Ναι έχω πολύ μεγάλη φαντασία το ξέρω, είναι χάρισμα, έτσι γεννήθηκα. Δεν ήμουν ποτέ από εκείνα τα κοριτσάκια που ονειρευόταν τον ιππότη πάνω στο λευκό άλογο...ωστόσο πάντα περίμενα κάποια άκρως ρεαλιστικά πράγματα στη ζωή μου....που τελικά...ακόμη περιμένω να μου συμβούν....

1. Να βρω ένα μωρό στα σκαλιά μου..... Κάποια πράγματα τα βλέπεις με ρεαλισμό ακόμη και όταν είσαι παιδί. Έτσι ενώ μεγάλωνα ήξερα πως δεν υπήρχε περίπτωση να κάνουν οι γονείς μου αδερφάκι. Κάθε μέρα λοιπόν μετά το σχολείο, πριν το σχολείο...όποτε άνοιγε η πόρτα τέλος πάντων, άκρως επηρεασμένη από τις ασπρόμαυρες Ελληνικές ταινίες, περίμενα να βρω ένα βρέφος εγκαταλειμμένο στις σκάλες του σπιτιού που μεγάλωσα.  Το σπίτι μας χτισμένο ένας θεός ξέρει από πότε, πάνω σε κεντρικό σημείο της Νεάπολης, ήταν το ιδανικό σημείο για να εγκαταλείψει κάποιος το βρέφος του και να με κάνει ευτυχισμένη για πάντα. Μόνιμο άγχος μου δε, ήταν μη το βρει πρώτη η πολύτεκνη οικογένεια του πρώτου και το κρατήσει για δικό της.

Έμενα στον τελευταίο όροφο, ο 1ος έχει κρυφτεί πίσω από το φυτό.

Τελικά το κτίριο έχει εγκαταλειφθεί στη μοίρα του από τον ιδοικτήτη, εγώ έχω φύγει από εκεί εδώ και χρονια...Αλλά ακόμη περιμένω να βρω το μωρό στα σκαλοπάτια μου. 

2. Το σπάσιμο του 4ου τοίχου....Ο κόσμος των comics είναι φτιαγμένος με τρεις τοίχους, αυτόν που βλέπεις πίσω από τους χαρακτήρες, αυτόν που βλέπεις από τα αριστερά και από τα δεξιά του καρέ και ο 4ος τοίχος από εκεί που κοιτάς / διαβάζεις εσύ την ιστορία....Ακόμη περιμένω τον νεαρό που θα σπάσει τον 4ο τοίχο στα comics που διαβάζω και θα εμφανισθεί μπροστά μου. Αν σας θύμισε κάτι αυτό είναι επειδή γεννηθήκατε πριν από εμένα και καταλάβατε πως η πηγή έμπνευσής μου ήταν το video των Aha. Πόσο χρονών ήμουν όταν το ειδα πρώτη φορα; Ήθελα οπωσδήποτε να διαβάσω αυτό το comics που δεν ήταν πουθενά στης σελίδες της Κατερίνας και της Μανίνας. Ήθελα αυτό το μαγικό comics το είχα ανάγκη. Ακόμη το έχω και ακόμη περιμένω να σπάσει ο 4ος τοίχος και να εμφανισθεί ο χαρακτήρας από το εκάστοτε manga που διαβάζω.

Βέβαια αν θέλω να μου συμβεί καλό θα ήταν να σταματήσω να διαβάζω yaoi manga με gay χαρακτήρες και να ξαναρχίσω τους X-men μπας και βγει ο Gambit. (Βέβαια με την τύχη που έχω μάλλον κανας Onslaught θα βγει και θα με σκοτώσει)...ναι θα συνεχίσω να περιμένω, να  αφήσει ο Gambit τη Rogue και να έρθει σε εμένα. 

3. Να εμφανισθεί ένας χαμένος τουρίστας στο εξοχικό μου...Αυτό δεν ξέρω γιατί το περιμένω και να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πότε ξεκίνησα να το περιμένω (υποψιάζομαι από τότε που βρήκαμια χαμένη Ιαπωνέζα τουρίστρια κάτω από το σπίτι μου) .. Το μόνο σίγουρο είναι πως κάθε φορά που πάω στο εξοχικό, περιμένω για κάποιο λόγο στη μη τουριστική περιοχή που μένω να εμφανισθεί ένας χαμένος τουρίστα και να μου ζητήσει οδηγίες...Δεν είναι καμιά τρελή φαντασίωση αλλά είναι κάτι που περιμένω...μάλλον οφείλεται στο ότι βαριέμαι πολύ στο εξοχικό και εκεί βρίσκει ελευθερία η φαντασία μου για να καλπάσει.

4. Να με επιλέξουν για μια ειδική αποστολή στο διάστημα....Χωρίς λογική, έτσι απλά μια ημέρα να πάρει τηλέφωνό η NASA και να μου πει...Erisadesu we need you...Να μου πουν πως μετά από παγκόσμια έρευνα επιλέχθηκα εγώ για μια ειδική αποστολή στο διάστημα. Η παγκόσμια ανθρωπότητα αναγνώρισε επιτέλους το επικοινωνιακό μου χάρισμα να καταλαβαίνω όλες τις γλώσσες του κόσμου και επέλεξε εμένα ανάμεσα σε εκατομμύρια άλλων να εκπροσωπήσω τη γη στο διάστημα...Αυτό το έχω σταντάρακι πως μια ημέρα θα γίνει, αν το σκεφτείς είναι το πιο ρεαλιστικό από όλα τα υπόλοιπα. 

Βέβαια το ιδανικό θα ήταν ο συνδυασμός του 2 και του 4 να βγει κάποιος από τα anime και να με πάρει μαζί του στο διάστημα αλλά σ'αυτή την περίπτωση θα ήθελα ας είναι από Slice of  life διαστημικό anime σαν τους ΠΛΑΝΗΤΕΣ. (ναι έτσι λέγετε το anime παρότι ιαπωνικό το όνομά του είναι ΠΛΑΝΗΤΕΣ)

5. Να μου στείλουν μήνυμα για συνέντευξη εργοδότες στο Linkedin. Τελευταίο πράγμα και πιο κορυφαίο στη λίστα μου είναι το να διαβάσει κάποιος εργοδότης το προφίλ μου στο Lnikedin και να μου στείλει μήνυμα για συνέντευξη. Πιστεύω και είμαι σίγουρη πως αν κάτι δεν πραγματοποιηθεί από αυτή τη μικρή λίστα θα είναι αυτό. Δηλαδή αν παίζαμε στοίχημα θα έδινα περισσότερες πιθανότητες στο να κάνω σεξ με τον Deadpool παρά να στείλει μήνυμα εργοδότης (ειδικά μετά που είδα πως ο υπεύθυνος HR μιας εταιρείας δεν έστειλε μήνυμα...παρόλο που είχα την προϋπηρεσία που ζητούσαν και μιλάω Ιαπωνικά...βέβαια αυτοί θέλανε Ιάπωνες...όχι Ελληνίδα..)..Που θα πάει θα έρθει η ημέρα που η Trivago θα μου ζητήσει να πάω να δουλέψω μαζί της, στον διαστημικό σταθμό στον Άρη.   

