Αν έχετε δουλέψει ποτέ στον τουρισμό τότε γνωρίζεται την ιστορία της Ζωής και αυτά που βιώνει κάθε χρόνο. Τον Φεβρουάριο η Ζωή ανυπομονεί, ανυπομονεί να έρθει ο Μάρτιος και να φύγει για να δουλέψει στον τουριστικό προορισμό της. Νιώθει σαν αρκούδα που ξύπνησε μετά από βαρύ χειμώνα. Είναι έτοιμη να φύγει για να προετοιμάσει τον προορισμό για τις αφίξεις.

Κάθε Μάρτιο η Ζωή ξεσηκώνεται από το όμορφο σπιτάκι της και φεύγει στο εκάστοτε τουριστικό προορισμό όπου εργάζεται. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή οι μπαταρίες της γεμίζουν ενέργεια και ανυπομονησία. Έτσι καρτερικά περιμένει την έναρξη της τουριστικής σαιζον και τους πρώτους πελάτες. Έτσι τον Μάρτιο με Απρίλιο ετοιμάζει τον εαυτό της, τη δουλειά της ενώ γύρω της υπάρχει ένας τεράστιο πυρετός προετοιμασιών. Μετά τη δουλειά της κάνει μια βόλτα με το ποδήλατο στον προορισμό που εργάζεται και βλέπει τους ντόπιους να έχουν αναστατώσει τα σπίτια και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια τους. Όλοι οι δρόμοι μυρίζουν άνοιξη, φρεσκοκομμένα χόρτα, μπογιές και σοβά. Βλέπεις είναι η εποχή που όλοι βάζουν τα καλά τους για να υποδεχτούν τους τουρίστες. Όλα είναι έτοιμα για μια ζεστή και φιλόξενη υποδοχή

Τον Απρίλιο με τον ερχομό του πάσχα είναι η πρώτη πρόβα για την σαιζόν που ακολουθεί. Έρχονται οι πρώτες κρατήσεις και μαζί τους οι πρώτοι τουρίστες. Η Ζωή παίρνει μια βαθιά ανάσα χαμογελάει και είναι έτοιμη να εξυπηρετήσει κάθε ανάγκη των λιγοστών επισκεπτών. Στεναχωριέται που για ακόμη μια χρονιά δεν θα κάνει Πάσχα με τους συγγενής της αλλά αυτό είναι κάτι που το ξεπερνά βλέποντας τα χαρούμενα πρόσωπα των πελατών της.

Έτσι περνάει η άνοιξη με τον καιρό που δεν είναι αρκετά ζεστός για καλοκαιρινά ρούχα αλλά ούτε αρκετά κρύος για χειμωνιάτικα ρούχα. Έρχεται ο Ιούνιος και οι πρώτοι πελάτες τους θέρους είναι εδώ. Η Ζωή είναι έτοιμη, χαμογελάει και εξυπηρετεί τους επισκέπτες του προορισμού όμως στεναχωριέται γιατί ακόμη μια φορά οι πρώτοι τουρίστες δεν βρίσκουν όλες τις υπηρεσίες ανοικτές. Καθώς η τουριστική περίοδο είναι διαφορετική από περιοχή σε περιοχή μερικοί τουρίστες πιστεύουν πως θα βρουν όλες τις υπηρεσίες ανοικτές σε οποιοδήποτε σημείο της Ελλάδας και αν πάνε. Η Ζωή σκύβει το κεφάλι της στεναχωρημένα, παίρνει μια ανάσα και είναι έτοιμη να εξυπηρετήσει τους επόμενους επισκέπτες.

Ήρθε ο Ιούλιος και η Ζωή συνεχίζει να χαμογελά, πλέον ο αριθμός των επισκεπτών είναι μεγαλύτερος, οι υπηρεσίες είναι ανοικτές και επιτέλους μπορεί να κάνει καλά τη δουλειά της. Οι πρώτες δεκαπέντε ημέρες του Ιουλίου περνάνε γρήγορα και ξαφνικά η ζωή αρχίζει να νιώθει κουρασμένη. "Επιτέλους " σκέφτεται, χαμογελά και συνεχίζει. Οι πελάτες έρχονται και φεύγουν ενώ άρχισαν δειλά δειλά να εμφανίζονται και οι πρώτοι Έλληνες επισκέπτες. Έτσι μετά της 15 Ιουλίου το θέρετρο έχει γεμίσει φωνακλάδες Έλληνες πελάτες, υπομονετικούς Γερμανούς τουρίστες και αλκοολικούς Εγγλέζους. "Τώρα ξεκινάει η πρόκλησή" λέει η Ζωή και χαμογελά. Έτσι οι μέρες του Ιουλίου περνάνε με την κούραση να συσσωρεύεται στο σώμα της και την υπομονή της σιγά σιγά να εξαντλείτε.

