Άραγε πόσοι είναι αρκετά τυχεροί, να έχουν ένα τραγούδι να τραγουδάν κάθε φορά που έρχεται ένα φίλος από μακριά; Την Μαρία την γνώρισα σ'ένα τόπο ξένο όταν ήμουν 17 χρονών.
Δεν περίμενα 17 χρόνια αργότερα να είμαι ακόμη δεμένη μαζί της. Εγώ και το Μαγγούσι περάσαμε πολλά και η φιλία μας δοκιμάστηκε από βλακείες, καυγάδες, παρεξηγήσεις και αποστάσεις.
Τώρα βρισκόμαστε σπάνια, μια φορά στα 3 χρόνια, και προσπαθούμε να χωρέσουμε χιλιάδες καταστάσεις μέσα σε λίγες ώρες. Κάθε φορά πριν πάω να τη δω τραγουδάω αυτό το υπέροχο τραγούδι που μου χάρισαν οι Asobi Seksu
Αυτό είναι το τραγούδι το Soundtrack της φιλίας μας. Ένα τραγούδι στα Αγγλικά και Ιαπωνικά από ένα συγκρότημα που ζει στη Δύση και την ενώνει με την Ανατολή. Όπως εγώ με τη Μαρία που ενώνουμε τον Βορά με τον Νότο και αποδεικνύουμε πως το αίμα των προγόνων μας από τον Πόντο και την Κρήτη θα βρίσκει πάντα τρόπους να ενώνεται.
Αύριο τέτοια ώρα λοιπόν θα είμαι με τη Μαρία για να μη προλάβουμε ακόμη μια φορά να πούμε όλα αυτά που θέλουμε και να προσπαθήσουμε να συμπυκνώσουμε στιγμές αιώνιας φιλίας μέσα σε δύο ημέρες. Εκείνη νοικοκυρά σε απόγνωση τώρα εγώ γυναίκα στα πρόθυρα νευρικής κρίσεως. Αλλά μαζί αιώνιες φοιτήτριες στην Κρήτη.
Μια μέρα να θυμηθώ να γράψω για όλες τις Μαρίες της Ζωής μου.
Τον τελευταίο καιρό όλοι περιμένουν τον Τουρισμό να έρθει και να σώσει την Ελλάδα. Αλήθεια μπορεί η Τουριστική Βιομηχανία να σηκώσει όλη την οικονομία της χώρας; Μπορεί ο Τουρισμός ως νέος Μεσσίας να κατέβει στη γη και να σώσει την Ελλάδα και τους Έλληνες από την εξαθλίωση και την οικονομική ανέχεια;
Η απάντηση είναι απλή, ναι ο Τουρισμός μπορεί να σώσει την Χώρα όπως και την κρατάει ζωντανή εδώ και αιώνες, αλλά υπό κάποιες προϋποθέσεις. Δεν μπορούμε με προσευχές να περιμένουμε να σωθεί μια χώρα που τόσα χρόνια είχε τη πλάτη της στραμμένη στον τουρισμό.
Όταν ξεκίνησα τις σπουδές μου πάνω στον Τουρισμό η Ελλάδα είχε δύο κύριους ανταγωνιστές την Ισπανία και την Τουρκία, στο πέρασμα των χρόνων, η Ισπανία ξέφυγε, υψώθηκε και έγινε προορισμός ο οποίος δεν μπορούσε ποια να συναγωνιστεί η Ελλάδα. Η Τουρκία πάνω που είδε τον τουρισμό της να απογειώνεται, ξεκίνησαν οι τρομοκρατικές επιθέσεις. Η Αίγυπτο μετά τα πρόσφατα γεγονότα έχει χάσει μεγάλο μέρος των τουριστών της και με την πτώση του ρώσικου αεροπλάνου όλοι περίμεναν τους Άγιους Σώστες Ρώσους να σώσουν την Ελλάδα με τα ρούβλια τους...