Λοιπόν...τι ρεαλιστικό πράγμα περιμένετε να σας συμβεί; 

Είναι λίγο νωρίς για να μιλάω για το καλοκαίρι αλλά με τρώει η περιέργεια να μάθω τι είναι αυτό το Ελληνικό καλοκαίρι, για το οποίο όλοι μιλάνε και απαρνιούνται ένα υπέροχο ταξίδι στο εξωτερικό στο όνομα του. Έχω ακούσει πολλές ιστορίες γι' αυτό το φανταστικό πλάσμα που όλοι το έχουν δει και βιώσει εκτός από εμένα. Έτσι σκέφτηκα να γράψω πως φαντάζομαι το Ελληνικό Καλοκαίρι με βάση αυτά που έχω ακούσει και με την κρυφή ελπίδα πως κάποιος θα διαβάσει τις απόψεις μου και θα με ενημερώσει πως είναι όντως έτσι.

1. Το Πρώτο καλοκαίρι! Είναι το πρώτο ταξίδι που θα κάνεις με τη παρέα σου, αφού ίσως τελειώσεις το λύκειο ή ενώ είσαι φοιτητής. Φαντάζομαι πως θα είναι σε κάποιο κοντινό προορισμό, ίσως στην Σκιάθο όπως πήγαν οι δικοί μου φίλοι και γνωστοί. Είναι η πρώτη σου περιπέτεια με τις φίλες / τους φίλους σου, οι πρώτες επιπολαιότητες που αργότερα θα σε κάνουν να απορείς με την αφέλεια σου. Φαντάζομαι δροσερό αεράκι, ελαφρύ ντύσιμο, ξύπνημα το μεσημέρι με ήπιο hangover μέχρι το επόμενο σφηνάκι στο beach bar, πάρτι, διασκέδαση και βόλτες με το αυτοκίνητου κάποιου ατόμου που μόλις γνώρισες και ανατολή του ήλιου σε μια άγνωστη παραλία. Υπερένταση, νεύρα και δάκρυα την ημέρα της επιστροφής...αλλά μια γλυκιά ανάμνηση.

"Πραγματικά! Ποιος είχε την ιδέα να μένει ένας ξύπνιος όσο κοιμούνται όλοι; Θα περίμενες πως η τεχνολογία θα επέτρεπε να κοιμόμαστε όλοι ενώ το το διαστημόπλοιο ταξιδεύει...στην τελική τι τα έχουμε τα ρομπότ; Παρόλο που είναι εδώ και σπάει λίγο η μονοτονία της νυχτερινής βάρδιας, τίποτα δεν μπορεί να καλύψει την μοναξιά που αφήνει πίσω της η ανθρώπινη απουσία. Τι ήταν αυτό;!" έκλεισα απότομα τον ημερολογιακό καταγραφέα και έτρεξα προς το ρανταρ...

Λίγες νύκτες έμειναν και θα επέστρεφα στον θάλαμο ύπνωσης χωρίς να έχει γίνει τίποτα ιδιαίτερο και τώρα συμβαίνει αυτό; Κοίταξα τα ραντάρ και ο υπολογιστής μίλησε για εισερχόμενη άκατο διάσωσης και σύντομα θα γίνουν μανούβρες προσέγγισης της ακάτου. Πετάχτηκα από την θέση μου! "Τι δουλειά έχει μια άκατος διάσωσης σε τόσο μακρινή απόσταση από κάθε γνωστό πλανήτη;" σκέφτηκα. Ζήτησα τον υπολογιστή να μου αναφέρει από που προέρχεται αυτή η άκατος και πια είναι η θέση του κοντινότερου γήινου οχήματος... "Μη αναγνωρίσιμο" έλαβα απάντηση.

Κοίταξα ξανά το πρωτόκολλο πτήσης για να δω τι πρέπει να κάνω και ξεκίνησα την διαδικασία υποδοχής των επιβατών της ακάτου. Σε λιγότερο από μία ώρα ο υπολογιστής προσέγγισε την άκατο και ήδη εκείνη βρισκόταν στον θάλαμο αποσυμπίεσης και απολύμανσης. Το πρωτόκολλο ορίζει σαφώς πως κατά την προσέγγιση της ακάτου πρέπει να φοράμε ειδική προστατευτική στολή. 

Τη φόρεσα και πλησίασα την άκατο. Το σχέδιο της ακάτου ήταν καινούργιο δεν είχα ξαναδεί κάτι τέτοιο. Παρατήρησα τους κωδικούς του πλοίου που ήταν γραμμένοι επάνω της. Οι κωδικοί της μου ήταν άγνωστοι ωστόσο ταίριαζαν με τους δικούς μας. Αν είναι όντως έτσι αυτή η άκατος είναι από αποστολή που έφυγε μετά από την δική μας αναχώρηση...κάτι που θα σήμαινε πως εκείνοι ξεκίνησαν αρκετά χρόνια μετά από εμάς και βρέθηκαν μπροστά από εμάς....τεχνολογικά ποιο εξελιγμένοι και ίσως πιο γρήγοροι από εμάς..άνθρωποι από το μέλλον του παρελθόντος μας..."Αργήσαμε;"

Άνοιξα την άκατο και μέσα της βρήκα έναν θάλαμο επώασης. Ένα θάλαμο επώασης νεογνών! Είχα δει αρκετά από αυτά όταν ήμουν νέα στην βάση μου. Στην τελική και εγώ μέσα σε ένα τέτοιο θάλαμο δημιουργήθηκα αλλά δεν είχα ιδέα πως λειτουργεί. Ενεργοποίησα την μονάδα πληροφοριών και την συντόνισα με το διαστημόπλοιό μας, αμέσως φάνηκαν τα στοιχεία του σκάφους από όπου προήλθε, ο σκοπός του ταξιδιού και ένα μήνυμα. 

Απορρόφησα λαίμαργα τις πληροφορίες και με τρόμο έμαθα πως ...αργήσαμε...πραγματικά αργήσαμε...άκουσα ήχο από την μονάδα επώασης και κοίταξα προς το μέρος της...ατμοί βγήκαν απο την μονάδα και τότε ακούστηκε ένας ήχος που είχα χρόνια να ακούσω. Ένας διαπεραστηκός ήχος που έκανε την καρδιά μου να σταματήσει για λίγα δευτερόλεπτα..."Ω θεοί ...τι θα κάνω τώρα;"

Αστρικό έτος 2525, άνοιξα τα μάτια μου και είδα το πρόσωπο του αξιωματικού γέφυρας να με κοιτάει εξαντλημένος. "Σειρά σου" μου είπε λακωνικά και έγνεψε να τον ακολουθήσω. Τον ακολούθησα ως την καφετέρια είχε ήδη ετοιμάσει καφέ και ένα ζεστό ρόφημα.

