Είχε φορέσει το κιμονό της, άφησε τα μαλλιά της ελεύθερα και κλειδώθηκε στο δωμάτιο της. Τις ημέρες που το σκοτάδι την τύλιγε άκουγε τη φωνή της λάμας να την καλεί. Άκουγε τον ήχο του σπαθιού να τραγουδάει ένα λυπητερό τραγούδι που τα λόγια της ήταν άγνωστα.

Ο μύθος λέει ότι την ίδια μέρα που έρχεται ένας άνθρωπος στον κόσμο, γεννιέται και το όπλο που θα τον οδηγήσει στον θάνατο. Άλλες φορές το όπλο αναζητεί τον άνθρωπο, άλλες φορές ο άνθρωπος το όπλο. Εκείνη το έψαχνε καιρό και τελικά το βρήκε. Το βρήκε σκονισμένο 26 χρόνια μετά τη γέννηση του. Ήταν ένα λευκό Wakizashi και είχε δημιουργηθεί για να συνοδεύει ένα λευκό κατάνα. Το κατάνα δεν το βρήκε ποτέ, το είχε πάρει κάποιος άλλος πριν το βρει.

Κατάλαβε ότι αυτό το όπλο ήταν το δικό της όταν άκουσε τη φωνή του μέσα στο σκονισμένο σπίτι των προγόνων της να την καλεί. Όταν το έβγαλε από τη θήκη του, η λάμα του απάντησε στο φως του φακού της. Η αντανάκλαση την τύφλωσε και εκείνη τη στιγμή ένιωσε την μοναξιά της λάμας μακριά από το κατάνα και το δωμάτιο γέμισε ήχους ενός τραγουδιού.



Δεν μπορούσε να κατανοήσει τα λόγια το τραγούδι ερχόταν από την ίδια τη λάμα. Έμοιαζε σαν να είναι πιο παλιό και από την ίδια τη γέννηση, πένθιμο, μελαγχολικό σαν ένας θρήνος στην χαμένη αγάπη...Αυτό τραγούδι άκουσε και σήμερα...

Πλησίασε την ντουλάπα, άνοιξε τα φύλα της και η φωνή του σπαθιού έγινε πιο δυνατή. Το σπαθί θρηνούσε πιο δυνατά από ποτέ και την καλούσε να πεθάνουν μαζί. Δεν μπορούσε ούτε το σπαθί ούτε η ίδια να ζει μακριά από το κατάνα. Από μέρες την τριγύριζε αυτό το αλλόκοσμο σκοτάδι... εκείνο που την κάνει να φοβάται τη ζωή... να την ρίχνει στους λάκκους της μιζέριας... "Έχουν περάσει δύο χρόνια" σκέφθηκε...



Έτσι φόρεσε το κιμονό της, άφησε τα μαλλιά της ελεύθερα και κλειδώθηκε στο δωμάτιο της. Γονάτισε μέσα στο άδειο δωμάτιο...έβγαλε το σπαθί από την θήκη του κοίταξε τη λάμα και την ύψωσε μπροστά της.... Η λάμα του σπαθιού έγινε μαύρη και το τραγούδι σταμάτησε...Εκείνη αισθάνθηκε πως το σπαθί επιτέλους ηρέμησε και περίμενε ανυπόμονο να πεθάνει μαζί της...

Πήρε μια βαθιά ανάσα και ύψωσε το σπαθί πιο ψηλά.... "Αυτό ήταν" ακούστηκε από το σπαθί και την κοπέλα. Εκείνη τη στιγμή χτύπησε το κινητό της, παράτησε το σπαθί και απάντηση στην κλήση. Ήταν η φίλη της που για ακόμη μια φορά της έφτιαξε την διάθεση της, την έκανε να γελάσει και να χαρεί με τη χαρά της. Έκλεισε το τηλέφωνο, ένιωθε πολύ καλύτερα κοίταξε στο πεσμένο Wakizashi του χαμογέλασε ... "Μάλλον δεν είναι η μέρα μας σήμερα, το σκοτάδι έφυγε", το μάζεψε από το πάτωμα, μάζεψε τα μαλλιά της έβγαλε το κιμονό.

"Δεν θα εξυπηρετήσεις τον σκοπό σου ακόμη." ψιθύρισε γλυκά στο Wakizashi. "Σύντομα όμως θα έρθει η μέρα που θα το κάνεις και αυτό". Έκλεισε την ντουλάπα και έβγαλε έναν αναστεναγμό και είπε... "Γιατί δεν με αφήνουν να αυτοκτονήσω σαν άνθρωπος, η ποτάνα"
και άρχισε να χορεύει με τις πυτζάμες και τα ρολά στο κεφάλι.



