Εκεί που λες που έπλεκα αμέριμνη ακούγοντας Mtv Greece σκέφθηκα πως τελικά το Europe1 παρόλο που είναι τοπικό κανάλι παίζει καλύτερα βίντεο κλιπ από το Mtv.

Εκείνη τη στιγμή λοιπόν χτυπάει το τηλέφωνο και ακούω τη φωνή της Dannossiel να μου λέει. Βάλε Europe1 τώρα!! ΤΩΡΑ! και της λέω "Τώρα αυτό σκεφτόμουν πως δεν πιάνω Europe1 εδώ που είμαι". Η αγαπητή μου ξαδέρφη με έγραψε στα @@ και συνέχισε να φωνάζει να βάλω Europe1.

"Βάλε Europe1 τώρα παίζουν κορεάτικο τραγούδι..." "Ποιο της λέω;"

Έτσι άρχισε να μου περιγράφει τι βλέπει και κατάλαβα πως μιλούσε για αυτό το βίντεο:

Εννοείται πως όλη μέρα μιλάω γι αυτό σήμερα!!!! Όταν επιτέλους βρήκα το κανάλι στην τηλεόραση του ψιλικατζίδικου για καλή μου τύχη ξανάβαλε το τραγούδι. Σε λιγότερο από μία ώρα το βίντεο είχε προβληθεί δύο φορές. Pure Win...

Το ωραίο είναι ότι και έπαιξαν το αγαπημένο μου συγκρότημα από την Κορέα και έβαλαν και την Κορεάτικη εκδοχή του τραγουδιού ενώ άνετα θα μπορούσαν να βάλουν την Αγγλική εκδοχή. Για την Ιστορία οι 2NE1 είναι συγκρότημα της Νότιας Καρέας εδώ και δύο χρόνια που εμφανίζεται έχει σαρώσει τα πάντα, ενώ πρόσφατα κυκλοφόρησαν και τον πρώτο τους δίσκο στην Ιαπωνία. Δυστυχώς όμως το λανσάρισμα τους στην Ιαπωνική αγορά συνέπεσε με το σεισμό και έτσι ανέβαλαν την προώθησή τους για αργότερα. Το ωραίο είναι πως τώρα επισπεύσθηκε η διαδικασία για την εκδοσή του δίσκου τους στην Αμερική και στον δυτικό κόσμο.

Οι 2ne1 στηρίζονται από την εταιρεία τους YG Entairtement (πως είναι η δική μας η Family τρεις φορές μεγαλύτερη) και η παραγωγή του δίσκου τους για την Δυτική αγορά έγινα και απο τον Will I Am. Όλοι ξέρουμε πως όταν υπάρχει ο Will I Am τα πράγματα είναι σοβαρά.

Ελπίζω σύντομα οι 2NE1 να γνωρίσουν επιτυχία στον δυτικό κόσμο (εννοώντας σε αυτούς που απλά ακούν αγγλόφωνη μουσική). Το μικρότερο μέλος τους είναι η Minzy 16 χρονών και έχει δηλώσει πως λατρεύει την Ελληνική Μυθολογία. Τα κορίτσια έχουν ταλέντο και πολύ καλο marketing οπότε ελπίζω η μαγική συνταγή της YG Family να πετύχει.

Για ακόμη μια φορά το Europe 1 απέδειξε πως δεν χρειάζεται ένα κανάλι να είναι μεγάλο για να κάνει τη διαφορά και για ακόμη μια φορά η επιλογή των τραγουδιών του έβαλε τα γυαλιά στο ελληνικό Mtv που για να δούμε Asobi Seksu, La roux και ποιοτικά τραγούδια θα πρέπει να ξενυχτήσουμε.

Europe1 ahja ahja ! Fighting!!! όπως θα λέγαν και στην Κορέα.