"Πως πήγε;" Τον ρώτησα σχεδόν ζαλισμένη από το απότομα ξύπνημα...."Όπως πάντα" μου απάντησε και ήπιε μια γουλιά από το ρόφημα του. "Θα σου κάνω παρέα για λίγο και μετά θα μπω στον θάλαμο μου". Έτσι περάσαμε μια ώρα με αδιάφορες συζητήσεις, με ενημέρωσε για την κατάσταση του σκάφους, για τις επισκευές που χρειάζονται και για τις απρόβλεπτες βλάβες που προέκυψαν μετά την τελευταία συνάντηση του σκάφους με διαστημικά σκουπίδια.

Τον συνόδευσα ως τον θάλαμο του, τα δάχτυλά μου σχεδόν μόνα τους πληκτρολόγησαν τους κωδικούς ύπνωσης και τον ευχαρίστησα πριν κλείσει η πόρτα και μας χωρίσει για τα επόμενα χρόνια. Τον είδα μέσα από το τζάμι να σχηματίζει με τα χείλη του τη λέξη "Κουράγιο" και αμέσως να πέφτει σε λήθαργο. Χάρηκα που ήταν αυτός που με ξύπνησε δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω στην αρχή του ταξιδιού και όταν ήρθε η ώρα να μπούμε στους θαλάμους ύπνωσης ήξερα μόνο το όνομα του.

Γύρισα πλάτη στον θάλαμο του και πάτησα τον κωδικό ανύψωσης. Αμέσως ο θάλαμος του υψώθηκε και μπήκε στο κενό που είχε αφήσει ο δικός μου. Μακάβριο το θέαμα που αντίκριζα. Ένας τεράστιος χώρος με θαλάμους ύπνωσης. Μια τεράστια αποθήκη κοιμισμένων ταξιδιωτών. Ανατρίχιασα στην ιδέα πως με ένα λάθος μου θα μπορούσα να στερήσω από όλους αυτούς τους συνταξιδιώτες μου την ίδια τη ζωή.

Αποτίναξα την ιδέα από το κεφάλι μου και προχώρησα προς τη γέφυρα για να δω τις σημειώσεις που άφησε ο αξιωματικός στο ημερολόγιο καταστρώματος και να συνεχίσω από εκεί που σταμάτησε. Μισώ αυτή την βάρδια, πριν ξεκινήσει το ταξίδι μας για τον προορισμό Ωμέγα ανυπομονούσα να έρθει η σειρά μου. Όμως τώρα είναι ήδη η 5η φορά που κάνω αυτή την βάρδια και ξέρω πως όλοι περιμένουν περιμένουν καλύτερα αποτελέσματα από εμένα. Όμως η μοναξιά αυτής της βάρδιας είναι αφόρητη. Οι ήχοι που βγάζει το σκάφος καθώς ταξιδεύει μέσα στο διάστημα είναι τρομακτικοί.

Κοίταξα από την γέφυρα την οθόνη....το διάστημα δεν έχει όρια....πότε άραγε θα φτάσουμε στον προορισμό μας; Τι θα περιμένουμε εκεί; Βγήκα απότομα από τις σκέψεις μου όταν ο υπολογιστής μπροστά μου άρχισε να προβάλει τα μηνύματα από την προσωπική μου θυρίδα. Η χρονιά ξεκίνησε με πολλές αναχωρήσεις από τη διαστημόπλοιο "Ηράκλεια Δύναμη". Σε ένα μήνυμα της η Verrijzenis μου ανέφερε πως μας άφησαν πέντε συνταξιδιώτες. Τους περισσότερους τους ήξερα καλά, με μερικούς από αυτούς είχα σχέσεις αίματος...

Με αυτό το ταξίδι γνώριζα πως μέχρι να φθάσω στον προορισμό όσοι άφησα πίσω θα έφευγαν....Όμως δεν περίμενα πως θα έφευγαν τόσο νωρίς.....Μισώ αυτή την βάρδια.....Έχεις τόσα να κάνεις σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα....Βλέπεις τα πάντα γύρω σου να εξαφανίζονται ενώ εσύ απλά κυνηγάς τον χρόνο....Πάλι δεν θα προλάβω να ζήσω, πάλι δεν θα προλάβω να είμαι έτοιμη....Ξεκίνησα να διορθώνω τις βλάβες του σκάφους, μέσα στις επόμενες επτά ώρες πρέπει να προλάβω να ελέγξω όλους τους θαλάμους ύπνωσης πάλι δεν θα προλάβω.

Ευτυχώς σε επτά νύκτες από σήμερα θα επιστρέψω στον θάλαμο μου....Πότε θα τελειώσει αυτό το ταξίδι; Τι μας περιμένει στον πλανήτη Ωμέγα; Ήταν λάθος η επιλογή μου γι αυτό το ταξίδι; Μισώ αυτή τη βάρδια.....με συνοδεύουν πάντα περιττές σκέψεις στο σκοτάδι....

Αν έχετε δουλέψει ποτέ στον τουρισμό τότε γνωρίζεται την ιστορία της Ζωής και αυτά που βιώνει κάθε χρόνο. Τον Φεβρουάριο η Ζωή ανυπομονεί, ανυπομονεί να έρθει ο Μάρτιος και να φύγει για να δουλέψει στον τουριστικό προορισμό της. Νιώθει σαν αρκούδα που ξύπνησε μετά από βαρύ χειμώνα. Είναι έτοιμη να φύγει για να προετοιμάσει τον προορισμό για τις αφίξεις.

Κάθε Μάρτιο η Ζωή ξεσηκώνεται από το όμορφο σπιτάκι της και φεύγει στο εκάστοτε τουριστικό προορισμό όπου εργάζεται. Κάθε χρόνο τέτοια εποχή οι μπαταρίες της γεμίζουν ενέργεια και ανυπομονησία. Έτσι καρτερικά περιμένει την έναρξη της τουριστικής σαιζον και τους πρώτους πελάτες. Έτσι τον Μάρτιο με Απρίλιο ετοιμάζει τον εαυτό της, τη δουλειά της ενώ γύρω της υπάρχει ένας τεράστιο πυρετός προετοιμασιών. Μετά τη δουλειά της κάνει μια βόλτα με το ποδήλατο στον προορισμό που εργάζεται και βλέπει τους ντόπιους να έχουν αναστατώσει τα σπίτια και τα ενοικιαζόμενα δωμάτια τους. Όλοι οι δρόμοι μυρίζουν άνοιξη, φρεσκοκομμένα χόρτα, μπογιές και σοβά. Βλέπεις είναι η εποχή που όλοι βάζουν τα καλά τους για να υποδεχτούν τους τουρίστες. Όλα είναι έτοιμα για μια ζεστή και φιλόξενη υποδοχή

Τον Απρίλιο με τον ερχομό του πάσχα είναι η πρώτη πρόβα για την σαιζόν που ακολουθεί. Έρχονται οι πρώτες κρατήσεις και μαζί τους οι πρώτοι τουρίστες. Η Ζωή παίρνει μια βαθιά ανάσα χαμογελάει και είναι έτοιμη να εξυπηρετήσει κάθε ανάγκη των λιγοστών επισκεπτών. Στεναχωριέται που για ακόμη μια χρονιά δεν θα κάνει Πάσχα με τους συγγενής της αλλά αυτό είναι κάτι που το ξεπερνά βλέποντας τα χαρούμενα πρόσωπα των πελατών της.