1η Αυγούστου λοιπόν και η Ζωή ξυπνάει με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Σέρνεται ως το μπάνιο και ίσα που καταφέρνει να σταθεί όρθια μπροστά στον καθρέφτη. "Τελική ευθεία" λέει στον εαυτό της. "Υπομονή άλλες 20 ημέρες έμειναν" συνεχίζει και μέσα σε αυτά τα λόγια βρίσκει τη δύναμη να φορέσει το καλύτερο χαμόγελο της. Δεκαπέντε ημέρες αργότερα η σαιζόν βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Η Ζωή πλέον έχει κολλημένο ένα ψεύτικο χαμόγελο στο πρόσωπο της. Ενώ στα αυτιά της ακούγεται η λέξη "Υπομονή, υπομονή, λίγο ακόμη". Πέντε ημέρες αργότερα η Ζωή κοιτάει τους πελάτες που την αποχαιρετούν και τότε επιστρέφει το φυσικό χαμόγελο στα χείλη της. Γυρνάει το βράδυ σπίτι κοιτάει τον τσαλακωμένο - εξαντλημένο εαυτό της στον καθρέφτη και λέει..."Τα καταφέραμε και φέτος, οι επισκέπτες έφυγαν ευχαριστημένοι". Ηθική Ικανοποίηση και βαθύς ύπνος η ανταμοιβή του δύσκολου δεκαπενθήμερου.

Σεπτέμβρης στον τουρισμό σημαίνει υπομονή, πλέον η Ζωή και οι συνεργάτες της είναι εξαντλημένοι. Τα χαμόγελά τους όμως είναι αληθινά. Βλέπουν τους τελευταίους τουρίστες να περνάνε καλά και αυτός τους δίνει κουράγιο. Σύντομα όλα θα τελειώσουν και θα πάρει ο καθένας τον δρόμο τους. Εξαρτάται φυσικά και σε ποιο μέρος της Ελλάδος βρίσκεσαι.

Οκτώβριος!!! Ακόμη ένας μήνας έμεινε και η Ζωή περπατάει εξαντλημένη στα σοκάκια του θέρετρου. Ένας μήνας μόνο και σύντομα θα γυρίσει στην λήθη του χειμώνα και στη ζεστή αγκαλιά του σπιτιού της. Οι τουρίστες είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, οι ιδιοκτήτες κάνουν δεήσεις για καλοκαιρία και η Ζωή σέρνει τα πόδια της χαμογελώντας γλυκά στους περαστικούς. Οκτώβριος στον τουρισμό σημαίνει γλυκιά κούραση. Εκείνη η εξάντληση που έρχεται όταν έχεις κάνει ένα ανδραγάθημα την τυλίγει κάθε βράδυ.

Τέλος Οκτωβρίου..η Ζωή αναπολεί τους μήνες που περάσαν, τα άτομα που γνώρισε στο θέρετρο, τους υπέροχους τουρίστες που γκρίνιαζαν σε όλη την διάρκεια των διακοπών τους, τους αγνώμονες ταξιδιώτες που δεν της είπαν ευχαριστώ, όλους εκείνους που εξυπηρέτησε παραπάνω από όσο έπρεπε. Χαμογελά όμως...γιατί και αυτή τη χρονιά ανάμεσα στους χιλιάδες πελάτες που την επισκέφθηκαν υπήρξαν δύο που της χαμογέλασαν και της είπαν πως περάσανε φανταστικά και πως θα θυμούνται αυτές τις διακοπές για καιρό. Έτσι η Ζωή κάνει μια τελευταία βόλτα με το ποδήλατο της και βλέπει τα άλλοτε ανοιχτά παραθυρόφυλλα να είναι τώρα κλειστά, τους κατοίκους κουρασμένους και τους δρόμους άδειους. "Ήρθε και η δική μου ώρα να γυρίσω πίσω"

Εκείνη τη στιγμή χτυπάει το κινητό της και ο ανώτερος της την ενημερώνει πως θα την χρειαστούν τον Νοέμβριο για την κλαδική έκθεση στη Θεσσαλονίκη .... "Κάθε χρόνο τα ίδια, πάνω που νομίζω πως θα ξεκουραστώ έρχεται η έκθεση και με αποτελειώνει " λέει με χαμόγελο και ετοιμάζεται να φύγει για την έκθεση και να συναντήσει παλιούς και νέους συνεργάτες.

Μέσα Νοεμβρίου και η Ζωή το μόνο που θέλει είναι να ξεκουραστεί μέχρι τον Μάρτιο. Ενώ σκέφτεται τους συναδέλφους της στα τουριστικά γραφεία που γι αυτούς η δουλειά τους δεν σταματάει ποτέ και τα Χριστούγεννα είναι κοντά...

"Καλούς Τουρίστες συνάδελφοι" σκέφτεται και πέφτει σε χειμερία νάρκη μέχρι Μάρτιο.

Η ζωή στον τουρισμό είναι μια αεικίνητη μηχανή που τα γρανάζια της λειτουργούν 12 μήνες το χρόνο. Για εκείνες τις δεκαπέντε ημέρες που έρχεται ο πελάτης διακοπές κάποιοι εργάζονται ασταμάτητα όλο τον χρόνο. Κάθε Μάρτιο λοιπόν θέλω να φύγω και να πάω κάπου για να υποδεχτώ τους τουρίστες... αλλά για ακόμη μια χρονιά βρίσκομαι εκτός τουρισμού και εργασίας... Μου λείπουν τα χαμόγελα όλων εκείνων που με αποχαιρετάν πριν επιστρέψουν στα σπίτια τους. Ένα αντίο και ένα χαμόγελο ήταν πάντα η καλύτερη επιβράβευση της κούρασης μου.. Τελικά το να δουλεύεις στον τουρισμό είναι μαζοχιστικό, όταν το κάνεις υποφέρεις και όταν δεν το κάνεις σου λείπει....

