Ας γράψω κάτι μπας και το βγάλω απο το σύστημα μου.... Σύντομα κλείνω ένα χρόνο δουλειάς. Δυστυχώς ή ευτυχώς αυτή ήταν μια δύσκολη χρονιά για όλους μας. Για μερικούς απο εμάς τα πράγματα ήταν πιο δύσκολα από ότι για άλλους.

Πραγματικά θα ήθελα να είμαι πιο αισιόδοξη, αλλά πως μπορείς να είσαι αισιόδοξος σε ένα καράβι που βουλιάζει με τόσο αργούς ρυθμούς. Η κατάσταση στην Ελλάδα είναι σαν την ουρά στο ΙΚΑ. Είμαστε σε μια συνεχή αναμονή...Περιμένουμε να βελτιωθούν τα πράγματα ή να χειροτερέψουν. 

Πλέον έχουμε χάσει όμως την υπομονή μας καθώς τα πράγματα δεν αλλάζουν προς το καλύτερο. Προσωπικά ελπίζω να μηδενιστούμε και να αρχίσουμε απο την αρχή. Πάντα ένα reset μας δίνει περισσότερη ελπίδα....και αυτός ο καύσωνας δεν βοηθάει την κατάσταση.

Αυτό το καλοκαίρι είναι σαν τραγούδι της Lana Del Rey, όμορφο αλλά συνάμα βαρετό και δεν λέει ποτέ να τελειώσει....Σαν να ζούμε σε βίντεο κλιπ μιας τραγουδίστριας που βαριέται...και εγώ βαριέμαι, βαριέμαι να δουλέψω, να καθαρίσω το σπίτι, να κάνω μπάνιο, να ζήσω, να αναπνεύσω....

Ένας αέναος κύκλος αποσύνθεσης....θα μπορούσα να ακούω αμέτρητα τραγούδια υποκριτικής μιζέριας...προσπαθώ να βρω μια διέξοδο και να  προχωρήσω σαν άνθρωπος, άτομο σαν εργαζόμενος...Δυστυχώς όμως δεν υπάρχει διέξοδο. Η εποχή που ζούμε δεν είναι σαν αυτές που μεγαλώσαμε και βρισκόμαστε έξω απο τα νερά μας...

Αυτό ήταν το παραλήρημα μου....μακάρι να είχα λεφτά και ένα διαβατήριο και να έφευγα σε κόσμους μαγικούς όπου θα κατάφερνα να βοηθήσω εμένα και όσους γύρω μου έχουν προβλήματα.

Ας είμαστε ρεαλιστές (όπως θα έλεγε και ο Λόγκεν, και αν είχες να πεις κάτι για τον Λόγκεν αυτό θα ήταν πως ήταν ρεαλιστής)...αρκετά τεντώθηκα και ξέφυγα από την ουρά στο  ας γυρίσω πίσω στην συνεχή αναμονή. Που θα πάει κάποια στιγμή θα έρθει και η δική μου σειρά.

Σήμερα είδα αυτόν που αγαπάω να επιστρέφει στον τόπου που αγαπάει. Δύο κόσμοι που αγαπάω εξίσου βρέθηκαν στα παρακάτω βίντεο. Γι αυτό θα ήθελα να τα μοιραστώ με κάποιους που αγαπάω.

Tokyo Rising   by Paladium Boots

Part 1 / 5

Part 2 / 5

Part 3 / 5

Part 4 / 5

Part 5 / 5 

Τελευταία περνάμε δύσκολα σαν λαός. Έχουμε χάσει το κέφι μας, τα κότσια μας και πολύ φοβάμαι πως σύντομα θα χάσουμε και το φιλότιμο μας. Δηλαδή σιγά σιγά ο Έλληνας χάνει την ταυτότητά του. Δεν είμαι αισιόδοξο άτομο απο την φύση μου όπως έχω ξαναπεί. Ωστόσο όμως θα ήθελα να έβλεπα τους γύρω μου να δουν πως μέσα σε αυτή την χάλια κατάσταση που ζούμε μας δίνεται η ευκαιρία για μια καινούργια αρχή. Ας ξεχάσουμε την μέχρι τώρα ζωή μας και ας φροντίσουμε απο εδώ και πέρα να κάνουμε μία νέα αρχή γεμάτη με όλα αυτά που αγαπάμε. Ας μη το δούμε σαν μια καθυστέρηση αλλά σαν μια ευκαιρία για Reset. Reset στις ανάγκες μας, στις προτεραιότητες μας και στην αναγέννηση ενός ποιο δημιουργικού Ελληνισμού.... Ας εμπνευστούμαι απο την κρίση και τα προβλήματα μάς, ας μάθουμε απο τα λάθη μας που οδήγησαν τη χώρα σε αυτή την κατάσταση και ας μην τα επαναλάβουμε ποτέ.

Ας εμπνευσθούμε, ας αγαπηθούμε και ας δούμε την καθημερινότητα για να ξαναγαπηθούμε μεταξύ μας. Νομίζω οτι αυτή είναι η καλύτερη συμβουλή που μπορούμε να ακολουθήσουμε ως Έλληνες. 

Αστρικό έτος 2525, άνοιξα τα μάτια μου και είδα το πρόσωπο του αξιωματικού γέφυρας να με κοιτάει εξαντλημένος. "Σειρά σου" μου είπε λακωνικά και έγνεψε να τον ακολουθήσω. Τον ακολούθησα ως την καφετέρια είχε ήδη ετοιμάσει καφέ και ένα ζεστό ρόφημα.