Έτσι περνάει η άνοιξη με τον καιρό που δεν είναι αρκετά ζεστός για καλοκαιρινά ρούχα αλλά ούτε αρκετά κρύος για χειμωνιάτικα ρούχα. Έρχεται ο Ιούνιος και οι πρώτοι πελάτες τους θέρους είναι εδώ. Η Ζωή είναι έτοιμη, χαμογελάει και εξυπηρετεί τους επισκέπτες του προορισμού όμως στεναχωριέται γιατί ακόμη μια φορά οι πρώτοι τουρίστες δεν βρίσκουν όλες τις υπηρεσίες ανοικτές. Καθώς η τουριστική περίοδο είναι διαφορετική από περιοχή σε περιοχή μερικοί τουρίστες πιστεύουν πως θα βρουν όλες τις υπηρεσίες ανοικτές σε οποιοδήποτε σημείο της Ελλάδας και αν πάνε. Η Ζωή σκύβει το κεφάλι της στεναχωρημένα, παίρνει μια ανάσα και είναι έτοιμη να εξυπηρετήσει τους επόμενους επισκέπτες.

Ήρθε ο Ιούλιος και η Ζωή συνεχίζει να χαμογελά, πλέον ο αριθμός των επισκεπτών είναι μεγαλύτερος, οι υπηρεσίες είναι ανοικτές και επιτέλους μπορεί να κάνει καλά τη δουλειά της. Οι πρώτες δεκαπέντε ημέρες του Ιουλίου περνάνε γρήγορα και ξαφνικά η ζωή αρχίζει να νιώθει κουρασμένη. "Επιτέλους " σκέφτεται, χαμογελά και συνεχίζει. Οι πελάτες έρχονται και φεύγουν ενώ άρχισαν δειλά δειλά να εμφανίζονται και οι πρώτοι Έλληνες επισκέπτες. Έτσι μετά της 15 Ιουλίου το θέρετρο έχει γεμίσει φωνακλάδες Έλληνες πελάτες, υπομονετικούς Γερμανούς τουρίστες και αλκοολικούς Εγγλέζους. "Τώρα ξεκινάει η πρόκλησή" λέει η Ζωή και χαμογελά. Έτσι οι μέρες του Ιουλίου περνάνε με την κούραση να συσσωρεύεται στο σώμα της και την υπομονή της σιγά σιγά να εξαντλείτε.

1η Αυγούστου λοιπόν και η Ζωή ξυπνάει με μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια. Σέρνεται ως το μπάνιο και ίσα που καταφέρνει να σταθεί όρθια μπροστά στον καθρέφτη. "Τελική ευθεία" λέει στον εαυτό της. "Υπομονή άλλες 20 ημέρες έμειναν" συνεχίζει και μέσα σε αυτά τα λόγια βρίσκει τη δύναμη να φορέσει το καλύτερο χαμόγελο της. Δεκαπέντε ημέρες αργότερα η σαιζόν βρίσκεται στο αποκορύφωμά της. Η Ζωή πλέον έχει κολλημένο ένα ψεύτικο χαμόγελο στο πρόσωπο της. Ενώ στα αυτιά της ακούγεται η λέξη "Υπομονή, υπομονή, λίγο ακόμη". Πέντε ημέρες αργότερα η Ζωή κοιτάει τους πελάτες που την αποχαιρετούν και τότε επιστρέφει το φυσικό χαμόγελο στα χείλη της. Γυρνάει το βράδυ σπίτι κοιτάει τον τσαλακωμένο - εξαντλημένο εαυτό της στον καθρέφτη και λέει..."Τα καταφέραμε και φέτος, οι επισκέπτες έφυγαν ευχαριστημένοι". Ηθική Ικανοποίηση και βαθύς ύπνος η ανταμοιβή του δύσκολου δεκαπενθήμερου.

Σεπτέμβρης στον τουρισμό σημαίνει υπομονή, πλέον η Ζωή και οι συνεργάτες της είναι εξαντλημένοι. Τα χαμόγελά τους όμως είναι αληθινά. Βλέπουν τους τελευταίους τουρίστες να περνάνε καλά και αυτός τους δίνει κουράγιο. Σύντομα όλα θα τελειώσουν και θα πάρει ο καθένας τον δρόμο τους. Εξαρτάται φυσικά και σε ποιο μέρος της Ελλάδος βρίσκεσαι.

Οκτώβριος!!! Ακόμη ένας μήνας έμεινε και η Ζωή περπατάει εξαντλημένη στα σοκάκια του θέρετρου. Ένας μήνας μόνο και σύντομα θα γυρίσει στην λήθη του χειμώνα και στη ζεστή αγκαλιά του σπιτιού της. Οι τουρίστες είναι μετρημένοι στα δάχτυλα, οι ιδιοκτήτες κάνουν δεήσεις για καλοκαιρία και η Ζωή σέρνει τα πόδια της χαμογελώντας γλυκά στους περαστικούς. Οκτώβριος στον τουρισμό σημαίνει γλυκιά κούραση. Εκείνη η εξάντληση που έρχεται όταν έχεις κάνει ένα ανδραγάθημα την τυλίγει κάθε βράδυ.

Τέλος Οκτωβρίου..η Ζωή αναπολεί τους μήνες που περάσαν, τα άτομα που γνώρισε στο θέρετρο, τους υπέροχους τουρίστες που γκρίνιαζαν σε όλη την διάρκεια των διακοπών τους, τους αγνώμονες ταξιδιώτες που δεν της είπαν ευχαριστώ, όλους εκείνους που εξυπηρέτησε παραπάνω από όσο έπρεπε. Χαμογελά όμως...γιατί και αυτή τη χρονιά ανάμεσα στους χιλιάδες πελάτες που την επισκέφθηκαν υπήρξαν δύο που της χαμογέλασαν και της είπαν πως περάσανε φανταστικά και πως θα θυμούνται αυτές τις διακοπές για καιρό. Έτσι η Ζωή κάνει μια τελευταία βόλτα με το ποδήλατο της και βλέπει τα άλλοτε ανοιχτά παραθυρόφυλλα να είναι τώρα κλειστά, τους κατοίκους κουρασμένους και τους δρόμους άδειους. "Ήρθε και η δική μου ώρα να γυρίσω πίσω"

Εκείνη τη στιγμή χτυπάει το κινητό της και ο ανώτερος της την ενημερώνει πως θα την χρειαστούν τον Νοέμβριο για την κλαδική έκθεση στη Θεσσαλονίκη .... "Κάθε χρόνο τα ίδια, πάνω που νομίζω πως θα ξεκουραστώ έρχεται η έκθεση και με αποτελειώνει " λέει με χαμόγελο και ετοιμάζεται να φύγει για την έκθεση και να συναντήσει παλιούς και νέους συνεργάτες.