Θυμάμαι που όταν πέθανε ο Heath Ledger που κορόιδεμα μια πιτσιρίκα για το πως έκανε. Ίσως επειδή είχα αντιδράσει σαν αυτήν όταν πέθανε ο River Phoenix. Γιατί όμως το έκανα αυτό; Μήπως σήμερα δεν έκλαψα μαθαίνοντας τον θάνατο του Nate Dogg και ακούγονται τη φωνή του στο MTV? Ποια η διαφορά σε αυτό που κάνω εγώ με αυτά που έλεγε εκείνη; Ούτε ένα CD του δεν είχα και δεν μπορώ να πω ότι ξέρω όλα τα τραγούδια του.

Στα καμένα όνειρά μου ήθελα πολύ να τον γνωρίσω. Γι' αυτό θα σας πω την ιστορία του όπως την ξέρω εγώ και όχι όπως τι γράφουν οι άλλοι. Ήταν 1995 ή το 1996 (πολύ τρελή χρονιά για μένα) όταν άκουσα το Regulators στο MTV. Καταλάβαινα αρκετά αγγλικά και έτσι μου φάνηκε αστείο το twist του τραγουδιού. Ωστόσο τότε ερωτεύθηκα τον Warren G και την φωνή του Nate Dogg. Αυτή η φωνή του απίστευτη.

Ήταν η εποχή που εμφανιζόταν τα μεγαλύτερα ονόματα στην ιστορία της Hip Hop. Όλοι αυτοί που τώρα είναι εδραιωμένοι και σύμβολα για τους επόμενους καλλιτέχνες. Τότε περίπου κυκλοφόρησε και το επόμενο του βίντεο που δεν μου άρεσε και τόσο. Θυμάμαι μου έκανε εντύπωση γιατί έπαιζε στο βίντεο εκείνος ο σκυλομούρης που ήταν πρωτοεμφανιζόμενος στο MTV και με τρόμαζε με την σκυλόφατσά του. Αργότερα έμαθα πως τον έλεγαν Snoop Dogg.

Πλέον τα χρόνια περάσαν και εγώ άκουγα εναλλακτικό ροκ και έχασα κάθε επαφή με το είδος. Έτσι μια ημέρα πέτυχα ντοκυμαντέρ για τον Snoop Dog και τότε έμαθα αρκετά για τον Nate Dogg. Βλέπεις ο Warren G, o Snoop Dog και ο Nate Dogg ήταν συμμαθητές και είχαν δημιουργήσει δικό τους συγκρότημα με την ελπίδα να τα καταφέρουν όπως τα κατάφερε ο ετεροθαλής αδερφός του Warren G, o Dr. Dre. Ωστόσο ο dr. Dre δεν ήθελε να τους βοηθήσει και τους είπε πως θα έπρεπε να τα καταφέρουν μόνοι τους. Τότε ο Snoop άρχισε να πουλάει ναρκωτικά για να χρηματοδοτήσει το όνειρο του ενώ ο Nate Dogg μπήκε στους πεζοναύτες.

Ο Snoop συνελήφθη και μπήκε στη φυλακή, όσο ήταν μέσα οι Warren G και Nate Dogg υπέγραψαν με την Death Raw Records και ξεκίνησαν την καριέρα τους. Αργότερα με την αποφυλάκιση του Snoop μπήκε και εκείνος στη δισκογραφική και πλέον οι τρεις τους έγιναν αυτό που είναι όχι σαν συγκρότημα αλλά σαν σόλο καλλιτέχνες.

Μετά από αυτό το ντοκιμαντέρ η τελευταία φορά που είδα τον Nate Dogg στην τηλεόραση ήταν στο βίντεο του τότε πρωτοεμφανιζόμενου 50cent, 21 Questions.

Ο Nate Dogg δεν έκανε επιτυχία μόνος του, ωστόσο συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες. Έτσι τον έχουμε δει μαζί με τον 2pac, dr. Dre, snoop Dog, warren G, eminem και 50 cent και πάει λέγοντας. Αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει είναι η φωνή του η οποία ξεχωρίζει ανάμεσα στον άλλων ότι και να τραγουδάει. Η φωνή του με ηρεμεί τόσο πολύ, γι' αυτό ίσως στεναχωριέμαι που δεν θα την ξανακούσω.

Το τελευταίο τραγούδι στο οποίο τον είχα ακούσει:

Η αλήθεια είναι πως στις 15 Μαρτίου η Hip Hop έχασε ακόμη έναν από τους στυλοβάτες της. Είναι τραγικό που άτομα τα οποία ασχολούνται με την Hip Hop δεν γνωρίζουν τον Nate Dogg ελπίζω όμως αυτοί που πραγματικά αγαπάνε το είδος να τον σεβαστούν και να συνεχίσουν αυτό που ξεκίνησε. Είμαι σίγουρη πως δεν θα πάει στον παράδεισο. Ελπίζω όμως όπου και αν πάει να συνεχίσει να τραγουδάει και να είναι μαζί με τον 2Pac.