Τον τελευταίο καιρό έχουν γίνει όλοι εξπέρ στα θέματα του τουρισμού και εκφράζουν απόψεις, ο κάθε τελευταίος μιλάει για τους Ρώσους που θα σώσουν την Ελλάδα. Για κάποιο λόγο όλοι ξεχνάν πως παρόλο που η Ελλάδα έχει να προσφέρει, Ιστορία, Θάλασσα και παραλία δεν είναι η μόνη. Αυτό που όμως κανένας δεν κοιτάει είναι πως εκεί έξω η Κροατία κερδίζει έδαφος, οι Δαλματικές Ακτές γεμίζουν συνέχεια με κόσμο δίνοντας ψωμί και στο γειτονικό Μαυροβούνιο αλλά και την Αλβανία. Ξεχνάν επίσης πως τα τουριστικά θέρετρα της Μαύρης Θάλασσας βρίσκονται ποιο κοντά στη Ρωσία και είναι τόσο αναπτυγμένα και όμορφα στημένα που η Χαλκιδική μπροστά τους μοιάζει με φτωχό παιδάκι στα φανάρια.
src http://georgians.tv/2015/04/02/batumi/
Η Ελλάδα κάνει προσπάθεια να προβάλει τον τουρισμό χωρίς κάποιο εμφανές στρατηγικό σχέδιο ενώ απευθύνεται σε κάτι χώρες που μόνο οι πλούσιοι ταξιδεύουν. Ενώ αυτό που χρειαζόμαστε είναι η τεράστια νέα μικρομεσαία της Κίνας και της Κορέας. Θα μου πεις θέλουμε ποιότητα Τουρίστα όχι ποσότητα, αλλά αυτή τη στιγμή το μόνο που έχουμε είναι backpackers και πλούσιους που πηγαίνουν μόνο σε 4-5 μέρη της χώρας. Το υπουργείο Τουρισμού έχει υποβαθμιστεί σε γραφείο δημοσίων σχέσεων επιπέδου καφετέριας στη παραλία της Κρήνης. Η τωρινή και η προηγούμενη υπουργός Τουρισμού περιφερόταν στις εκθέσεις σαν εκείνες τις γλάστρες που βάζουν στις πόρτες των μπαρ για να τραβήξουν κόσμο. Βάζοντας μια όμορφη γυναίκα που δεν έχει ιδέα, δεν θα έρθουν οι τουρίστες στην Ελλάδα. Τα γραφεία του ΕΟΤ στο εξωτερικό έχουν κλείσει ή έχουν υποβαθμιστεί. Κάθε προηγούμενες προσπάθειες των γραφείων χλευάστηκαν και απαξιώθηκαν.
Το επίπεδο των ξενοδοχουπαλλήλων και τουριστικών υπαλλήλων γίνεται χαμηλότερο κάθε ημέρα, η μαζική εισαγωγή φοιτητών στα ΑΤΕΙ και στις Ανώτερες Σχολές Τουριστικών Επαγγελμάτων οδήγησε σε πτώση της ποιότητα του έργου τους. Οι Σχολές Τουριστικών Επαγγελμάτων της Ξενία αφέθηκαν στην καταστροφή. Ενώ παράλληλα άνοιξαν χιλιάδες ΙΕΚ και ιδιωτικές σχολές άγνωστης ποιότητας να μαθαίνουν αυτά που θέλουν στους νέους τουριστικούς υπάλληλους. Συνήθως διδάσκουν απόφοιτοι αυτών των σχολών χωρίς καμία γνώση πάνω στην Επιστήμη του Τουρισμού και της Βιομηχανίας γενικότερα. Αν κοιτάξετε λίγο πιο προσεκτικά τα άτομα που προσλαμβάνονται για να δουλέψουν εποχιακά στον πιο νευραλγικό τομέα της οικονομίας μας, συχνά δεν έχουν εκπαίδευση, δεν γνωρίζουν πως λειτουργεί το τουριστικό προϊόν και μερικοί δεν μιλάν καν ξένες γλώσσες. Αυτό θα οδηγήσει σε μαζική πτώση της ποιότητας των υπηρεσιών που παρέχονται. Κάποτε ένας ξενοδοχοϋπάλληλος δούλευε με 4 ρεπό το μήνα, έχοντας γνώσεις και επίπεδο, σήμερα οι περισσότεροι υπάλληλοι δουλεύουν 13 ώρες την ήμερα όλη τη σαιζόν χωρίς ρεπό για όλη τη σαιζόν...Πραγματικά ποιος τουρίστας θέλει να κάνει διακοπές εκεί που δουλεύουν εξαθλιωμένοι υπάλληλοι; Εσείς τι λέτε δεν τα προσέχουν αυτά οι τουρίστες;
Όλοι αυτοί που προσεύχονται τώρα στην Ιερή Θεότητα του Τουρισμού, όλο αυτό τον καιρό δεν έκαναν τίποτα για τον Τουρισμό. Οι καταστηματάρχες στη Θεσσαλονίκη προσεύχονται για τουρισμό όταν αυτά τα χρόνια επέτρεπαν τον Ψωμιάδη να αδειάζει το αεροδρομιο από πτήσεις και το λιμάνι από πλοία. Οι ίδιοι λοιπόν που κατέστρεψαν τον τουρισμό της πόλης ονειρεύονται στιγμές καταναλοτισμού και ευμάρειας από τους Τουρίστες που μέχρι τώρα εμπόδιζαν να φτάσουν στη πόλη τους.