Μέσα Νοεμβρίου και η Ζωή το μόνο που θέλει είναι να ξεκουραστεί μέχρι τον Μάρτιο. Ενώ σκέφτεται τους συναδέλφους της στα τουριστικά γραφεία που γι αυτούς η δουλειά τους δεν σταματάει ποτέ και τα Χριστούγεννα είναι κοντά...

"Καλούς Τουρίστες συνάδελφοι" σκέφτεται και πέφτει σε χειμερία νάρκη μέχρι Μάρτιο.

Η ζωή στον τουρισμό είναι μια αεικίνητη μηχανή που τα γρανάζια της λειτουργούν 12 μήνες το χρόνο. Για εκείνες τις δεκαπέντε ημέρες που έρχεται ο πελάτης διακοπές κάποιοι εργάζονται ασταμάτητα όλο τον χρόνο. Κάθε Μάρτιο λοιπόν θέλω να φύγω και να πάω κάπου για να υποδεχτώ τους τουρίστες... αλλά για ακόμη μια χρονιά βρίσκομαι εκτός τουρισμού και εργασίας... Μου λείπουν τα χαμόγελα όλων εκείνων που με αποχαιρετάν πριν επιστρέψουν στα σπίτια τους. Ένα αντίο και ένα χαμόγελο ήταν πάντα η καλύτερη επιβράβευση της κούρασης μου.. Τελικά το να δουλεύεις στον τουρισμό είναι μαζοχιστικό, όταν το κάνεις υποφέρεις και όταν δεν το κάνεις σου λείπει....

O.k τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά όπως θα θέλαμε. Αλλά τουλάχιστον μπορούμε να δούμε την ευχάριστη πλευρά των πραγμάτων σωστά;

Ας κάνω λοιπόν ένα αισιόδοξο post γιατί όπως κατάλαβα ο ξάδερφος μου ο Αντώνης διάβασε το προηγούμενο post και ανησυχήσε και όχι τίποτα άλλο το είπε και στη θεία μου και στεναχωρήθηκε και εκείνη.

Λοιπόν τη τελευταία εβδομάδα επέστρεψα στην ουδετερούπολη. Προς μεγάλη μου έκπληξη μου κόπηκε το internet παρόλο που το πλήρωσα... Αλλά δε βαριέσαι χρειαζόμουν μια αλλαγή μπας και ξεκολήσω απο την οθόνη. Όπως είναι γνωστό ο κουμπάρος μου δεν είναι καλά. Έτσι τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να βοηθήσω την οικογένεια του όσο μπορώ.

Έτσι κάθομαι όλη μέρα στο ψιλικατζίδικό του και βοηθάω στη δουλειά. Κοινώς το κρατάω όλη μέρα. Δεν ξέρω αν ποτέ είχατε διαβάσει το blog της Ψιλικατζού, εγώ πάντως όχι, αλλά μπορώ να υποθέσω τι έγραφε. Έχει πολύ πλάκα να δουλεύεις εκεί. Καθώς η Νεάπολη είναι γεμάτη γραφικούς χαρακτήρες που μπαινοβγένουν στο μαγαζί και μου χαρίζουν αγάπη, γέλιο μερικές φορές στεναχώρια και άλλες μιζέρια. Αλλά τουλάχιστον με έκαναν να πιστέψω πάλι στην Νεάπολη και στις γειτονιές της.

Έτσι έχουμε τα πιτσιρίκια που έρχονται για μαστίχες καραμέλες και άλλες ουσίες που εγγυούνται παντελή έλειψη δοντιών στα 30. Είναι όλα χαριτωμένα, πολλές φορές μου σπάνε τα νεύρα αλλά τα καλά μου δίνουν λεφτά στους φίλους τους, αγοράζουν μαστίχες για όλη την παρέα και γενικώς προσφέρουν μια αλληλεγγύη χωρίς να τους ζητηθεί (Σε αντίθεση με αυτό που γίνεται στα στέκια των αναρχικών). Το τρομακτικό ειναι ότι σε όλα λείπει ο κουμπάρος μου και όλα με ρωτάνε τι κάνει και αν θα γίνει καλά. Εκεί απλά σιωπώ και τους λέω. Σημασία έχει να είσται εσείς καλά που είστε και μικρά.

Έχουμε και τους εφήβους... αν είναι αγόρια κλέβουν...Αν είναι κορίτσια τσιροκοπάνε και γκρινιάζουν πως τα αγόρια δεν κάνουν τη πρώτη κίνηση και πρέπει αυτά να τη κάνουν. Εκεί τωρα τι να τους πω; Ότι τα αγόρια στην εφηβεία κοιμούνται όρθια; Δεν μπορώ.

Μετά έχουμε τις γριές της γειτονιάς που για κάποιο λόγο νομίζουν ότι εγώ είμαι η κόρη του Κουμπάρου μου. Για μερικές είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουν ότι είμαι η κουμπάρα του και ότι εγώ είμαι η Νονά της κόρης του. Τι να τους πεις τώρα; Γενικά πρέπει να είσαι λίγο ψυχολόγος στο ψιλικατζίδικο. Η καιμενούλες δεν έχουν σε ποιον να μιλήσουν και τα λένε όλα σε εμένα. Αφού με ρωτήσουν για την κατάστασή του αρχίζουν και σου λένε όλες τις ιστορίες των συγγενών τους που πεθάναν απο την ίδια αρώστια ή παρόμοια. Για κάποιο λόγο αυτές νομίζουν ότι ο κουμπάρος μου έπαθε εγκεφαλικό. Φυσικά δεν μπαίνω στον κόπο να τους εξηγήσω την κατάσταση γιατί δεν θα την κατανοήσουν.

Μετά έχουμε τους γεράκους της γειτονιάς αξιολάτρευτοι αλλά χωρίς αίσθηση του χιούμορ και αυτοί νομίζουν ότι είμαι η κόρη του. Αν και μερικοί νομίζουν ότι είμαι και εγώ ανηψιά του όπως η μαμά της Angelira. Δεν βαριέσαι...

Στη γειτονιά μας υπάρχουν και αρκετοί Έλληνες Μουσουλμάνοι, οι οποίοι ειναι και οι καλύτεροι πελάτες μας. Όχι μόνο επειδή είναι πολλοί αλλά επειδή είναι Άνθρωποι (ναι με το Α κεφαλαίο) δεν έχουν γίνει όπως εμείς που με το ζόρι λέμε καλήμερα στο γείτονα μας. Άσε που τα παιδιά τους είναι αξιολάτρευτα και ευγενικά. Είναι άτομα στα οποία μπορείς να ζητήσεις βοήθεια και να σου τη προσφέρουν χωρίς να περιμένουν αντάλαγμα. (ή Έτσι νομίζει το ρομαντικό μου κεφάλι)... Με τα πολλά διασκεδάζω πολύ μαζί τους επειδή είναι ευχάριστα άτομα, λένε αστεία και φαίνονται να έχουν καλή καρδιά.