West Coast Represents!!!

Περπατάω αμέριμνη και μιλώντας με τη μάνα μου σε ένα σημείο που δεν περνάνε αμάξια. Ακούω τον ήχο μηχανής πίσω μου και σκέφτομαι "Αυτός θα μου κλέψει την τσάντα" έτσι κατεβάζω την τσάντα μου και ενώ προσπαθώ να τη μετακινήσω στο δεξί μου χέρι...πέρασε το ζευγάρι με το παπάκι και μου την άρπαξε...λίγα μέτρα πιο κάτω η Αστυνομία είχε σταματήσει δύο Ελληνοπόντιους επειδή δεν φορούσαν κράνος ωστόσο το μηχανάκι με την κλεμμένη τσάντα ούτε το πρόσεξαν.....

Τι είχα στη τσάντα μου; Τρία amigurumi, τα γυαλιά μου και το κινητό μου. Κοινώς πήραν τα αρχίδια μου.Μια φορά στη ζωή μου πήρα και εγώ μια ωραία τσάντα να φανώ λίγο γυναίκα και όχι φοιτήτρια...και να το αποτέλεσμα...Πραγματικά πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος για να κλέψεις τη τσάντα ενός ατόμου από την Νεάπολη.

Πρώτα από όλα οι Μισοί Νεαπολίτες ζουν με το ταμείο της πρόνοιας και οι άλλοι μισοί είναι άνεργοι... Ήδη μας έχουν κλέψει τα πορτοφόλια στο λεωφορείο 25 (παρόλο που ήξερα τους κλέφτες ο αστυνόμος μου είπε ότι μόνο αν τους πιάσουμε εκείνη τη στιγμή μπορεί να γίνει η σύλληψη), έτσι είναι γνωστό πως οι Νεαπολίτες κρύβουν τα λεφτά στον κώλο τους και μόνο με κωλονόσκοπηση μπορεί κανείς να τους κλέψει....

Έτσι που λέτε είναι η ζωή στη Νεάπολη από το 2006, μέχρι τώρα μου έκλεψαν το πορτοφόλι πριν μερικά χρόνια, πέρσι τέτοιο καιρό ένας ληστής με όπλο μας λήστεψε στον Μασούτη (ο οποίος δεν κάνει τίποτα για την προστασία των πελατών και τον υπαλλήλων του κανονικά θα έπρεπε να τους κάνω μήνυση και να πάρω τρελά λεφτά) και το Σαββάτο έγινε και αυτό. Για να μη πως τις μικροκλοπές στο ψιλικατζίδικο. Το μόνο καλό είναι ότι στη μεγάλη ληστεία του Ιανουαρίου στις δημοπρασίες στο κέντρο νεότητας, ο ηλίθιος ο ληστής έπεσε πάνω στην ομάδα ΔΙΑΣ και τον συνέλαβαν και αυτόν και το συνεργό του και το τεράστιο ποσό επιστράφηκε. Λες και δεν νιώθω αρκετά άχρηστη ...

Ελπίζω την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να πάω σε αστυνομικό τμήμα να είναι επειδή πυροβόλησα κάποιον που προσπάθησε να με ληστέψει και όχι επειδή με λήστεψε. Κουράστηκα πραγματικά να ζω στη Νεάπολη της δεκαετίας του 1980 το 2011. Το μόνο που λείπει από την Νεάπολη για να γίνει πάλι όπως όταν ήμουν παιδί είναι οι ναρκομανείς στο Στρεμπενιώτη και στο πάρκο των Συμμαχικών. Ωστόσο δεν ανησυχώ είμαι σίγουρη ότι όλοι αυτοί δεν θα ξαναέρθουν στην Νεάπολη καθώς μπορούν να πηγαίνουν στο παλιό στρατόπεδο του Παύλου Μελά που πλέον αποτελεί Μητροπολιτκό πάρκο αστέγων και ναρκομανών.

Αλλά εκεί δεν είναι Νεάπολη μας χωρίζει ένας τεράστιος δρόμος, δεν μπορούν να τον περάσουν και να κάνουν εγκλήματα εδώ...Σωστά; Συγχαρητήρια καταφέρατε να γυρίσετε τις Δυτικές Συνοικίες στην υποβαθμισμένη γειτονιά που ήταν τη δεκαετία του 1980.

Αλλά δεν βαριέσαι ας δούμε όμως την θετική πλευρά της ζωής...μπορεί να φοβόμαστε να ζούμε στη Νεάπολη αλλά τουλάχιστον η Νεάπολη υπάρχει ακόμη. Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι όπως στο Miyagi..να μην υπάρχει καθόλου...