...το wakizashi χαλάρωσε μέσα στη ντουλάπα και αναρωτήθηκε τι σκατά έγιναν τα ευρωπαϊκά boybands...;

Oretachi wa Karas !

Τίτλος: Crows Episode Zero

Προβολή: 27/10/08

Χώρα: Ιαπωνία / Audio Japanese

Υπότιτλοι: Αγγλικοί

Cast: Oguri Shun (Akira in Sukiyaki Western Django,Azumi & Azumi2)

Director: Takashi Miike

Σενάριο:

Απο τον σκηνοθέτη του Sukiyaki Western Django και Ichi the Killer Βασισμένη στο ομώνυμο Manga η ταινία παρουσιάζει την ιστορία Kenji Takiya στο σχολείο Suzuran High School γνωστό ως και School of Crows. Το Λύκειο αυτό φιλοξενεί τους πιο σκληροτράχηλους μαθητές στην πόλη. ο Kenji γράφεται σε αυτό το σχολείο με ένα σκοπό να το κατακτήσει. Για να γίνει αυτό θα πρέπει να αντιμετωπίσει όλες τις τάξεις και να νικήσει τον τωρινό αρχηγό του λυκείου και τον στρατό του. Σκοπός του Kenji είναι να γίνει αρχηγός του σχολείου ώστε να μπορέσει αργότερα να κληρονομήσει τη συμμορία του πατέρα του. Ο δρόμος για την κορυφή σε αυτό το σχολείο είναι γεμάτος με αίμα, στη πορεία του ο Kenji θα ανακαλύψει ότι αρχηγός δεν γίνεται πάντα και ο πιο δυνατός. Μια ακόμη βίαιη ταινία από τον αγαπημένο σκηνοθέτη του Tarantino.

Στο τέλος του μήνα θα βγει και η δεύτερη ταινία.

Το Sukiyaki Western Django μπορείτε να το βρείτε εδώ:

http://www.warezakias.info/index.php?showtopic=111999&

Trailer:

τη ταινία θα τη βρείτε στα comments

Αν δείτε την ταινία προσέξτε τον τύπο που λέγεται Tokyo θα γίνει ο πατέρας τον παιδιών μου.

Με αυτό το Post θα ήθελα να γιορτάσω το γεγονός ότι εδώ και μερικές ημέρες είμαι κάτοχος του πρώτου πτυχίου της Ιαπωνικής γλώσσας. Ένα όνειρο σιγά σιγά γίνεται πραγματικότητα... Kambarimasu!!!

Το έχω ξαναπεί, σε όσους ο θεός δεν έδωσε μεγάλη ή καλή οικογένεια τους χάρισε καλούς φίλους. Έτσι και εμείς μπορεί να είμαστε μια μικρή οικογένεια αλλά έχουμε καλούς φίλους. Δεν ξέρω πότε ο πατέρας μου γνώρισε τον Μπάμπη. Απ' ότι ξέρω είμαστε μακρινοί συγγενείς και ο Μπάμπης είναι από το ίδιο χωριό με τον πατέρα μου και οι δύο μεγάλωσαν στην Νεάπολη. Είναι πολλά χρόνια φίλοι και ας έχουν 4 χρόνια διαφορά.

Δεν θα μπορούσα να φανταστώ την οικογένεια μου χωρίς τον Μπάμπη και την γυναίκα του την Φωτεινούλα. Τους γνώρισαν οι γονείς μου και ο έρωτας του κρατάει χρόνια. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ο Μπάμπης ήταν πάντα πλάι μου, ήταν Νουνός μου σαν παιδί και ο κουμπάρος μου από την εφηβεία και μετά. Ο πρώτος άνθρωπος που μου έκανε τόσο μεγάλα δώρα και ο μόνος άντρας μετά τον πατέρα μου που θα μπορούσα να φωνάζω Μπαμπά.

Κάθε χρόνο με το που έκλειναν τα σχολεία εγώ έφευγα πακέτο στον Μπάμπη και στη Φωτεινούλα και μέχρι την ημέρα που θα άνοιγαν τα σχολεία εγώ θα έμενα μαζί τους μέχρι τα 15 μου έμενα στο δικό τους σπίτι στην Ηράκλεια και ας ήταν το δικό μου δωμάτιο μόλις ένα τοίχο μακριά.