Η Θεσσαλονίκη ευτυχώς δεν έχει διαφθαρεί από τον τουρισμό, κάτι που βλέπουμε να γίνεται στη Χαλκιδικη και σε άλλα μέρη της χώρας που βάσισαν την οικονομία τους στον τουρισμό. Συχνά συναντάμε υπερβολικές ανατιμήσεις, εξωφρενικές τιμολογιακές διαφορές ανάμεσα σε προορισμούς, δείτε Πάτμο, Μύκονο, Σαντορίνη, Κέρκυρα, πόσο τεράστιες διαφορές έχουν στις τιμές τους μόνο και μόνο επειδή είναι τουριστικοί προορισμού και τι κερδίζει το κράτος από αυτό, τίποτα γιατί κανένας δεν κόβει αποδείξεις.
Ποιος κερδίζει από τον τουρισμό; όλοι μας, αλλά όχι όταν οδηγούμε σε εξαθλίωση το προσωπικό και τις πηγές του τόπου. Δεν μπορούμε να περιμένουμε να έρθουν οι τουρίστες στην αυλή μας αν οι ίδιοι δεν κάνουμε κάτι για να προωθήσουμε το χώρο μας, Τον τελευταίο καιρό η χώρας μας κερδίζει έδαφος στις χώρες της Ασίας αλλά και εκείνοι γνωρίζουν μόνο λίγους προορισμούς, από φέτος έμαθαν και τη Ζάκυνθο και ίσως τη Λήμνο. Ώς πιο έξυπνοι οι Ασιάτες έρχονται και γυρίζουν σειρές στην Ελλάδα χωρίς να πάρουν άδεια και επιτυγχάνουν έτσι να προωθήσουν τη χώρας μας σ'όλο τον κόσμο, όπου υπάρχουν ασιάτες και όπου υπάρχουν άτομα που βλέπουν τις σειρές τους. Δείτε το Descedants of the Sun για παράδειγμα, έσπασε κάθε ρεκόρ σε όποια χώρα και αν προβλήθηκε και πρόβαλε την Ελλάδα παντού. Ωστόσο όταν κάποιος ζητάει να κάνει γυρίσματα στη χώρα μας τρώει πόρτα, έτσι δεν θα δούμε ποτέ το Fast and Furious να τρέχει στην Σαντορίνη, δεν θα δούμε τη Ρόδο και τα Μετέωρα στο Game of Thrones και πάει λέγοντας. Δεν πειράζει πάνε όλοι στο Ντουμπρόβνικ.