Πάρτε και την Αγγλική εκδοχή του τραγουδιού :

Για την Ιστορία το Europe1 βοήθησε πολύ στην προβολή υποψηφίων βουλευτών στις προηγούμενες εκλογές και κατά τη διάρκεια των δημοτικών εκλογών όταν τα υπόλοιπα "Μεγάλα" κανάλια έκλειναν τις πόρτες σε όσους πραγματικά ήθελαν να κάνουν την αλλαγή.

YG Family represented!!!!

άντε να δούμε και Big Bang τώρα.

Αν έχετε δουλέψει ποτέ στον τουρισμό τότε γνωρίζεται την ιστορία της Ζωής και αυτά που βιώνει κάθε χρόνο. Τον Φεβρουάριο η Ζωή ανυπομονεί, ανυπομονεί να έρθει ο Μάρτιος και να φύγει για να δουλέψει στον τουριστικό προορισμό της. Νιώθει σαν αρκούδα που ξύπνησε μετά από βαρύ χειμώνα. Είναι έτοιμη να φύγει για να προετοιμάσει τον προορισμό για τις αφίξεις.

Κάθε Μάρτιο η Ζωή ξεσηκώνεται από το όμορφο σπιτάκι της και φεύγει στο εκάστοτε τουριστικό προορισμό όπου εργάζεται. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή οι μπαταρίες της γεμίζουν ενέργεια και ανυπομονησία. Έτσι καρτερικά περιμένει την έναρξη της τουριστικής σαιζον και τους πρώτους πελάτες. Έτσι τον Μάρτιο με Απρίλιο ετοιμάζει τον εαυτό της, τη δουλειά της ενώ γύρω της υπάρχει ένας τεράστιο πυρετός προετοιμασιών. Μετά τη δουλειά της κάνει μια βόλτα με το ποδήλατο στον προορισμό που εργάζεται και βλέπει τους ντόπιους να έχουν αναστατώσει τα σπίτια και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια τους. Όλοι οι δρόμοι μυρίζουν άνοιξη, φρεσκοκομμένα χόρτα, μπογιές και σοβά. Βλέπεις είναι η εποχή που όλοι βάζουν τα καλά τους για να υποδεχτούν τους τουρίστες. Όλα είναι έτοιμα για μια ζεστή και φιλόξενη υποδοχή

Τον Απρίλιο με τον ερχομό του πάσχα είναι η πρώτη πρόβα για την σαιζόν που ακολουθεί. Έρχονται οι πρώτες κρατήσεις και μαζί τους οι πρώτοι τουρίστες. Η Ζωή παίρνει μια βαθιά ανάσα χαμογελάει και είναι έτοιμη να εξυπηρετήσει κάθε ανάγκη των λιγοστών επισκεπτών. Στεναχωριέται που για ακόμη μια χρονιά δεν θα κάνει Πάσχα με τους συγγενής της αλλά αυτό είναι κάτι που το ξεπερνά βλέποντας τα χαρούμενα πρόσωπα των πελατών της.

Έτσι περνάει η άνοιξη με τον καιρό που δεν είναι αρκετά ζεστός για καλοκαιρινά ρούχα αλλά ούτε αρκετά κρύος για χειμωνιάτικα ρούχα. Έρχεται ο Ιούνιος και οι πρώτοι πελάτες τους θέρους είναι εδώ. Η Ζωή είναι έτοιμη, χαμογελάει και εξυπηρετεί τους επισκέπτες του προορισμού όμως στεναχωριέται γιατί ακόμη μια φορά οι πρώτοι τουρίστες δεν βρίσκουν όλες τις υπηρεσίες ανοικτές. Καθώς η τουριστική περίοδο είναι διαφορετική από περιοχή σε περιοχή μερικοί τουρίστες πιστεύουν πως θα βρουν όλες τις υπηρεσίες ανοικτές σε οποιοδήποτε σημείο της Ελλάδας και αν πάνε. Η Ζωή σκύβει το κεφάλι της στεναχωρημένα, παίρνει μια ανάσα και είναι έτοιμη να εξυπηρετήσει τους επόμενους επισκέπτες.