Δηλαδή δεν μου έφτανε που σχεδόν εξαφανίστηκε η χώρα στην οποία θα ήθελα να ζω, πρέπει να φοβάμαι και στη χώρα που ζω. Δεν θα σας κάνω τη χάρη, εγώ ρατσίστρια και βίαιη δεν γίνομαι...από εδώ και πέρα θα κουβαλάω μαζί μου όπλο. Γιατί όπως λέει και ο MC Vagina Guns don't kill people, I kill people with guns. Δεν γίνεσαι βίαιος όταν σκοτώσεις αυτόν που σε πείραξε, είναι αυτοάμυνα σωστά;

Τώρα όμως σκέφτομαι τι όπλο να αγοράσω... μήπως το μπαζούκα είναι λίγο μεγάλο; Μήπως ένα Glock Θα ταίριαζε καλύτερη με τα μάτια μου; Ένα magnum (αυτό πιστόλι είναι ή παγωτό;) Τι ; Ναι ναι σωστά δεν χρειάζομαι όπλο, ψυχολόγο χρειάζομαι γιατί αυτές τις ημέρες είμαι αρκετά σκατά. Ο σεισμός στην Ιαπωνία με έχει ταράξει απίστευτα και όχι τόσο επειδή είναι στην Ιαπωνία αλλά λόγο του μεγέθους της καταστροφής και των νεκρών. Οι σκηνές που συμβαίνουν καθημερινά στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά είναι τραυματικές από μόνες τους. Η οικονομική εξαθλίωση της αγοράς της Νεάπολης και η καθημερινή αντιμετώπιση των μικρό κλεφτών στο μαγαζί είναι αρκετά ψυχοφθόρα. Άσε που ακόμη δουλειά δεν έχω, δουλειές δεν υπάρχουν και έβαλα και τα κιλά που έχασα.

Ούτως η άλλως είμαι τόσο γκαντέμο που ακόμη και όπλο να είχα μαζί μου θα πάθαινε εμπλοκή και θα ανατιναζόμουν.

Πάντως βίωσα το κλέψιμο πορτοφολιού, ένοπλη ληστεία, shop lifting, αρπαγή τσάντας...τι έμεινε τώρα; Ακούω προτάσεις στα σχόλια σας, εσείς τι θα θέλατε να βιώσω στα επόμενα χρόνια που θα ζω στη Νεάπολη;

1. Απαγωγή

2. Βιασμό

3. Φόνο

4. Ομηρία

5. Αφαίρεση ζωτικού οργάνου.

6. Αρπαγή απο εξωγήινους

7. Οτιδήποτε άλλο... (αν θέλετε αυτή την επιλογή παρακαλώ δώστε μου προτάσεις).

Α ναι και το σπίτι μας το έχουν ληστέψει ήδη οπότε μη το προτείνετε been there done that.

ουφ...μήπως να φύγω εθελόντρια στην Ιαπωνία; Πως γίνεται αυτό;

Στην αρχή ήταν ένα άδειο χαρτί. Μετά ήρθε μια ιδέα και ο Harold πήρε την ιδέα και δημιούργησε εικόνες πάνω στο χαρτί. Τότε κάποιος είδε τις εικόνες και πίστεψε σε αυτές και τις έδωσε χρώματα και κίνηση. Ο κόσμος είδε τις εικόνες αγάπησε την ιδέα και ξαφνικά γεννήθηκε ανάγκη να ακουστεί η μουσική.

Τότε ήρθε κάποιος με όραμα και έδωσε ζωή σε αυτές τις χάρτινες εικόνες και ζωή στη μουσική που μέχρι τώρα δεν ακουγόταν. Τότε γεννήθηκε η ανάγκη να γίνει η εικόνα πραγματικότητα. Δέκα χρόνια μετά τη πρώτη έκδοση του Manga στην Ιαπωνία, έξι χρόνια μετά από το πετυχημένο anime ήρθε στο φως το "BECK" για να βιώσουν το μεγαλείο μιας ιδέας ακόμη και αυτοί που δεν ασχολούνται με τις ζωγραφιές.

Η ιστορία είναι απλή, μιλάει για τη πραγματοποίηση ενός ονείρου... Όνειρο που έχουν όλοι όσοι έχουν ανέβει σε μία σκηνή. Ένας νεαρός Ιάπωνας επιστρέφει από την Αμερική στην Ιαπωνία με την οικογένεια του και ονειρεύεται να κάνει το δικό του συγκρότημα. Ένα συγκρότημα ισάξιο με αυτό του παιδικού του φίλου του που κυριαρχεί στην παγκόσμια μουσική σκηνή. Ο δρόμος για έναν καλλιτέχνη δεν είναι ποτέ στρωμένος με ροδοπέταλα. Εκεί τον βρίσκει ένας έφηβος χωρίς φιλοδοξίες και ξαφνικά γεννιέται μια ιδέα. Μία μουσική ιδέα, την ομάδα συμπληρώνει ένας τρελός frontman, ένας άριστος μπασίστας και ένας ανερχόμενος ντράμερ.

Η μουσική βιομηχανία όμως είναι γεμάτη εμπόδια. Η ίδια η ζωή συνηθίζει να σου βάζει τρικλοποδιές και να σου παίζει άσχημα παιχνίδια. Θα μπορέσουν αυτά τα πέντε άτομα που μέχρι πρόσφατα δεν γνωριζόντουσαν να συναγωνιστούν τους εδραιωμένους καλλιτέχνες, να αλλάξουν το σύστημα και να ξεπεράσουν τα προσωπικά τους προβλήματα;

Το μαγικό ταξίδι ξεκινάει από το χαρτί για να περάσει στην κίνηση και να καταλήξει στην οθόνη.