Ο πρωταγωνιστής στης σειράς είναι γνωστός σε όλε τις
χώρες τις Ασίας και στον Δυτικό κόσμο. Αλλά δε φτάνει
Όλα ξεκινούν από εμάς, αν εμείς δεν αναπτύξουμε τουριστική παιδεία δεν πρόκειται να καταφέρουμε να φέρουμε τουρίστες στα μέρη της χώρας που δεν είναι γνωστά εκεί έξω. Ο Μπουτάρης έκανε πολύ καλή δουλειά και προώθησε τη Θεσσαλονίκη σ' όλο τον κόσμο. Σιγά σιγά ακολουθεί και η Ήπειρος το παράδειγμά του και ελπίζουμε και άλλες περιοχές να ακολουθήσουν. Όμως πραγματικά τι να το κάνω όταν έρχεται ο τουρίστας και συναντάει περιπτώσεις όπως της Χαλκιδικής; Που ενώ είναι δίπλα στη Θεσσαλονίκη είναι πανάκριβη; Ίδιας αλυσίδας καταστήματα στη Χαλκιδική και στη Θεσσαλονίκη είναι πιο ακριβά εκεί. Σε πόσα άλλα μέρη της χώρας η κατάσταση είναι παρόμοια. Ας ηρεμήσουμε λίγο οι ξένοι μας έχουν μάθει από τη καλή και την ανάποδη, η εικόνας μας στο εξωτερικό είναι πάρα πολύ κακή και εμείς δεν κάνουμε τίποτα για να αποδείξουμε το αντίθετο.
Ο τουρισμός δεν θα σώσει την οικονομία της χώρας αν εμείς παραμείνουμε ίδιοι και αν συνεχίζουμε να υποβαθμίζουμε το υλικό μας. Ευτυχώς εκεί έξω υπάρχουν λαμπρά παραδείγματα τουριστικών επιχειρήσεων που διαφημίζουν όλη τη χώρα με την ποιότητα των υπηρεσιών τους, αλλά 5 άτομα δεν είναι αρκετά για να σώσουν μια ολόκληρη βιομηχανία.
Για κάποιο περίεργο λόγο πάντα θαύμαζα τις σχέσεις ανάμεσα στα αγόρια και φυσικά ο θαυμασμός μου συνέχισε να μεγαλώνει καθώς οι φίλοι μου μεγάλωναν και εκείνοι έγιναν άντρες. Δεν ξέρω, οι σχέσεις που έχουν μεταξύ τους οι άντρες φαινόταν πιο αληθινές και πιο δυνατές. Γι' αυτό όταν έβλεπα φίλους να σταματάν να κάνουν παρέα μεταξύ τους υπέθετα πως κάτι πραγματικά άσχημο πρέπει να συνέβη.
Ανάμεσα στις σχέσεις που έχουν οι άντρες μεταξύ τους, πάντα ξεχώρισε αυτή ανάμεσα στον Γιο και τον Πατέρα ήταν διαφορετική από αυτή που έχω με τον μπαμπά μου. Πολλές φορές ήθελα να είμαι αγόρι για να μπορεί ο πατέρας μου να μου διδάξει όλα εκείνα που ήθελε να διδάξει σ'ένα γιο.. Τον έβλεπα πως χαιρόταν να "βασανίζει" τα ξαδέρφια μου από την Σουηδία, τις λίγες εκείνες ημέρες που ζούσαν μαζί μας τα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας. Ο πατέρας μου δεν μου έδειξε ποτέ ωστόσο να θέλει γιο. Ήταν και είναι πολύ ευτυχισμένος μαζί μου και είναι σε εκείνον που θα εμπιστευθώ τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως τελικά είναι πιο ευαίσθητος από ότι πίστευα και πλέον προσπαθώ να φιλτράρω αυτά που του λέω. Λέγοντας αυτά τα λόγια θα ήθελα να κάνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου, πως δεν θα ξανακάνω τον πατέρα μου να κλάψει.
Αυτή η ανάρτηση όμως δεν έχει να κάνει με την σχέση μου με τον πατέρα μου. Έχει να κάνει με εκείνη την υπέροχη σχέση ανάμεσα στους πατέρες με τους γιους. Άραγε τι να λέει η μία γενιά στην άλλη; Τι είναι όλα αυτά τα μυστήρια πράγματα που μοιράζονται δύο άνθρωποι. Δεν θα μάθω ποτέ, ωστόσο υπάρχει ένα τραγούδι εκεί έξω, από τον Yusuf Islam, που πιστεύω περιγράφει ακριβώς αυτή τη σχέση. Ο Yusuf Islam πριν γίνει βρει την αλήθεια μέσα στην θρησκεία, ήταν γνωστός ως Cat Stevens και τραγούδησε το υπέροχο τραγούδι Father and Son.