Ήρθε ο Ιούλιος και η Ζωή συνεχίζει να χαμογελά, πλέον ο αριθμός των επισκεπτών είναι μεγαλύτερος, οι υπηρεσίες είναι ανοικτές και επιτέλους μπορεί να κάνει καλά τη δουλειά της. Οι πρώτες δεκαπέντε ημέρες του Ιουλίου περνάνε γρήγορα και ξαφνικά η ζωή αρχίζει να νιώθει κουρασμένη. "Επιτέλους " σκέφτεται, χαμογελά και συνεχίζει. Οι πελάτες έρχονται και φεύγουν ενώ άρχισαν δειλά δειλά να εμφανίζονται και οι πρώτοι Έλληνες επισκέπτες. Έτσι μετά της 15 Ιουλίου το θέρετρο έχει γεμίσει φωνακλάδες Έλληνες πελάτες, υπομονετικούς Γερμανούς τουρίστες και αλκοολικούς Εγγλέζους. "Τώρα ξεκινάει η πρόκλησή" λέει η Ζωή και χαμογελά. Έτσι οι μέρες του Ιουλίου περνάνε με την κούραση να συσσωρεύεται στο σώμα της και την υπομονή της σιγά σιγά να εξαντλείτε.

1η Αυγούστου λοιπόν και η Ζωή ξυπνάει με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Σέρνεται ως το μπάνιο και ίσα που καταφέρνει να σταθεί όρθια μπροστά στον καθρέφτη. "Τελική ευθεία" λέει στον εαυτό της. "Υπομονή άλλες 20 ημέρες έμειναν" συνεχίζει και μέσα σε αυτά τα λόγια βρίσκει τη δύναμη να φορέσει το καλύτερο χαμόγελο της. Δεκαπέντε ημέρες αργότερα η σαιζόν βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Η Ζωή πλέον έχει κολλημένο ένα ψεύτικο χαμόγελο στο πρόσωπο της. Ενώ στα αυτιά της ακούγεται η λέξη "Υπομονή, υπομονή, λίγο ακόμη". Πέντε ημέρες αργότερα η Ζωή κοιτάει τους πελάτες που την αποχαιρετούν και τότε επιστρέφει το φυσικό χαμόγελο στα χείλη της. Γυρνάει το βράδυ σπίτι κοιτάει τον τσαλακωμένο - εξαντλημένο εαυτό της στον καθρέφτη και λέει..."Τα καταφέραμε και φέτος, οι επισκέπτες έφυγαν ευχαριστημένοι". Ηθική Ικανοποίηση και βαθύς ύπνος η ανταμοιβή του δύσκολου δεκαπενθήμερου.

Σεπτέμβρης στον τουρισμό σημαίνει υπομονή, πλέον η Ζωή και οι συνεργάτες της είναι εξαντλημένοι. Τα χαμόγελά τους όμως είναι αληθινά. Βλέπουν τους τελευταίους τουρίστες να περνάνε καλά και αυτός τους δίνει κουράγιο. Σύντομα όλα θα τελειώσουν και θα πάρει ο καθένας τον δρόμο τους. Εξαρτάται φυσικά και σε ποιο μέρος της Ελλάδος βρίσκεσαι.

Οκτώβριος!!! Ακόμη ένας μήνας έμεινε και η Ζωή περπατάει εξαντλημένη στα σοκάκια του θέρετρου. Ένας μήνας μόνο και σύντομα θα γυρίσει στην λήθη του χειμώνα και στη ζεστή αγκαλιά του σπιτιού της. Οι τουρίστες είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, οι ιδιοκτήτες κάνουν δεήσεις για καλοκαιρία και η Ζωή σέρνει τα πόδια της χαμογελώντας γλυκά στους περαστικούς. Οκτώβριος στον τουρισμό σημαίνει γλυκιά κούραση. Εκείνη η εξάντληση που έρχεται όταν έχεις κάνει ένα ανδραγάθημα την τυλίγει κάθε βράδυ.