Το πιο αστείο ειναι οτι οι γείτονες απο την πολυκατοικία με πέρνουν τηλέφωνο και μου λένε. Λίζα κατεβάζω καλάθι/Σακούλα/ κουβά βάλε μου αυτά και αυτά τα τσιγάρα.... έτσι βγαίνω έξω μου πετάνε με το σχοινί απο το μπαλκόνι τα καλάθια/σακούλες/κουβάδες και βάζω τα ρέστα και τα τσιγάρα...

Ο κύριος Α απο το διπλανό μαγαζί έρχεται όλη ημέρα βλέπει αν είμαι καλά παίρνει μια μπύρα και φεύγει.

Γενικώς πάντως δεν βγάζεις λεφτά στο ψιλικατζίδικο. Στο συγκεκριμένο κάτι γίνεται αλλά κέρδος δεν βγαίνει πουλώντας τσιγάρα... Γι αυτό φίλες αναγνώστη την επόμενη φορά που θα μπεις σε ένα να πάρεις τσιγάρα μπες και στον κόπο να αγοράσεις και μία τσίχλα.

Τελικά νομίζω ότι μπορώ να κάνω αυτή τη δουλειά αρκεί να έχω ιντερνετ να μεταφέρω συνέχεια τα αστεία που ακούω εκεί μέσα...

xl xl xl Gossip Girl

Ps. Πρέπει να κάνω ένα ποστ για το MTV GREECE

Σήμερα πενθώ...




Πενθώ τον θάνατο της Marvel... Πενθώ τον θάνατο της Rogue, του Gambit και του Joseph.
Πενθώ αυτούς που με συνόδεψαν τόσα χρόνια στη ζωή μου.

Το τερατούργημα που δημιούργησε ο κατεψυγμένος Walt Disney πλέον έχει στην κατοχή του αυτό που δημιούργησε ο Stan Lee. Απο σήμερα ένα θαύμα παίθανε... και αυτό είναι η Marvel Comics...

Πραγματικά θέλω να κλάψω με αυτό το τόσο άσχημο νέο. Κάτι που λατρεύω και αγαπάω απο πολύ μικρή... αγοράστηκε απο την πιο μισητή εταιρεία του πλανήτη...Είναι ο ευνουχισμός του Wolverine θέμα ημερών;





Πως γίνεται αυτό που αγάπησα τόσο πολύ να γίνεται ένα με κάτι που απεχθάνομαι.
Δεν ξέρω τι να πω... αυτο το blog πενθεί....

Πενθεί την εξαγορά της Marvel απο την Disney...



Μικρή μου Rogue και αγαπημένε Gambit θα είστε πάντα μέσα στην καρδιά μου.

This blog is mourning for Marvel's death.
Freeze in hell Disney.

Υγ. τουλάχιστον πρόλαβα και αγόρασα το τεύχος στο οποίο κάνουν σέξ αυτοί οι δύο.

Καθώς περπατάω στην άδεια Νεάπολη... πέφτω πάνω στο περιοδικό του δήμου... Το ανοίγω και μπροστά μου ξεχύνεται μια νέα πράσινη Νεάπολη (όχι χάρη στα δέντρα) Μια Νεάπολη ασφαλή, μια Νεάπολη με χρώματα, με δράσεις για την νεολαία. Μια Νεάπολη με έργα, έργα οικολογικά για το συμφέρον του πολίτη... και είμαι ..
What the Fuck!!! Εγώ σε ποια Νεάπολη μένω.

Έχει δει άραγε ο Νάκης (έτσι λένε τον δήμαρχο μας) πόσα δέντρα κόπηκαν για να γίνουν τα πεζοδρόμια του; Πεζοδρόμια που την επόμενη άνοιξη θα είναι γεμάτα χορτάρια (πράγμα καλό εδώ που τα λέμε γιατί έτσι ίσως αποκτήσει η Νεάπολη το πράσινο που της αξίζει). Έχει δει που το βράδυ στο στενό μου φοβάσαι να περπατήσεις;

Το χειρότερο είναι ότι δεν μπορώ να κάνω παράπονα στον δήμαρχο... αφού εγώ είμαι ψηφοφόρος του και η μάνα μου μια από τις πιο ένθερμες υποστηρίκτριες του... Παντού φωτογραφίες του δημάρχου στο περιοδικό με ένα καλό γκομενάκι δίπλα του.. Αναρωτιέμαι ποιος είναι αν και φοβάμαι μήπως είναι εκείνος ο μαλάκας τον οποίο βρίζουν όλοι οι πασοξήδες της Θεσσαλονίκης ηλικίας 20-35 χρονών...

Anyway προχωράω λοιπόν στη Νεάπολη, που μετά την απαγόρευση του καπνίσματος μοιάζει περισσότερο με Ghetto, αφού όπου σταθείς και όπου κοιτάξεις θα δεις τραπεζάκια και κυρίες να κάθονται έξω από καταστήματα (όσα έχουν απομείνει ανοιχτά) να καπνίζουν... ΠΡΑΓΜΑ που μου αρέσει γιατί η Νεάπολη ήταν μια προσφυγική, ανθρώπινη γειτονιά και με αυτό τον νέο νόμο περί καπνίσματος το πρόσωπο της Νεάπολης άρχισε να θυμίζει εκείνη την παλιά γειτονιά στην οποία μεγάλωσε ο daddy μου.

Περνάω και μια βόλτα από το Corner shop, ελληνιστή το ψιλικατζίδικο της γωνίας, να πάρω το κινητό μου το οποίο ξέχασα στο εξοχικό, αλλά η μαμά φρόντισε να το στείλει με έναν γείτονα ως τη Νεάπολη... Εκεί συναντάω την Λ.... η Λ..έχει μια κόρη που την ονόμασε με το όνομα μιας Αυστραλέζικης πόλης... Η Λ που λέτε έχει έρθει εδώ και πολλά χρόνια από κάποια χώρα της Σοβιετικής Ένωσης... και είναι το μοναδικό άτομο στην γειτονιά που ξέρει να μιλάει τόσες πολλές γλώσσες. Ξέρει Ρώσικα, Γεωργιανά, Τσετσενικά, Αρμένικα, Ελληνικά και Γαλλικά ... μόνο ποντιακά δεν ξέρει... όπως καταλαβαίνετε... Αλλά δεν πειράζει η Λ... είναι πολλά χρόνια στη γειτονιά μας και την αγαπάμε και ας μην είναι Ελληνοπόντια και πάντα έχει μια μικρή έκπληξη στο κατάστημά της.

