Για κάποιο περίεργο λόγο πάντα θαύμαζα τις σχέσεις ανάμεσα στα αγόρια και φυσικά ο θαυμασμός μου συνέχισε να μεγαλώνει καθώς οι φίλοι μου μεγάλωναν και εκείνοι έγιναν άντρες. Δεν ξέρω, οι σχέσεις που έχουν μεταξύ τους οι άντρες φαινόταν πιο αληθινές και πιο δυνατές. Γι' αυτό όταν έβλεπα φίλους να σταματάν να κάνουν παρέα μεταξύ τους υπέθετα πως κάτι πραγματικά άσχημο πρέπει να συνέβη.

Ανάμεσα στις σχέσεις που έχουν οι  άντρες μεταξύ τους, πάντα ξεχώρισε αυτή ανάμεσα στον Γιο και τον Πατέρα ήταν διαφορετική από αυτή που έχω με τον μπαμπά μου. Πολλές φορές ήθελα να είμαι αγόρι για να μπορεί ο πατέρας μου να μου διδάξει όλα εκείνα που ήθελε να διδάξει σ'ένα γιο.. Τον έβλεπα πως χαιρόταν να "βασανίζει" τα ξαδέρφια μου από την Σουηδία, τις λίγες εκείνες ημέρες που ζούσαν μαζί μας τα καλοκαίρια της παιδικής ηλικίας. Ο πατέρας μου δεν μου έδειξε ποτέ ωστόσο να θέλει γιο. Ήταν και είναι πολύ ευτυχισμένος μαζί μου και είναι σε εκείνον που θα εμπιστευθώ τις σκέψεις μου και τις ανησυχίες μου. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πως τελικά είναι πιο ευαίσθητος από ότι πίστευα και πλέον προσπαθώ να φιλτράρω αυτά που του λέω. Λέγοντας αυτά τα λόγια θα ήθελα να κάνω μια υπόσχεση στον εαυτό μου, πως δεν θα ξανακάνω τον πατέρα μου να κλάψει.

Αυτή η ανάρτηση όμως δεν έχει να κάνει με την σχέση μου με τον πατέρα μου. Έχει να κάνει με εκείνη την υπέροχη σχέση ανάμεσα στους πατέρες με τους γιους. Άραγε τι να λέει η μία γενιά στην άλλη; Τι είναι όλα αυτά τα μυστήρια πράγματα που μοιράζονται δύο άνθρωποι. Δεν θα μάθω ποτέ, ωστόσο υπάρχει ένα τραγούδι εκεί έξω, από τον Yusuf Islam, που πιστεύω περιγράφει ακριβώς αυτή τη σχέση. Ο Yusuf Islam πριν γίνει βρει την αλήθεια μέσα στην θρησκεία, ήταν γνωστός ως Cat Stevens και τραγούδησε  το υπέροχο τραγούδι Father and Son.

Αυτό το τραγούδι το έμαθα από τους Boyzone και ξέρετε κάτι,  αυτός είναι ο λόγος ύπαρξης των boyband για να μαθαίνουν στην νέα γενιά παλιά τραγούδια. Οι Boyzone όσο gay και αν μου φαίνονται σήμερα στα 35 μου, εκείνη την εποχή ήταν ίσως το πιο ποιοτικό boyband της εποχής των 90s . Προτιμώ όμως να βάλω την εκτέλεση του αρχηγού του γκρουπ Ronan Keating με τον Yusuf Islam

Έτσι επειδή δεν ήταν όμως αρκετά γαμάτο το γνήσιο τραγούδι και η επανεκτέλεση του ήρθε και ο Johny Cash , για ακόμη μια φορά, να κάνει δικό του ένα τραγούδι που δεν γράφτηκε γι'αυτόν.