Αυτό το τραγούδι το έμαθα από τους Boyzone και ξέρετε κάτι, αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης των boyband για να μαθαίνουν στην νέα γενιά παλιά τραγούδια. Οι Boyzone όσο gay και αν μου φαίνονται σήμερα στα 35 μου, εκείνη την εποχή ήταν ίσως το πιο ποιοτικό boyband της εποχής των 90s . Προτιμώ όμως να βάλω την εκτέλεση του αρχηγού του γκρουπ Ronan Keating με τον Yusuf Islam
Έτσι επειδή δεν ήταν όμως αρκετά γαμάτο το γνήσιο τραγούδι και η επανεκτέλεση του ήρθε και ο Johny Cash , για ακόμη μια φορά, να κάνει δικό του ένα τραγούδι που δεν γράφτηκε γι'αυτόν.
Ωστόσο οι σχέσεις ανάμεσα σ' έναν πατέρα και γιο δεν είναι πάντα οι καλύτερες, μερικές φορές οι πατέρες μας είναι τόσο απασχολημένοι να καταφέρουν να δώσουν στα παιδιά τους αυτά που δεν είχαν οι ίδιοι, που στη προσπάθεια τους ξεχνάν να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν. Εκεί έρχονται οι Ugly Kid Joe από τα 90s για να μας τραγουδήσουν το "Cats in the Cradle"
Πόσα τραγούδια χωράνε σε μια σχέση; Άπειρα, κάθε πατέρας και γιος θα πρέπει να έχει το δικό του τραγούδι όσο διαφορετική και αν είναι. Ακόμη και εγώ με τον πατέρα μου έχω ένα τραγούδι...και πραγματικά δεν θα περίμενα πως θα ήταν Ελληνικό. Ποιο είναι; Ίσως το μάθετε άλλη μέρα, ίσως όχι.
....Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Rikoudis που ανέβασε μια υπέροχη φωτογραφία με τον πατέρα του στο facebook και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη σημερινή μου ανάρτηση.
Note to my mess: Να θυμηθώ να κάνω μία λίστα με τα τραγούδια που με κάνουν να κλαίω χωρίς λόγο.
Μεγαλώνοντας, θυμάμαι πως κυκλοφορούσαν παντού t-shirt που έγραφαν Athens 1996, σε μία προσπάθεια της χώρας να διεκδικήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες 100 χρόνια μετά από τη πρώτη φορά που τους φιλοξένησε. Δεν καταλάβαινα πολύ τη σπουδαιότητα αυτής της μαγικής λέξης, μου πήρε αρκετά χρόνια για να καταλάβω τι διαβάζω, κυρίως επειδή δεν γεννήθηκα μιλώντας Αγγλικά.
Με τα πολλά, τα χρόνια περάσαν και τότε τον είδα για πρώτη φορά, να δίνει συνέντευξη στον Άρη και στην τότε νέα και πρωτοπόρα εκπομπή Αδρεναλίνη. Στα εφηβικά μου μάτια ο νεαρός τότε αθλητής Νίκος Κακλαμανάκης έμοιαζε ημίθεος, ήταν ένας αθλητής που μιλούσε για ένα συγκλονιστικό άθλημα τo Windsurfing γνωστό και ως Ιστιοσανίδα Μιστράλ. Δεν είχα ιδέα πως υπήρχε τέτοιο άθλημα πέρα από τις ταινίες και τις διαφημίσεις των 80s, δεν είχα ιδέα τι έλεγε γιατί εγώ απλά θαμπώθηκα από αυτό το υπέροχο πλάσμα της οθόνης μου. Στη συνέντευξή του νομίζω μιλούσε για την προετοιμασία του για το παγκόσμιο πρωτάθλημα Windsurfing του Ισραήλ.
src: wikipedia
Λίγο καιρό μετά είδα την άφιξη της Ολυμπιακής φλόγας στο Παναθηναικό Στάδιο όπου γινόταν η τελετή για τα 100 χρόνια των Ολυμπιακών Αγώνων της σύγχρονης εποχής. Η εφηβική μου καρδιά δεν άντεξε και ξέσπασα σε κλάματα. Ο αθλητής που πριν λίγο καιρό ήταν άγνωστος για εμένα ήταν αρκετά σημαντικός για να κρατάει την Ολυμπιακή Φλόγα. Σύντομα η φλόγα ξεκίνησε το ταξίδι της για την άγνωστή αμερικάνικη πόλη της Ατλάντα.