Ο Μπάμπης στην Ηράκλεια είναι γνωστός σαν Μούχλας. Έτσι τον έλεγαν λόγο του μονίμως αυστηρού του ύφους και την μιζέρια που βλέπανε οι άλλοι γύρω του. Δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος του κόσμου, έχει πολύ καυστικό χιούμορ και τα σχόλια του είναι ικανά να σε οδηγήσουν στην αυτοκτονία (Αν αυτός το θελήσει). Δεν πέρασα και εύκολες στιγμές στα χέρια του...ότι θυμάμαι από αυτόν σαν παιδί είναι πιο πολύ επειδή ήταν τραυματική εμπειρία παρά το ότι διασκέδαζα.

Η πρώτη μου ανάμνηση με τον Μπάμπη είναι η κίτρινη του Toyota Corrolla. Το χρώμα της δεν ήταν κίτρινο αλλά ούτε και μουσταρδί ήταν πολύ παράξενη. Ξυπνούσα λοιπόν το μεσημέρι και μόλις άκουγα την μηχανή της να παίρνει μπρος, πεταγόμουν από το κρεβάτι και έτρεχα πίσω της κλαίγοντας και τσιρίζοντας να σταματήσει και να με πάρει μαζί του. Το έκανα αυτό κάθε πρωί και κάθε απόγευμα. Βλέπετε ο Μπάμπης μια ζωή δούλευε, ακόμη και τώρα δουλεύει χωρίς σταματημό και ο μόνος τρόπος για να είμαι μαζί του ήταν να είμαι στη δουλειά του... στο τότε μαγαζί με ηλεκτρονικά που διέθετε στην Ηράκλεια την Blue Sky όπως λεγόταν.



Μια φορά πήγαμε όλοι μαζί στον Πολύγυρο και εκεί είχε τις περίφημες κούνιες με την ρόδα. Σαν εκείνες από τη διαφήμιση της goodyear και τις τρεις μαϊμούδες. Για πρώτη φορά εγώ και ο Μπάμπης θα ήμασταν μόνοι μας σε ένα άγνωστο μέρος. Φυσικά του ζήτησα να με πάει σε εκείνες τις κούνιες να δω πως είναι, μέχρι τότε δεν είχα ανέβει σε τέτοια κούνια... Το μόνο που θυμάμαι είναι ο πόνος στο μέτωπο που ένιωσα όταν ο Μπάμπης με έριξε από εκείνη τη κούνια. Η αλήθεια είναι ότι ήταν πολύ ατσούμπαλος σε ότι αφορούσε εμένα... φυσικά με μια λάθος κίνηση δεν είναι πολύ δύσκολο να εκσφενδονίσεις ένα πεντάχρονο από μία κούνια. Η μάνα μου με βρήκε να λέω κλαίγοντας "ο νουνός με έριξε από την κούνια".

Ενδεχομένως το ίδιο καλοκαίρι ή και λίγο πιο μετά θυμάμαι να με κρατάει στην αγκαλιά του στο αεροδρόμιο, να με βάζει κάτω και να μου φωνάζει "τρέχα προς το μαύρο αυτοκίνητο, πέρνα ανάμεσα στους αστυνόμους" και εγώ τρομοκρατημένη να τρέχω χωρίς να καταλαβαίνω τι γίνεται .... που να καταλάβω ότι στην προσπάθεια τους να δουν τον Παπανδρέου και να περάσουν τον αστυνομικό κλοιό θα έπρεπε εγώ να αρχίσω να τρέχω στο αεροδρόμιο.

Λάτρης του κινηματογράφου σαν τον πατέρα μου, ήταν ο πρώτος που πήρε βίντεο και μου έβαζε κασέτες να δω. Η επιλογή του να δω το Flash Gordon δεν βγήκε ιδιαίτερα πετυχημένη ειδικά μόλις άρχισα να κλαίω στην θέα του κακού. Επίσης ούτε η ιδέα του να πετάξει μέσα σε ένα βαρέλι με νερό ήταν και η καλύτερη που είχε ποτέ. Γενικός με βασάνιζε πολύ σαν παιδάκι, μια φορά πάλι θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει αρπάξει μια σκούπα και να τον κυνηγάει με πολύ βίαιες προθέσεις.

Το πιο τρομακτικό ήταν μια μέρα του ζήτησα να φωνάξει την Φωτεινούλα για να την τρομάξω. Είχαμε οριζοντιώσει μια λευκή ντουλάπα και μπήκα μέσα της με σκοπό να πηδήξω όταν έρθει η Φωτεινούλα... Όμως ο Μπάμπης πήγε και έκατσε πάνω στην ντουλάπα και εγώ τρόμαξα ότι με κλείδωσε και άρχισα να τσιρίζω, φυσικά σηκώθηκε μόνο όταν άρχισα να κλαίω.