Τι ήθελα να πω ... α ναι... και που λέτε... πάω να ανοίξω το ψυγείο να πάρω μια κόκα κόλα Zero και τι να δω στο ψυγείο;;;; Οέο; Τι βλέπω... όχι πείτε μου τι είδα... Θα σας πω τι είδα.. είδα αυτό:


Το κοιτάω... και σκέφτομαι ... "πρέπει να σταματήσω να βλέπω ιαπωνικά σήριαλ... άρχισα να τα χάνω"... Το παίρνω στο χέρι μου το ξανακοιτάω... το διαβάζω προσεκτικά... και βλέπω ότι τελικά είχα δίκιο από την αρχή αυτό που κοιτούσα ήταν αυτό:

Κοιτάω το προϊόν δίπλα του και βλέπω ότι ήταν αυτό:


Τώρα ΕΙΜΑΙ ΠΕΡΗΦΑΝΗ που ζω στο Γκέττο... Γιατί τώρα και εγώ μπορώ να απολαύσω ένα ζεστό ή κρύο Pokka ARomax Espresso και Pokka Aromax Latte Italiano απο την ΙΑΠΩΝΙΑ στο σπίτι μου... Αυτά είναι ... Αφού μπορείς να βρεις τέτοιο προϊόν στην Νεάπολη... τότε η Νεάπολη δεν είναι Ghetto αλλά συνοικία του Tokyo. Έτσι λοιπόν σας γράφω απολαμβάνοντας το Pokka Aromax Espresso φτιαγμένο στην Ιαπωνία, το οποίο το έχει φέρει στην Ευρώπη η κυπριακή Splash Walter Ltd. και ήρθε στα χέρια μου από την Λουξ Μαρλαφέκας ΑΕΒΕΕ... και να σκεφτείς ότι μέχρι πριν λίγο έκανα παράπονα για την γειτονιά μου...

Όχι φίλοι μου πλέον δεν με πειράζει που δεν έχει φώτα η γειτονία μου, δεν με πειράζει που μέσα σε ένα χρόνο με λήστεψαν δύο φορές λίγα μέτρα άπω το σπίτι μου... Γιατί τώρα είμαι και εγώ μια κοσμοπολίτισσα και απολαμβάνω Ιαπωνικό συσκευασμένο καφέ... Αχ ποιος έχει ανάγκη το Τόκυο μετά από αυτό.

いただきます!!!! *
ή όπως θα λέγαμε στα ελληνικά 乾杯! **

* itadakimasu το λένε οι ιάπωνες πριν
πιουν ή φάνε κάτι και ουσιαστικά σημαίνει
"Το δέχομαι"
**Kampai!! είναι κάτι σαν το Γειά μας!

Υγ. Άντε να βρω τι tag θα βάλω σε αυτό το ποστ...

και που λέτε... η άθλια πήγα καμπινγ με το ΠΑΣΟΚ... πρέπει να με μίσησε πολύς κόσμος...
χαχαχα... πρώτον φώναζα συνέχεια,δεύτερον ρευόμουν σαν βόθρος και μετά έλεγα στον διπλανό μου "καλά ρε δεν ντρέπεσαι και ρεύεσαι μπροστά σε τόσο κόσμο... όλο ρεζίλι μας κάνεις"... γενικώς η συμπεριφορά μου δεν ήταν και η καλύτερη χαχαχα. είμαι σίγουρη ότι πολύ με περάσανε για λεσβία... πραγματικά δεν ξέρω γιατί μου βγήκε τόση καφριλα... ίσως επειδή όλοι εκεί πέρα δεν ήταν ή τουλάχιστον δεν φαινόταν κάφροι αρκετά για μένα.

Ένας ακόμη λόγος για τον οποίο με μίσησαν μερικοί... είναι και ότι ροχάλιζα.... παρ όλες τις προσπάθειες μου να μη τρώω πολύ (γιατί όταν τρώω πολύ ροχαλίζω) πάντα το βράδυ έπινα πολύ και το αποτέλεσμα ήταν... μπροστά μου τα τρακτέρ των αγροτών στην εθνική να ακούγονται σαν νανούρισμα...πω πω I am such a Lady...

Γνώρισα μερικά καινούργια άτομα ένα και ένα το καθένα. Ήταν πολύ ευχάριστη εμπειρία Over all.. τουλάχιστον για μένα, γι αυτούς ούτε ξέρω ούτε με νοιάζει. Επίσης έμαθα και πολλά νέα πράγματα...όπως... όταν πάω camping να μη παίρνω την Dannossiel μαζί μου. Να κουβαλάω πιο πολλά σορτσάκια... έμαθα ότι και το ντούζ μπορέι να λειτουργήσει σαν χώρος αφόδευσης (το είαμε και αυτό στα γυναικεία ντους) και ότι ακόμη και οι νέοι μπορούν να είναι εξίσου βρομιάρηδες και αδιάκριτοι όσο οι μεγαλύτεροι... και ότι κάποια άτομα απο την ΠΑΣΠ είναι ίδιοι με τους ΔΑΠΙΤΕΣ με την διαφορά ότι εκείνοι φοράνε πράσινα.

Γενικά η γνώμη για την ΠΑΣΠ ποτέ δεν ήταν η καλύτερη... στο Ηράκλειο δε η ΠΑΣΠ ήταν σαν την ΔΑΠ της Θεσσαλονίκης... βλαμμένοι και στον κόσμο τους...ελπίζω να άλλαξαν λίγο τα πράγματα εκεί κάτω.

Είδα και έναν πασπίτη που μοιάζει καταπληκτικά με έναν παλιό συνάδελφό μου.

Ατάκες των ημερών:

Από γνωστό άγνωστο blogger: Το Σεξ θα έρθει. Το σεξ είναι εδώ. Είμαι σίγουρος ότι το Σεξ υπάρχει εδώ.

από μέλος της νεολαίας μας: Εδώ και τρεις ημέρες είμαι σε Διαρκή Στίση Συνέχεια...

από την κοπέλα του απο πάνω: Α. Πάλι απότιστη θα μείνω.
Β, Αυτό το Campng είναι εντελώς ομοφυλοφιλική φάση όλα τα ζευγάρια στις σκηνές είναι του ίδιου φύλου.

Η εφημερίδα έλεγε ότι οι δίδυμοι θα είχαν ένα καυτό σαβ/κο και όχι επειδή έχουμε καύσωνα... οπότε μια κοπέλα από την νεολαία Μενεμένης η οποία είναι και δίδυμος είπε βλέποντας τα σκιουράκια στα δέντρα να κυνηγιούνται με πονηρές διαθέσεις: τελικά τα σκιουράκια πρέπει να είναι δίδυμος γιατί μόνο αυτέ φαίνεται να έχουν καυτό σαβ/κο.

Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στον καντινιέρη απέναντι από το camping τον γνωστό ως και Τριακκόσιο... ο οποίος έχει πάθος με την αρχαία Ελλάδα με αποτέλεσμα να έχει χτίσει το σώμα του και να είναι σαν γυμνασμένη ντουλάπα, να έχει γεμίσει την καντίνα με αντικείμενα σχετικά με τους τριακόσιους... και να έχει περικεφαλαία, σάρισα ψεύτικη, σπαθί και ασπίδα... η Dannossiel ενθουσιάστηκε τόσο που πήγε και του ζήτησε να ντυθεί για να τον βγάλει φωτογραφία... επίσης μάθαμε ότι κάποιοι την 1η Αυγούστου κάνουν αναπαράσταση της μάχης των Θερμοπυλών... ρωτήσαμε αν μπορούμε να πάμε ντυμένες σαν εταίρες δεν ξέρω πως γράφετε αυτή η λέξη προχθές την έμαθα) και συμφώνησε.

(ευχαριστώ τον φίλτατο wrong guy για την διόρθωσή του.)