Το Beck ως manga δεν το έχω διαβάσει. Δεν με ενθουσιάζει η ιδέα να διαβάσω ένα μουσικό manga. Δεν μπορώ να ακούσω τη μουσική και δεν μπορώ να βιώσω την εμπειρία. Έτσι προχοράω στο Anime. H αλήθεια είναι πως ούτε το anime ήθελα να δω. Αλλά τελικά μια ημέρα έκατσα και το είδα και τότε κατάλαβα γιατί όλοι στο anime//gr μιλούσαν γι' αυτή τη σειρά και γιατί όποιος το έβλεπε το φυλάκιζε στην καρδιά του για πάντα.

Πιστεύω το ίδιο έπαθαν και οι δημιουργεί της ταινίας γι' αυτό και έγινε προσεγμένη επιλογή του Cast. Επιλέχθηκε η Elite των νέων ηθοποιών της Ιαπωνίας και το αποτέλεσμα είναι οι ηθοποιοί να μοιάζουμε με τους χαρακτήρες χωρίς αυτό να προκαλεί γέλιο. Κάτι που συνηθίζεται σε άλλες μεταφορές comics/manga σε ταινίες. Ο σκηνοθέτης με απλά τρικ αφήνει τον θεατή να καταλάβει ότι αυτή η ταινία παρ όλη την αληθοφάνεια της βασίζεται σε manga, χωρίς όμως να την υποβαθμίζει. Ενώ το soundtrack επιλέχθηκε με σεβασμό και εκεί ήρθε η ευρηματικότητα του σκηνοθέτη.

Όλοι θυμόμαστε την σκηνή με το κομμένο αυτί στην ταινία του Tarantino Resevoir Dogs. O σκηνοθέτης, γνωρίζοντας πως η φαντασία μας μπορεί να δημιουργήσει συνταρακτικά πράγματα, κρύβει από τον θεατή τη φωνή του πρωταγωνιστή. Έτσι όπως στο Reservoir Dogs σκεφθήκαμε τα πιο έντονα και φρικιαστικά σκηνικά σχετικά με τη κρυμμένη σκηνή, εδώ ακούμε την ανύπαρκτη φωνή μέσα από τη φαντασία μας και τις αντιδράσεις του κοινού. Μα πραγματικά ποιος θα μπορούσε να βρει κάποιον με τόσο αγγελική φωνή για να δημιουργήσει τόσες μαγικές σκηνές πέρα από την ίδια μας την φαντασία;

Ίσως μερικούς τους ξινίσει αυτή η ιδέα. Ωστόσο πιστεύω πως το τρικ που σκέφθηκε ο σκηνοθέτης είναι ότι πιο καλύτερο θα μπορούσε να κάνει.

Σχετικά με το Cast και τους χαρακτήρες της ταινίας:

Ryosuke Ray Minami / Hiro Mizushima: ο Ray είναι ουσιαστικά ο δημιουργός των Beck αυτός που είχε την ιδέα να δημιουργήσει μία μπάντα με τους καλύτερους μουσικούς. Το παρελθόν του στην Αμερική είναι πιο σκοτεινό των υπολοίπων και προσπαθεί να κρατήσει κριμένα κάποια μυστικά. Προχωράει στη δημιουργία των Beck όταν τον εγκαταλείπει ο μέχρι τότε φίλος και συνεργάτης του ο οποίος υπέγραψε συμβόλαιο σε δισκογραφική εταιρεία και θα γίνει γνωστός πλέον ως καλλιτέχνης της Visual Key σκηνής. Έτσι δημιουργείται ένας ανταγωνισμός μεταξύ των δύο φίλων.

Ο Hiro Mizushima επιλέχθηκε γι' αυτό τον ρόλο σε μια ανοδική περίοδο της ζωής του. Όταν δηλαδή άρχισε να αποκτάει αναγνωρισιμότητα και να κερδίζει πρωταγωνιστικούς ρόλους στην Ιαπωνική τηλεόραση. Επιλέχθηκε γι'αυτό και επειδή μεγάλωσε στο εξωτερικό μέχρι κάποια ηλικία έτσι μπορούσε να μιλήσει τα Αγγλικά αξιοπρεπώς. Την ίδια εποχή αυτός και 2 συμπρωταγωνιστές του στην ταινία έπαιζαν μαζί σε τηλεοπτικό σήριαλ (Mei chan Kuroshitsuji) στην Ιαπωνία. Ο ίδιος ο Hiro ξεκίνησε την καριέρα του παίζοντας δεύτερο ρόλο στη σειρά Gokusen ενώ έπαιξε αργότερα τον Kamen Rider (ρόλο από όπου ξεκίνησαν πολλοί όμορφοι ηθοποιοί = Ikemen ), ενώ αργότερα τον είδαμε να κλέβει την παράσταση στο Hana Kimi (όπου εκεί έπαιξαν πολύ πρώην Kamern Rider), παράλληλα με την ταινία αυτή έπαιξε στη σειρά Tokyo Dogs και Mr. Brain. Αυτή τη στιγμή ο Hiro έχει αποσυρθεί για να στηρίξει την άρρωστη σύζυγο (η οποία ήταν τραγουδίστρια) του και πρόσφατα έκδωσε το πρώτο του βιβλίο είναι μόλις 27 .

