες να πεθαίνει το tomboy μέσα σου, οι Blur σου δίνουν μια ελπίδα με το νέο τους δίσκο, που ποτέ δεν άκουσες.



Τέσσερα χρόνια αργότερα θα βρεις το γνήσιο τραγούδι και θα γράψεις ένα ποστ γι' αυτούς στο blog σου. Έτσι θα καταλάβεις ότι τελικά οι Blur ήταν μαζί σου όλα αυτά τα χρόνια, ότι ενώ εκείνοι μεγάλωσαν και ωρίμασαν μουσικά εσύ δεν έχεις αλλάξει.
... και θα νιώσεις όπως τότε, όπως εκείνη την εποχή που μισείς, και θα καταλάβεις ότι ήσουν τόσο απασχολημένη τελευταία που δεν βρήκες τον χρόνο να ανοίξεις το μυαλό σου και να δεις τον κόσμο να γυρίζει ...

Να μη ξεχάσω να σου πω ότι εκείνος ο πόλεμος που ξεκίνησε την την ημέρα των γενεθλίων σου συνεχίζεται ακόμη και ότι εκείνο το αγοροκόριτσο, σου λείπει πολύ.

Σήμερα είναι τα εισώδια της Θεοτόκου, μαζί με όλη την Ελλάδα γιορτάζει και ένα άτομο που αγαπάω πολύ. Την έχω μέσα στην καρδιά μου και αυτές τις μέρες μου λείπει πολύ το χαμόγελό της και η ζεστή φωνή της.
Σήμερα είχα μία επίσκεψη έκπληξη από δύο συμφοιτήτριες μου, είχα να της δω πολλά χρόνια, την Α. ειδικά πάνω από 7 χρόνια. Ήρθαν από την Αθήνα μια βόλτα και μου έκαναν έκπληξη.
Μαζί τους ξύπνησαν πολλές αναμνήσεις, σε αντίθεση με το Πάσχα, αυτές ήταν γλυκές. Όμως
μαζί τους ένιωσα σαν να ήμουν στο Ηράκλειο. Τότε εκείνες τις πρώτες ημέρες που γυρνούσα στο σπίτι και έβρισκα το μαγγούσι μέσα στην ενέργεια να μου σπάει τα νεύρα.
Έτσι μαζί με αυτές πέρασα καλά και θα τις ξαναδώ και αύριο και χαίρομαι πραγματικά.
Απλά στεναχωρήθηκα που γύρισα σπίτι σήμερα και το υπεδραστήριο Μαγγούσι δεν ήταν εκεί να μου σπάσει τα νεύρα.
Όταν γυρίζεις στο σπίτι μετά από σπουδές σου λείπουν μερικά πράγματα παραπάνω. Είναι αλήθεια ότι μου λείπουν οι τρέλες μου στο Ηράκλειο. Αλλά τίποτα δεν μου λείπει τόσο όσο το Μαγγούσι μου. Η καλύτερη φίλη του κόσμου και η καλύτερη φίλη που θα έχω ποτέ.
Λόγο της γιορτής της θα ήθελα να αφιερώσω αυτό το ποστ στην Μ μου και εύχομαι τα χρόνια που θα έρθουν να μη μας βρουν τόσο μακρυά την μία από την άλλη ή τουλάχιστον
να συναντιόμαστε πιο συχνά από μια φόρα τον χρόνο.

Σ' αγαπώ πολύ μικρή μου και το ξέρεις και κάθε χαμόγελο μου μακριά σου είναι μισό,
κάθε μου λύπη μακριά σου είναι πιο μεγάλη.