Από την ημέρα που είδα τη συνέντευξη που πήρε ο Άρης έπρηζα τους πάντες για τον Κακλαμανάκη. Όλοι είχαν κουραστεί μαζί μου και κυρίως η ξαδέρφη μου από τη Σουηδία που δεν καταλάβαινε γιατί έκανα έτσι για κάποιο άγνωστο αθλητή. Εκείνο το καλοκαίρι του 1996 ξεκίνησε και η 100η Ολυμπιάδα της Σύγχρονης Εποχής. Με θρησκευτική ευλάβεια παρακολουθούσα τις εξελίξεις των ολυμπιακών, ο Κακλαμανάκης ξεκίνησε τη μάχη με τα κύματα και τον αέρα με πολύ καλά αποτελέσματα. Σύντομα όλοι πρόσεξαν την επιτυχία του και η αγωνία του αθλητή έγινε και δική μας. Κάθε ημέρα στις ειδήσεις και στις εκπομπές για τους ολυμπιακούς μαθαίναμε για τα βήματα του προς το βάθρο των μεταλλείων.
Το μετάλιο αυτό κλάπηκε από το σπίτι του την ίδια χρονιά, παρακαλώ το τσουτσέκι που το έκλεψε να το επιστρέψει.
Ξαφνικά όλοι έμαθαν το όνομα του και επιτέλους κατάλαβαν για ποιον αθλητή μιλούσα και γιατί ήταν πιο σημαντικός απ' ό,τι θα περιμένανε. Τα άρθρα στην εφημερίδα και τα περιοδικά πλήθυναν και όποιος φίλος μου τα έβλεπε τα έφερνε σε εμένα. Το όνομα Νίκος Κακλαμανάκης έγινε γνωστό σε όλη τη χώρα και πλέον όλοι τον έβλεπαν ως τον ημίθεο που είχα δει στη τηλεόραση. Το όνομα αυτού "Ο γιος του Αιόλου" και όλη η Ελλάδα κοιτούσε με αγωνία τις εξελίξεις. Αγωνία για τη θέση του, αγωνία για τον άνεμο, για τη θάλασσα, για τους πόντους τιμωρίας. Οι μέρες άλλαζαν τόσο γρήγορα όσο η θέση του Κακλαμανάκη, πότε ήταν 1ος, πότε ήταν 2ος η αγωνία μεγάλωνε!!! Μέχρι τη τελευταία ημέρα κανένας δεν ήξερε αν θα τα καταφέρει ή όχι. Εγώ ήμουν σίγουρη και περίμενα ακόμη ένα μετάλλιο για την Ελλάδα, απλά δεν γνώριζα αν θα είναι χρυσό ή οχι.
Τη τελευταία ημέρα των Ολυμπιακών Αγώνων της Ατλάντα, στην υπέροχη εκείνη τελετή λήξης, ο Νίκος Κακλαμανάκης μπήκε στο γήπεδο κρατώντας την Ελληνική σημαία. Τη προηγούμενη ο Νικόλαος Κακλαμανάκης είχε ανέβει στη 1η θέση του βάθρου χαρίζοντας στους Έλληνες το 1ο Χρυσό Μετάλιο στο Άθλημα της Ιστιοσανίδας κατηγορίας Μιστράλ αλλά και το τελευταίο Χρυσό μετάλλιο για την Ελλάδα στην καλύτερη ολυμπιάδα της χώρας μέχρι τότε.
Ο "γιος του Αιόλου", ο αθλητής της 7ης θέσης της Βαρκελώνης, εκείνη την 100η Ολυμπιάδα της Σύγχρονης εποχής έγινε Αθάνατος. Πέρασε στην ιστορία και δεν σταμάτησε εκεί. Το 2004 ήταν ο τελευταίος λαμπαδηδρόμος στην τελετή Έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας και μετά από δυσκολίες και ταλαιπωρίες κατάφερε να ανέβει και πάλι στην Πρώτη θέση αυτή τη φορά ακούγοντας τον Εθνικό Ύμνο στη χώρα του.
Φέτος το καλοκαίρι ο Νίκος Κακλαμανάκης κλείνει 20 χρόνια Αθανασίας.