Koyuki / Sato Takeru : O Koyuki είναι ένας δεκαεξάχρονος ο οποίος δεν έχει και ιδιαίτερες φιλοδοξίες είναι μέλος του μουσικού κλαμπ του σχολείου του. Τα υπόλοιπα μέλη του κλαμπ τον παρενοχλούν και τον καταπιέζουν. Ωστόσο μια ημέρα συναντάει τον Ray και όλα αλλάζουν, ενδιαφέρεται να αρχίσει τα μαθήματα μουσικής και μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα μαθαίνει να παίζει κιθάρα. Ενώ απρόσμενα μια ημέρα ανακαλύπτει πως η φωνή του είναι πολύ καλύτερη από τον μέσο όρο. Έτσι η ζωή του αλλάζει από τη μία στιγμή στην ξαφνικά βρίσκει ένα στόχο στη ζωή του ενώ βιώνει και τις μαγικές στιγμές της εφηβείας.

Ο Sato Takeru που επίσης έβλεπε την καριέρα του εκείνη την εποχή να απογειώνεται με τη συμμετοχή του στο τηλεοπτικό σήριαλ Bloody Monday, έπαιζε και στο Mei Chan Shitsuji μαζί με τον Hiro και τον Osamu Mukai ακολούθησε και η δεύτερη σαιζόν του Bloody Monday. Ενώ είχε κάνει και το κινηματογραφικό του πέρασμα σε πολύ μικρό ρόλο στην ταινία Goemon. Ξεκίνησε από το Princess Princess D μια εντελώς καμένη τηλεοπτική σειρά βασισμένη σε manga και φυσικά υπήρξε και αυτός Kamen Rider. Έκανε και μία guest εμφάνιση στο Mr. Brain ενώ είχε δεύτερο ρόλο μαζί με τον συμπρωταγωνιστή του σε αυτή την ταινία Kenta Kiritami στην τηλεοπτική σειρά Rookies. (όλες βασισμένες σε manga.... τυχαίο; δεν νομίζω). Είναι 22 χρονών.

Chiba / Kenta Kiriani : Τι να πω γι'αυτό το άτομο που μόλις το είδα στο anime σκέφθηκα αυτό τον ηθοποιό και λίγο αργότερα είδα πως δεν ήμουν η μόνη; Ο Chiba είναι ευαίσθητο βόδι τον οποίο όταν τον βλέπεις στο anime είσαι σίγουρος ότι έχει καεί στην Κόκα. Υπερκινητικός, τρυφερός και πολύ δυνατός rapper. Είναι ο front man των Beck καθώς είναι ο πιο κοινωνικός απο όλους...αλλά έχει ένα ελάττωμα δεν μπορεί να σταυρώσει γκόμενα... Μπλέκει σε καυγάδες χωρίς να το σκεφθεί και μερικές φορές δεν του βγάζει σε καλό. Ο χαρακτήρας του στην ταινία δεν αναπτύσσεται αρκετά. Σου δίνει μια ελάχιστη ιδέα από το μεγαλείο του. Είναι ο αγαπημένος μου.

Όπως είπα όταν είδα τον Chiba σκέφθηκα αμέσως τον Kenta Kiritami. To 30χρονο μωρό μου ξεκίνησε την καριέρα του στα 24 του. Σε αντίθεση με τους μικρότερους συμπρωταγωνιστές του άργησε να εδραιωθεί αλλά σιγά σιγά κερδίζει την εύνοια του κοινού χάρη στις επιλογές των ρόλων που έχει κάνει. Συνήθως παίζει τον χαζούλιακα και βλάκα και είναι τεράστιος πανάθεμα τον. Νομίζω ότι τον προτιμώ σε κωμικούς ρόλους. Τον είδα στο Tiger and Dragon να κάνει τον χαρούμενο νέο, στους Rookies μαζί με τον Sato Takeru να κάνει τον βλάκα ανίκανο παίκτη του baseball, να πέφτει θύμα απατεώνων στο Kurosagi και στο Ryousei no kizuma. Ενώ την περίοδο που επιλέχθηκε για την ταινία είχε πρωταγωνιστήσει στις ταινίες Crows Zero 1 & 2 όπου εκεί απλά έπαιζε τον πιο λογικό από όλους και τον πιο καυτό μαθητή σχολείου ever. Φέτος κέρδισε το βραβείο Rookie of the year και πραγματικά του αξίζει..

Taira/ Osamu Mukai: Ο ξανθός μυστηριώδης μπασίστας. Δεν μιλάει πολύ ωστόσο είναι ξεκάθαρος σε αυτά που λέει. Συμφωνεί να μπει στο συγκρότημα του Ray μόνο αν ο δεύτερος βρει μία συγκλονιστική φωνή. Ωστόσο έχει στη καβάτζα τη πρόταση του αντιπάλου. Συνηθίζει να παίζει μουσική ημίγυμνος και γενικά είναι ωραίος τύπος. Είναι αρκετά δεμένος με τον Chiba καθώς φαίνεται είναι ο μόνος που καταλαβαίνει τι σκέφτεται το θολωμένο κεφάλι του frontman.