"Πως πήγε;" Τον ρώτησα σχεδόν ζαλισμένη από το απότομα ξύπνημα...."Όπως πάντα" μου απάντησε και ήπιε μια γουλιά από το ρόφημα του. "Θα σου κάνω παρέα για λίγο και μετά θα μπω στον θάλαμο μου". Έτσι περάσαμε μια ώρα με αδιάφορες συζητήσεις, με ενημέρωσε για την κατάσταση του σκάφους, για τις επισκευές που χρειάζονται και για τις απρόβλεπτες βλάβες που προέκυψαν μετά την τελευταία συνάντηση του σκάφους με διαστημικά σκουπίδια.

Τον συνόδευσα ως τον θάλαμο του, τα δάχτυλά μου σχεδόν μόνα τους πληκτρολόγησαν τους κωδικούς ύπνωσης και τον ευχαρίστησα πριν κλείσει η πόρτα και μας χωρίσει για τα επόμενα χρόνια. Τον είδα μέσα από το τζάμι να σχηματίζει με τα χείλη του τη λέξη "Κουράγιο" και αμέσως να πέφτει σε λήθαργο. Χάρηκα που ήταν αυτός που με ξύπνησε δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω στην αρχή του ταξιδιού και όταν ήρθε η ώρα να μπούμε στους θαλάμους ύπνωσης ήξερα μόνο το όνομα του.

Γύρισα πλάτη στον θάλαμο του και πάτησα τον κωδικό ανύψωσης. Αμέσως ο θάλαμος του υψώθηκε και μπήκε στο κενό που είχε αφήσει ο δικός μου. Μακάβριο το θέαμα που αντίκριζα. Ένας τεράστιος χώρος με θαλάμους ύπνωσης. Μια τεράστια αποθήκη κοιμισμένων ταξιδιωτών. Ανατρίχιασα στην ιδέα πως με ένα λάθος μου θα μπορούσα να στερήσω από όλους αυτούς τους συνταξιδιώτες μου την ίδια τη ζωή.

Αποτίναξα την ιδέα από το κεφάλι μου και προχώρησα προς τη γέφυρα για να δω τις σημειώσεις που άφησε ο αξιωματικός στο ημερολόγιο καταστρώματος και να συνεχίσω από εκεί που σταμάτησε. Μισώ αυτή την βάρδια, πριν ξεκινήσει το ταξίδι μας για τον προορισμό Ωμέγα ανυπομονούσα να έρθει η σειρά μου. Όμως τώρα είναι ήδη η 5η φορά που κάνω αυτή την βάρδια και ξέρω πως όλοι περιμένουν περιμένουν καλύτερα αποτελέσματα από εμένα. Όμως η μοναξιά αυτής της βάρδιας είναι αφόρητη. Οι ήχοι που βγάζει το σκάφος καθώς ταξιδεύει μέσα στο διάστημα είναι τρομακτικοί.

Κοίταξα από την γέφυρα την οθόνη....το διάστημα δεν έχει όρια....πότε άραγε θα φτάσουμε στον προορισμό μας; Τι θα περιμένουμε εκεί; Βγήκα απότομα από τις σκέψεις μου όταν ο υπολογιστής μπροστά μου άρχισε να προβάλει τα μηνύματα από την προσωπική μου θυρίδα. Η χρονιά ξεκίνησε με πολλές αναχωρήσεις από τη διαστημόπλοιο "Ηράκλεια Δύναμη". Σε ένα μήνυμα της η Verrijzenis μου ανέφερε πως μας άφησαν πέντε συνταξιδιώτες. Τους περισσότερους τους ήξερα καλά, με μερικούς από αυτούς είχα σχέσεις αίματος...

Με αυτό το ταξίδι γνώριζα πως μέχρι να φθάσω στον προορισμό όσοι άφησα πίσω θα έφευγαν....Όμως δεν περίμενα πως θα έφευγαν τόσο νωρίς.....Μισώ αυτή την βάρδια.....Έχεις τόσα να κάνεις σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα....Βλέπεις τα πάντα γύρω σου να εξαφανίζονται ενώ εσύ απλά κυνηγάς τον χρόνο....Πάλι δεν θα προλάβω να ζήσω, πάλι δεν θα προλάβω να είμαι έτοιμη....Ξεκίνησα να διορθώνω τις βλάβες του σκάφους, μέσα στις επόμενες επτά ώρες πρέπει να προλάβω να ελέγξω όλους τους θαλάμους ύπνωσης πάλι δεν θα προλάβω.

Ευτυχώς σε επτά νύκτες από σήμερα θα επιστρέψω στον θάλαμο μου....Πότε θα τελειώσει αυτό το ταξίδι; Τι μας περιμένει στον πλανήτη Ωμέγα; Ήταν λάθος η επιλογή μου γι αυτό το ταξίδι; Μισώ αυτή τη βάρδια.....με συνοδεύουν πάντα περιττές σκέψεις στο σκοτάδι....

καιρό είχαμε να κάνουμε ένα...


Del Amitri - Just Before you Leave



Don't you always fall in love again just before you leave?

Metallica - I Disappear



Do you teach me while I'me here?
Just as soon as I belong then its time I disappear...

The sounds - Queen of Apology



So sick of this feeling...but it never stops, never stops...
And I'm fighting this feeling...and I'm stuck with this feeling..