Τέλος Οκτωβρίου..η Ζωή αναπολεί τους μήνες που περάσαν, τα άτομα που γνώρισε στο θέρετρο, τους υπέροχους τουρίστες που γκρίνιαζαν σε όλη την διάρκεια των διακοπών τους, τους αγνώμονες ταξιδιώτες που δεν της είπαν ευχαριστώ, όλους εκείνους που εξυπηρέτησε παραπάνω από όσο έπρεπε. Χαμογελά όμως...γιατί και αυτή τη χρονιά ανάμεσα στους χιλιάδες πελάτες που την επισκέφθηκαν υπήρξαν δύο που της χαμογέλασαν και της είπαν πως περάσανε φανταστικά και πως θα θυμούνται αυτές τις διακοπές για καιρό. Έτσι η Ζωή κάνει μια τελευταία βόλτα με το ποδήλατο της και βλέπει τα άλλοτε ανοιχτά παραθυρόφυλλα να είναι τώρα κλειστά, τους κατοίκους κουρασμένους και τους δρόμους άδειους. "Ήρθε και η δική μου ώρα να γυρίσω πίσω"

Εκείνη τη στιγμή χτυπάει το κινητό της και ο ανώτερος της την ενημερώνει πως θα την χρειαστούν τον Νοέμβριο για την κλαδική έκθεση στη Θεσσαλονίκη .... "Κάθε χρόνο τα ίδια, πάνω που νομίζω πως θα ξεκουραστώ έρχεται η έκθεση και με αποτελειώνει " λέει με χαμόγελο και ετοιμάζεται να φύγει για την έκθεση και να συναντήσει παλιούς και νέους συνεργάτες.

Μέσα Νοεμβρίου και η Ζωή το μόνο που θέλει είναι να ξεκουραστεί μέχρι τον Μάρτιο. Ενώ σκέφτεται τους συναδέλφους της στα τουριστικά γραφεία που γι αυτούς η δουλειά τους δεν σταματάει ποτέ και τα Χριστούγεννα είναι κοντά...

"Καλούς Τουρίστες συνάδελφοι" σκέφτεται και πέφτει σε χειμερία νάρκη μέχρι Μάρτιο.

Η ζωή στον τουρισμό είναι μια αεικίνητη μηχανή που τα γρανάζια της λειτουργούν 12 μήνες το χρόνο. Για εκείνες τις δεκαπέντε ημέρες που έρχεται ο πελάτης διακοπές κάποιοι εργάζονται ασταμάτητα όλο τον χρόνο. Κάθε Μάρτιο λοιπόν θέλω να φύγω και να πάω κάπου για να υποδεχτώ τους τουρίστες... αλλά για ακόμη μια χρονιά βρίσκομαι εκτός τουρισμού και εργασίας... Μου λείπουν τα χαμόγελα όλων εκείνων που με αποχαιρετάν πριν επιστρέψουν στα σπίτια τους. Ένα αντίο και ένα χαμόγελο ήταν πάντα η καλύτερη επιβράβευση της κούρασης μου.. Τελικά το να δουλεύεις στον τουρισμό είναι μαζοχιστικό, όταν το κάνεις υποφέρεις και όταν δεν το κάνεις σου λείπει....

Θυμάμαι που όταν πέθανε ο Heath Ledger που κορόιδεμα μια πιτσιρίκα για το πως έκανε. Ίσως επειδή είχα αντιδράσει σαν αυτήν όταν πέθανε ο River Phoenix. Γιατί όμως το έκανα αυτό; Μήπως σήμερα δεν έκλαψα μαθαίνοντας τον θάνατο του Nate Dogg και ακούγονται τη φωνή του στο MTV? Ποια η διαφορά σε αυτό που κάνω εγώ με αυτά που έλεγε εκείνη; Ούτε ένα CD του δεν είχα και δεν μπορώ να πω ότι ξέρω όλα τα τραγούδια του.