Ωστόσο οι σχέσεις ανάμεσα σ' έναν πατέρα και γιο δεν είναι πάντα οι καλύτερες, μερικές φορές οι πατέρες μας είναι τόσο απασχολημένοι να καταφέρουν να δώσουν στα παιδιά τους αυτά που δεν είχαν οι ίδιοι, που στη προσπάθεια τους ξεχνάν να δουν τα παιδιά τους να μεγαλώνουν. Εκεί έρχονται οι Ugly Kid Joe από τα 90s για να μας τραγουδήσουν το "Cats in the Cradle"

Πόσα τραγούδια χωράνε σε μια σχέση; Άπειρα, κάθε πατέρας και γιος θα πρέπει να έχει το δικό του τραγούδι όσο διαφορετική και αν είναι. Ακόμη και εγώ με τον πατέρα μου έχω ένα τραγούδι...και πραγματικά δεν θα περίμενα πως θα ήταν Ελληνικό. Ποιο είναι; Ίσως το μάθετε άλλη μέρα, ίσως όχι.

....Θα ήθελα να ευχαριστήσω τον Rikoudis που ανέβασε μια υπέροχη φωτογραφία με τον πατέρα του στο facebook και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τη σημερινή μου ανάρτηση.

Note to my mess: Να θυμηθώ να κάνω μία λίστα με τα τραγούδια που με κάνουν να κλαίω χωρίς λόγο.

Αστρικό Έτος 2525 Ξημερώματα Παρασκευής σε μια γωνία του ερευνητικού σκάφους "Ηράκλεια Δύναμη" η Verrijzenis ξύπνησε απότομα και πετάχτηκε ιδρωμένη από το κρεβάτι της. "Τι ήταν αυτό" αναρωτήθηκε. Δεν είχε δει εφιάλτη αλλά ούτε και όνειρο. Προσπάθησε να ηρεμήσει και γύρισε στο κρεβάτι της. Η κούραση των τελευταίων ημερών ίσως να ήταν η αιτία που αυτό το βράδυ δεν μπορούσε να κοιμηθεί ήρεμα.

Λίγες ώρες αργότερα σε μερικούς διαδρόμους πιο πάνω ξύπνησε η Musume μετά από ένα ανησυχητικό όνειρο. "Κάποιος θα φύγει απόψε" άκουσε τον εαυτό της να λέει λίγο πριν συνέλθει. Το απόγευμα καθώς χάζευε αφηρημένα τους περαστικούς άκουσε την ίδια φωνή μέσα της να λέει "Ωραία μέρα για αναχωρήσεις" και τρόμαξε στη σκέψη αυτή. "Η κούραση των τελευταίων ημερών θα φταίει" ψιθύρισε για να καθησυχάσει τον εαυτό της.

Εξαντλημένη η Στέλλα έπεσε για ύπνο στις 8 το ίδιο βράδυ. Όλη μέρα ένιωθε αποκαμωμένη χωρίς να έχει κάνει κάτι που να δικαιολογεί αυτή την αδιαθεσία. "Ίσως να φταίει η κούραση των τελευταίων ημερών" ήταν η τελευταία σκέψη που έκανε πριν κλείσει τα μάτια της.

Ήταν ήδη 2 όταν ο αξιωματικός αναχωρήσεων τακτοποίησε την ειδική κάψουλα. "Θα αφήσω την πόρτα ανοικτή" είπε λίγο πριν φύγει από τον χώρο αναμονής "και πάλι λυπάμαι" επανέλαβε και κοίταξε τις τρεις κοπέλες που στεκόντουσαν γύρω από την κάψουλα αναχωρήσεων. Τρία διαφορετικά άτομα, τρεις διαφορετικές γυναίκες έμειναν να αποχαιρετήσουν με ίδια αγάπη το ίδιο άτομο.