αυτά τα λίγα από το τρελό camping του ΠΑΣΟΚ. Στο τέλος μας έδωσαν και T Shirt και χάρηκα γιατί μέχρι τώρα ποτέ δεν είχα T-shirt του ΠΑΣΟΚ. Γενικά έχω έρωτα με διαφημιστικά και τέτοιου είδους μπλούζες...

Ευχαριστώ πάντως την Νεολαία ΠΑΣΟΚ Πιερίας γι αυτή την οργάνωση και ελπίζω την επόμενη φορά να κάτσω ακόμη μια ημέρα παραπάνω.... τελικά αυτός ο Εύρης που φώναζαν όλοι ποιος να είναι... δεν έβαλα φωτογραφίες επειδή δεν έβγαλα καμία... οι καλύτερες αναμνήσεις είναι αυτές που μένουν στην καρδιά μας...

Ήθελα να κλάψω όταν έφυγα...είχα πολύ καιρό να ζήσω κάτι τόσο ωραίο, ομαδικό και κοινοβιακό.

Η γειτονιά μου πρέπει να είναι η γειτονιά του παραλόγου με αυτά τα super market που έχει.
Θα πρέπει να αναδειχτεί ως η γειτονιά με τα πιο cult super market.
έτσι έχουμε:

1. Αρβανιτίδης... αγόρασε το κατάστημα του παλιού Καταναλωτή... έτσι ξαφνικά...πέφτει το επίπεδο. Λιγότερη ποικιλία προϊόντων και εποίκους υπαλλήλους. Μια μέρα μια πελάτισσα βιαζόταν και ήθελε να αγοράσει μορταδέλα. Περίμενε καρτερικά την υπάλληλο που έκανε μία ώρα να κόψει το σαλάμι του μπροστινού πελάτη. Περίμενε...περίμενε....ε μετά από κάνα τέταρτο της λεέι "Κοπελιά μπορείς να κάνεις λίγο πιο γρήγορα". Τι το ήθελε η κακομοίρα....Η υπάλληλος της έβγαλε τέτοια γλώσσα...Άρχισε να φωνάζει και να ωρύεται ότι κάνει τη δουλειά της σωστά και γενικότερα να μιλάει με μέγιστη αγένεια στην πελάτισσα. Κάθε υπάλληλος ξέρει ότι ο πελάτης έχει πάντα δίκιο (ακόμη και όταν ο πελάτης είναι μαλάκας) και όταν του την πουν κάνει την πάπια και απλά λεει ναι και συγνώμη. Η συγκεκριμένη υπάλληλος και άδικο είχε και φώναζε απο πάνω. Η πελάτισσα λοιπόν άφησε τα πράγματά της και έφυγε. Το ίδιο έκανε και ο πελάτης που περίμενε πριν απο αυτήν τόση ώρα. Εγώ πάλι θα συμβιβαζόμουν με το παρόμοιο προιον που βρήκα αλλά μώλις είδα τον τρόπο που μίλησε η κοπέλα σηκώθηκα και έφυγα χωρίς να πάρω τίποτα. Γενικά σε αυτό το super market δεν βρίσκω ποτέ αυτό που θέλω. Βραβείο Κακομοιριάς

2. Dia...το κλειδί στην οικονομία....Αυτό το κατάστημα βρίσκεται πολύ κοντά στο σπίτι μου.
Περνάω κάθε μέρα από μπροστά του, οι τιμές είναι καλές το κατάστημα όμως είναι.... Οι συσκευασίες είναι σχεδόν πάντα ανοιχτές, ειδικά σε προϊόντα υψηλής κατάψυξης. Οι υπάλληλοι φοράνε λερωμένες στολές και το πάτωμα δεν είναι και απο τα καλύτερα. Πάντα πίστευα ότι επειδή ένα κατάστημα είναι φθηνό δεν σήμαινε απαραίτητα ότι θα είναι και βρώμικο. Είχε και μια ταμεία εκεί, έμοιαζε πάντα σαν να είχε κάνα μήνα να κάνει μπάνιο, ευτυχώς την κοπέλα την έβγαλαν από τα ταμεία, αλλά με τρόμο είδα ότι την έκαναν υπεύθυνη στο κατάστημα....Τουλάχιστον όμως άρχισε να κάνει μπάνιο πιο συχνά. Οι στολές παραμένουν βρώμικες, οι συσκευασίες από την κακομεταχείριση ανοιγμένες και όσο φθηνό και αν είναι απλά δεν αγοράζεις από εκεί γιατί πάντα θα έχεις τον φόβο ότι οι τροφές αλλοιώθηκαν. Ωστόσο σε προϊόντα υγιεινής και κονσέρβες δεν έχεις πρόβλημα οι συσκευασίες είναι εντάξει. Βραβείο Αλλοιωμένης Συσκευασίας

3. Lidl & Aldi μηδενικό παράπονο, όλα καθαρά και προσεγμένα. Τα Aldi ωστόσο θέλουν μια προσπάθεια ακόμη γιατί σαν νέα καταστήματα δεν είχε αρκετούς υπαλλήλους στα ταμεία και σήμερα που είχε λαϊκή γινόταν χαμός μέσα από άτομα που πήγαν να δουν τι παίζει εκεί πέρα και να δουν και τις τιμές. Η μάνα μου είπε ότι ήταν ακριβό σε σε σύγκριση με τα Lidl, εγώ θα πω ότι είχε blue cheese στο aldi (κάτι που δεν έχει το lidl) αλλά δεν βρήκα πουθενά μπρυ (ενώ το βρίσκω στα lidl. Βραβεία οργάνωσης και βραβεία Μίζερων πελατών.

4. Μασούτης.... Παράπονα πολλά γι αυτό το super market, οι τιμές του ακριβές, δεν προσφέρει ποικιλία προιόντων (ούτε μια σερβίετα serena μόνο πολυεθνικών εταιρείων....μικρή ποικιλία σε τυριά... Σαν φτοχός συγγενής είναι αυτό το σούπερ μπροστά σε άλλα της ίδιας αλυσίδας. Αλλά έχει υπαλλήλους διαμάντια. Αφού έτσι λες δεν βαριέσαι ας με πιάνουν τον κώλο με τις τιμές τους τουλάχιστον χαίρεσαι να μιλάς και να βλέπεις τα παιδιά που δουλεύουν εκεί μέσα.
Βραβείο Φιλικότητας και Χαμόγελου.

5. ΑΒ Βασιλόπουλος....Αυτό δεν υπάρχει στην γειτονία μου και από ότι είδα δεν υπάρχει σε καμία γειτονιά με χαμηλά εισοδήματα. Το πέτυχα στην Καλαμαριά, είχε άριστη ποικιλία προϊόντων, είχε επιλογές και φυσικά υπήρχαν τιμές και για όλα τα βαλάντια... ωστόσο...
σπέρνει το βραβείο Κοινωνικού Ρατσισμού αφού δεν θα δεις καταστήματα του σε περιοχές όπως οι δυτικές συνοικίες, με εξαίρεση την Νέα πολιτεία του Ευόσμου και το ψωνισμένο Ωραιόκαστρο.