Στα καμένα όνειρά μου ήθελα πολύ να τον γνωρίσω. Γι' αυτό θα σας πω την ιστορία του όπως την ξέρω εγώ και όχι όπως τι γράφουν οι άλλοι. Ήταν 1995 ή το 1996 (πολύ τρελή χρονιά για μένα) όταν άκουσα το Regulators στο MTV. Καταλάβαινα αρκετά αγγλικά και έτσι μου φάνηκε αστείο το twist του τραγουδιού. Ωστόσο τότε ερωτεύθηκα τον Warren G και την φωνή του Nate Dogg. Αυτή η φωνή του απίστευτη.

Ήταν η εποχή που εμφανιζόταν τα μεγαλύτερα ονόματα στην ιστορία της Hip Hop. Όλοι αυτοί που τώρα είναι εδραιωμένοι και σύμβολα για τους επόμενους καλλιτέχνες. Τότε περίπου κυκλοφόρησε και το επόμενο του βίντεο που δεν μου άρεσε και τόσο. Θυμάμαι μου έκανε εντύπωση γιατί έπαιζε στο βίντεο εκείνος ο σκυλομούρης που ήταν πρωτοεμφανιζόμενος στο MTV και με τρόμαζε με την σκυλόφατσά του. Αργότερα έμαθα πως τον έλεγαν Snoop Dogg.

Πλέον τα χρόνια περάσαν και εγώ άκουγα εναλλακτικό ροκ και έχασα κάθε επαφή με το είδος. Έτσι μια ημέρα πέτυχα ντοκυμαντέρ για τον Snoop Dog και τότε έμαθα αρκετά για τον Nate Dogg. Βλέπεις ο Warren G, o Snoop Dog και ο Nate Dogg ήταν συμμαθητές και είχαν δημιουργήσει δικό τους συγκρότημα με την ελπίδα να τα καταφέρουν όπως τα κατάφερε ο ετεροθαλής αδερφός του Warren G, o Dr. Dre. Ωστόσο ο dr. Dre δεν ήθελε να τους βοηθήσει και τους είπε πως θα έπρεπε να τα καταφέρουν μόνοι τους. Τότε ο Snoop άρχισε να πουλάει ναρκωτικά για να χρηματοδοτήσει το όνειρο του ενώ ο Nate Dogg μπήκε στους πεζοναύτες.

Ο Snoop συνελήφθη και μπήκε στη φυλακή, όσο ήταν μέσα οι Warren G και Nate Dogg υπέγραψαν με την Death Raw Records και ξεκίνησαν την καριέρα τους. Αργότερα με την αποφυλάκιση του Snoop μπήκε και εκείνος στη δισκογραφική και πλέον οι τρεις τους έγιναν αυτό που είναι όχι σαν συγκρότημα αλλά σαν σόλο καλλιτέχνες.

Μετά από αυτό το ντοκιμαντέρ η τελευταία φορά που είδα τον Nate Dogg στην τηλεόραση ήταν στο βίντεο του τότε πρωτοεμφανιζόμενου 50cent, 21 Questions.

Ο Nate Dogg δεν έκανε επιτυχία μόνος του, ωστόσο συνεργάστηκε με πολλούς καλλιτέχνες. Έτσι τον έχουμε δει μαζί με τον 2pac, dr. Dre, snoop Dog, warren G, eminem και 50 cent και πάει λέγοντας. Αυτό που τον έκανε να ξεχωρίζει είναι η φωνή του η οποία ξεχωρίζει ανάμεσα στον άλλων ότι και να τραγουδάει. Η φωνή του με ηρεμεί τόσο πολύ, γι' αυτό ίσως στεναχωριέμαι που δεν θα την ξανακούσω.

Το τελευταίο τραγούδι στο οποίο τον είχα ακούσει:

Η αλήθεια είναι πως στις 15 Μαρτίου η Hip Hop έχασε ακόμη έναν από τους στυλοβάτες της. Είναι τραγικό που άτομα τα οποία ασχολούνται με την Hip Hop δεν γνωρίζουν τον Nate Dogg ελπίζω όμως αυτοί που πραγματικά αγαπάνε το είδος να τον σεβαστούν και να συνεχίσουν αυτό που ξεκίνησε. Είμαι σίγουρη πως δεν θα πάει στον παράδεισο. Ελπίζω όμως όπου και αν πάει να συνεχίσει να τραγουδάει και να είναι μαζί με τον 2Pac.