Ήταν Σάββατο μεσημέρι όταν ο αξιωματικός έκλεισε τη κάψουλα και την τοποθέτησε στον θάλαμο εκτόξευσης. Κοίταξε τη σύζυγο του επιβάτη της κάψουλας και εκείνη με άδειο βλέμμα συμφώνησε με ένα κούνημα του κεφαλιού της. Πήρε μια βαθιά ανάσα και ψιθύρισε"Στον τομέα τους δεν λένε αντίο μόνο καλή αντάμωση". Πάτησε το κουμπί εκτόξευσης και η κάψουλα έφυγε προς στο διάστημα.

Οι τρεις γυναίκες ακολούθησαν με το βλέμμα τους την κάψουλα πριν εκείνη χαθεί στην απεραντοσύνη του διαστήματος. Η μικρότερη ψιθύρισε "καλή ξεκούραση" και η αναχώρηση ολοκληρώθηκε αφήνοντας πίσω την θλίψη και την κούραση των τελευταίων ημερών.

Εκείνος πονούσε περισσότερο τις τελευταίες ημέρες από όσο κουραστήκαμε εμείς.

Τουλάχιστον τώρα ξεκουράστηκε. Τουλάχιστον έφυγε μέσα σε ένα σύννεφο αγάπης φτιαγμένο από πολλά διαφορετικά άτομα, ήταν σύζυγος, πατέρας, νουνός, θείος και κουμπάρος.

Αν είχατε παίξει ποτέ

ηλεκτρονικά στην Ν.Ηράκλεια

Χαλκιδικής τότε σίγουρα

τον έχετε δει.

Τι δύσκολη ημέρα και αυτή, αρχικά είναι η παγκόσμια ημέρα του AIDS και τι να πεις γι αυτό χωρίς να νιώσεις λίγος και αναλώσιμος.


Μετά έχουμε τις ετοιμασίες για τα Χριστούγεννα και την αγκάλη της μιζέριας να σε πλαισιώνει γιατί το τελευταίο πράγμα που θες μέσα στη μιζέρια και στην ανεργία σου και σε ένα κόσμο που πεινάει είναι να βλέπεις χαζοχαρούμενες γκόμενες να κάνουν ψώνια στην Τσιμισκή και τα μικρά να τσιρίζουν κάθε φορά που βλέπουν τον κακομοίρη τον μετανάστη ντυμένο Άγιο Βασίλη...

Τέλος...έχεις την θλίψη...σκέφτεσαι πόσες μέρες θα περάσουν μέχρι να φύγει ο πόνος και να μείνει η ανάμνηση; 1η Δεκεμβρίου του 2006 είχε γενέθλια...και δεν τον πείρα τηλέφωνο...σκέφθηκα ότι θα μας δοθούν πολλές ευκαιρίες να του μιλήσω και πολλά γενέθλια για να του ευχηθώ...Το 2007 τον έχασα. Δεν ξέρω τι πονάει περισσότερο, που τον έχασα; που δεν πρόλαβα να τον γνωρίσω περισσότερο; που τον είχα κοντά μου αλλά δεν προσπάθησα να περάσω πιο πολύ χρόνο μαζί του; που έφυγα από την Κρήτη και τον άφησα εκεί; που δεν θα τον ξανακούσω να με λέει θεία και να γελάει σαν χαζό; που δίπλα του ένιωθα σαν κουμπαράς δίπλα σε κολόνα της ΔΕΗ;

Δεν ξέρω... πονάω επειδή τον αγαπούσα; επειδή είμαι εγωίστρια; επειδή μου λείπει; επειδή μετανιώνω; επειδή ήταν συγγενής μου; επειδή είχε ένα τόσο καλό χαμόγελο και τεράστια μάτια; επειδή τον θυμάμαι μωρό; επειδή πρέπει; επειδή όποτε βλέπω φωτογραφία του κλαίω; η απλά επειδή δεν θα είναι αυτός που θα με παραδώσει νύφη;

Είναι ηλίθιο να κλαις και να γελάς ταυτόχρονα όταν σκέφτεσαι κάποιον που έχει φύγει;



in the future can't wait to see if you'll open up the gates for me.