Ο Osamu Mukai επίσης ήταν ανερχόμενος την περίοδο που επιλέχθηκε. Ο άνθρωπος έχει παίξει δεύτερους και πρωταγωνιστικούς ρόλους σχεδόν σε κάθε τηλεοπτική σειρά που έχω δει χωρίς να γίνεται βαρετός. Αφού έχει εκείνο το στοιχείο του γνήσιου ηθοποιού που τον κάνει να αλλάζει ανάλογα με τον ρόλο τον οποίο έχει. Πρώτη φορά τον είδα στο Bambino (το πρώτο ιαπωνικό σήριαλ που είδα) μετά στο Nodame Cantabile και σε πρωταγωνιστικό ρόλο στο Honey to Clover (άλλο anime/manga/ταινία για το οποίο θέλω να γράψω). Την εποχή που επιλέχθηκε έπαιζε και αυτός στο Mei Chan no Shitsuji, στο Atashichi no Dansei έκανε guest στο Ninkyo Helper και έπαιζε στο Twin Spepaker το οποίο δεν το είδα. Κέρδισε και αυτός το βραβείο Best Rookie of the year και το βραβείο Best Talent του φεστιβάλ της Γιοκοχάμα. Είναι το ανερχόμενο αστέρι της Ιαπωνίας πιστεύω.

Saku / Aoi Nakamura : Πες...παντού υπάρχει ένας Νακαμούρα και παντού ένας Transfer student. Ο Saku είναι μια ακόμη ευχάριστη αλλαγή στη ζωή του Koyuki. Έχει έρθει απο άλλο σχολείο και πλησιάζει τον Koyuki έχοντας κοινό παρανομαστή την αγάπη τους για το ίδιο συγκρότημα. Θέλει να αλλάξει την κατάσταση στο σχολείο και να κάνει τη ζωή του Koyuki πιο εύκολη. Είναι αυτός που τον παρακινεί να κάνει πράγματα και ο σιωπηλώς πρωταγωνιστής της ιστορίας.

Για τον Aoi Nakamura δεν έχω πολλά να πω πρώτη φορά τον βλέπω. Είναι και αυτός μικρός σε ηλικία και έχει παίξει σε πολλές σειρές και ταινίες..ωστόσο δεν έχω δει καμία αν δω ίσως να μπω στον κόπο να γράψω κάτι γι αυτόν εδώ. Προς το παρόν μπορώ να πω ότι μου φάνηκες καλός στον ρόλο του.

Maho Minami / Shiori Kutsuna ( το βλέπεται ότι λέει Κουτσούνα έτσι;): Η τσαούσα αδερφή του Ray. Μιλάει μισά αμερικάνικα και μισά Ιαπωνικά. Όπως και ο αδερφός της δυσκολεύεται με τα Ιαπωνικά αλλά αυτή είναι και αγράμματη κιόλας καθώς δεν τα πάει καθόλου καλά με τα Kanji. Παρόλο τη δυναμική της προσωπικότητα είναι μια ακόμη έφηβη με ευαισθησίες. Ενθαρρύνει και στηρίζει τον Koyuki (που από όσα έχω πει δεν φαίνεται να κάνει και πολλά πράγματα μόνος του) και βιώνει και αυτή τα πρώτα της διλήμματα.

Η Shiori Kutsuna επιλέχθηκε γι' αυτό τον ρόλο επειδή όπως είπε και η ίδια ταυτίζεται καθώς γεννήθηκε στην Αυστραλία και ήρθε αργότερα στην Ιαπωνία, πηγαίνει και η ίδια σε διεθνής σχολείο όπως η Maho και γνωρίζει πως είναι να μιλάς μισά Ιαπωνικά και αγγλικά. (εγώ πάλι προτιμούσα την Becky γι αυτό τον ρόλο, αλλά όπως λέει και η ίδια στο Stand Up einai krima an ta pragmata pane opws to perimenes). Λοιπόν αυτή η μικρή κυρία όπως και το μισό cast αυτής της ταινίας έπαιζε στο Mei chan no Shitsuji ...(δεν τη θυμάμαι) στη ηλίθια τηλεοπτική μεταφορά της Πριγκίπισσας Σάρα και στο Majo Shaiban που τόσο άδοξα παράτησα γιατί βαρέθηκα στα πρώτα επεισόδια. Το μόνο που θα πω είναι πως είναι πολύ όμορφη και πως στον ρόλο αυτό θα ήθελα να την έβλεπα πιο δυναμική.

Beck/ Beck : τον Beck δεν έμαθα ποιος τον παίζει αλλά ευτυχώς δεν είναι τόσο άσχημος στην ταινία όσο στο anime :) Γουφ γουφ!! Είναι ο σκύλος από τον οποίο έχουν πάρει το όνομά του το συγκρότημα..Γι αυτό στην Αμερική ονομάζονται Mongolian Chop Squad για να μη τους μπερδεύουν με τον αληθινό Beck :P (αν δεν τον ξέρετε είστε απαράδεκτοι).

Μακάρι η ζωή να ήταν τόσο εύκολη και τυχερή όπως στην ταινία. Πιστεύω πως όσοι έχουν υπάρξει σε σκηνή καταλαβαίνουν περισσότερο αυτή την ταινία. Σίγουρα όσοι είναι σε συγκροτήματα όμως ταυτίζονται. Ας είναι η ζωή μας έτσι λοιπόν.