West Coast Represents!!!

Περπατάω αμέριμνη και μιλώντας με τη μάνα μου σε ένα σημείο που δεν περνάνε αμάξια. Ακούω τον ήχο μηχανής πίσω μου και σκέφτομαι "Αυτός θα μου κλέψει την τσάντα" έτσι κατεβάζω την τσάντα μου και ενώ προσπαθώ να τη μετακινήσω στο δεξί μου χέρι...πέρασε το ζευγάρι με το παπάκι και μου την άρπαξε...λίγα μέτρα πιο κάτω η Αστυνομία είχε σταματήσει δύο Ελληνοπόντιους επειδή δεν φορούσαν κράνος ωστόσο το μηχανάκι με την κλεμμένη τσάντα ούτε το πρόσεξαν.....

Τι είχα στη τσάντα μου; Τρία amigurumi, τα γυαλιά μου και το κινητό μου. Κοινώς πήραν τα αρχίδια μου.Μια φορά στη ζωή μου πήρα και εγώ μια ωραία τσάντα να φανώ λίγο γυναίκα και όχι φοιτήτρια...και να το αποτέλεσμα...Πραγματικά πρέπει να είσαι πολύ ηλίθιος για να κλέψεις τη τσάντα ενός ατόμου από την Νεάπολη.

Πρώτα από όλα οι Μισοί Νεαπολίτες ζουν με το ταμείο της πρόνοιας και οι άλλοι μισοί είναι άνεργοι... Ήδη μας έχουν κλέψει τα πορτοφόλια στο λεωφορείο 25 (παρόλο που ήξερα τους κλέφτες ο αστυνόμος μου είπε ότι μόνο αν τους πιάσουμε εκείνη τη στιγμή μπορεί να γίνει η σύλληψη), έτσι είναι γνωστό πως οι Νεαπολίτες κρύβουν τα λεφτά στον κώλο τους και μόνο με κωλονόσκοπηση μπορεί κανείς να τους κλέψει....

Έτσι που λέτε είναι η ζωή στη Νεάπολη από το 2006, μέχρι τώρα μου έκλεψαν το πορτοφόλι πριν μερικά χρόνια, πέρσι τέτοιο καιρό ένας ληστής με όπλο μας λήστεψε στον Μασούτη (ο οποίος δεν κάνει τίποτα για την προστασία των πελατών και τον υπαλλήλων του κανονικά θα έπρεπε να τους κάνω μήνυση και να πάρω τρελά λεφτά) και το Σαββάτο έγινε και αυτό. Για να μη πως τις μικροκλοπές στο ψιλικατζίδικο. Το μόνο καλό είναι ότι στη μεγάλη ληστεία του Ιανουαρίου στις δημοπρασίες στο κέντρο νεότητας, ο ηλίθιος ο ληστής έπεσε πάνω στην ομάδα ΔΙΑΣ και τον συνέλαβαν και αυτόν και το συνεργό του και το τεράστιο ποσό επιστράφηκε. Λες και δεν νιώθω αρκετά άχρηστη ...

Ελπίζω την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να πάω σε αστυνομικό τμήμα να είναι επειδή πυροβόλησα κάποιον που προσπάθησε να με ληστέψει και όχι επειδή με λήστεψε. Κουράστηκα πραγματικά να ζω στη Νεάπολη της δεκαετίας του 1980 το 2011. Το μόνο που λείπει από την Νεάπολη για να γίνει πάλι όπως όταν ήμουν παιδί είναι οι ναρκομανείς στο Στρεμπενιώτη και στο πάρκο των Συμμαχικών. Ωστόσο δεν ανησυχώ είμαι σίγουρη ότι όλοι αυτοί δεν θα ξαναέρθουν στην Νεάπολη καθώς μπορούν να πηγαίνουν στο παλιό στρατόπεδο του Παύλου Μελά που πλέον αποτελεί Μητροπολιτκό πάρκο αστέγων και ναρκομανών.

Αλλά εκεί δεν είναι Νεάπολη μας χωρίζει ένας τεράστιος δρόμος, δεν μπορούν να τον περάσουν και να κάνουν εγκλήματα εδώ...Σωστά; Συγχαρητήρια καταφέρατε να γυρίσετε τις Δυτικές Συνοικίες στην υποβαθμισμένη γειτονιά που ήταν τη δεκαετία του 1980.

Αλλά δεν βαριέσαι ας δούμε όμως την θετική πλευρά της ζωής...μπορεί να φοβόμαστε να ζούμε στη Νεάπολη αλλά τουλάχιστον η Νεάπολη υπάρχει ακόμη. Θα μπορούσαν τα πράγματα να είναι όπως στο Miyagi..να μην υπάρχει καθόλου...

Δηλαδή δεν μου έφτανε που σχεδόν εξαφανίστηκε η χώρα στην οποία θα ήθελα να ζω, πρέπει να φοβάμαι και στη χώρα που ζω. Δεν θα σας κάνω τη χάρη, εγώ ρατσίστρια και βίαιη δεν γίνομαι...από εδώ και πέρα θα κουβαλάω μαζί μου όπλο. Γιατί όπως λέει και ο MC Vagina Guns don't kill people, I kill people with guns. Δεν γίνεσαι βίαιος όταν σκοτώσεις αυτόν που σε πείραξε, είναι αυτοάμυνα σωστά;

Τώρα όμως σκέφτομαι τι όπλο να αγοράσω... μήπως το μπαζούκα είναι λίγο μεγάλο; Μήπως ένα Glock Θα ταίριαζε καλύτερη με τα μάτια μου; Ένα magnum (αυτό πιστόλι είναι ή παγωτό;) Τι ; Ναι ναι σωστά δεν χρειάζομαι όπλο, ψυχολόγο χρειάζομαι γιατί αυτές τις ημέρες είμαι αρκετά σκατά. Ο σεισμός στην Ιαπωνία με έχει ταράξει απίστευτα και όχι τόσο επειδή είναι στην Ιαπωνία αλλά λόγο του μεγέθους της καταστροφής και των νεκρών. Οι σκηνές που συμβαίνουν καθημερινά στο στρατόπεδο του Παύλου Μελά είναι τραυματικές από μόνες τους. Η οικονομική εξαθλίωση της αγοράς της Νεάπολης και η καθημερινή αντιμετώπιση των μικρό κλεφτών στο μαγαζί είναι αρκετά ψυχοφθόρα. Άσε που ακόμη δουλειά δεν έχω, δουλειές δεν υπάρχουν και έβαλα και τα κιλά που έχασα.

Ούτως η άλλως είμαι τόσο γκαντέμο που ακόμη και όπλο να είχα μαζί μου θα πάθαινε εμπλοκή και θα ανατιναζόμουν.

Πάντως βίωσα το κλέψιμο πορτοφολιού, ένοπλη ληστεία, shop lifting, αρπαγή τσάντας...τι έμεινε τώρα; Ακούω προτάσεις στα σχόλια σας, εσείς τι θα θέλατε να βιώσω στα επόμενα χρόνια που θα ζω στη Νεάπολη;

1. Απαγωγή

2. Βιασμό

3. Φόνο

4. Ομηρία

5. Αφαίρεση ζωτικού οργάνου.

6. Αρπαγή απο εξωγήινους

7. Οτιδήποτε άλλο... (αν θέλετε αυτή την επιλογή παρακαλώ δώστε μου προτάσεις).

Α ναι και το σπίτι μας το έχουν ληστέψει ήδη οπότε μη το προτείνετε been there done that.

ουφ...μήπως να φύγω εθελόντρια στην Ιαπωνία; Πως γίνεται αυτό;