Αυτό που μου λείπει περισσότερο είναι η ρουτίνα μου σαν παιδί, να τρέχω το πρωί να τον ξυπνήσω, να κλαίω και να τον παρακαλώ να με πάρει μαζί του, να κρύβομαι όταν γυρνάει από τη δουλειά του και να τον "τρομάζω", να με κοροϊδεύει κάθε φορά που με βλέπει με την ποντιακή στολή, να μου φέρνει παγωτό κάθε βράδυ και να το παρακαλάω να έρθει στη θάλασσα να με δει να κολυμπάω.

Πλέον είμαι ενήλικη, ακόμη με κράζει και με αγαπάει αλά πλέον δεν με μαλώνει επειδή δεν ξέρω τις ερωτήσεις στα τηλεπαιχνίδια, δεν με μαλώνει που δεν του έφερα ακόμη το πτυχίο του και δεν μου κάνει παράπονα που δεν πάω να τον βλέπω. Μου έκανε τρία μεγάλα δώρα στη ζωή μου, το πρώτο μου ποδήλατο, μας βοήθησε να πάρουμε το πρώτο μας σπίτι και στα 13 με έκανε Νονά στο παιδί του.


Δεν μπορώ να φανταστώ την ζωή μου χωρίς αυτόν τον άνθρωπο. Χωρίς το καυστικό του χιούμορ, τις απαρχαιωμένες αντιλήψεις και τεράστια του γαλάζια μάτια. Σήμερα τον είδα στο νοσοκομείο, πρώτη φορά μου φάνηκε τόσο μικροσκοπικός, για μια στιγμή πίστεψα ότι αν τον αγκαλιάσω θα τον κλείσω μέσα στην αγκαλιά μου. Είμαι σίγουρη ότι είναι υγιής και θα φύγει από το νοσοκομείο με μια απλή συνταγή. Αλλά και πάλι αυτό σημαίνει ότι δεν θα ανησυχώ γι αυτόν. Χαίρομαι που για 16 χρόνια ήμουν το καλοκαιρινό του παιδί και που κάποιοι κουτσομπόληδες στην Ηράκλεια είχαν διαδώσει ότι εγώ ήμουν η κόρη του από παράνομο του έρωτα. Ακόμη θυμάμαι τις φάτσες τους όταν κατάλαβαν ποιος είναι ο πραγματικός μου πατέρας. Μια μέρα θα του αγοράσω εκείνο το άσπρο άλογο που του υποσχέθηκα όταν ήμουν παιδί.

Φοβάμαι που σιγά σιγά θα πρέπει να βλέπω αυτούς που αγαπάω να παίρνουν το καράβι για τους κόσμους πέρα από τη θάλασσα.

Επειδή πάνω απο όλα είμαι Πόντια και πολύ περήφανη όταν βραβεύονται παιδιά του συλλόγου μου σας παραθέτω την φωτογραφία απο την βράβευση της κολλητής μου και μέλος του Συλλόγου μας, Σύλλογος Ποντίων Γυναικών Θεσσαλονίκης. Το ωραίο είναι οτι της έδωσα εγώ το βραβείο ως Ταμείας του συλλόγου μας αλλα δυστυχώς δεν μας έβγαλε κανείς φωτογραφία...
Με τα πολλά η βράβευση έγινε απο την Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων και ακολουθεί το δελτίο τύπου τους.

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ

ΠΟΝΤΙΑΚΩΝ ΣΩΜΑΤΕΙΩΝ

Αντιγονιδών 19 – τ.κ. 546 30 Θεσσαλονίκη, τηλ. (2310) 548526, 543611, fax 548922

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΗ ΕΚΔΗΛΩΣΗ

«ΒΡΑΒΕΥΣΗ ΣΠΟΥΔΑΣΤΩΝ»

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ «ΑΝΕΤΟΝ»

Θεσσαλονίκη 4-3-2009

Τεράστια επιτυχία σημείωσε η εκδήλωση βράβευσης 145 φοιτητών & σπουδαστών που πραγματοποίησε η Πανελλήνια Ομοσπονδία Ποντιακών Σωματείων, παιδιά μελών συλλόγων που ανήκουν στη δύναμη της Ομοσπονδίας απ΄ όλη την Ελλάδα- που εισήχθησαν στα Ανώτερα και Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα κατά το Ακαδημαϊκό έτος 2008-2009, στο κατάμεστο από κόσμο Δημοτικό Θέατρο Θεσσαλονίκης «ΑΝΕΤΟΝ», το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου 2009 και ώρα 18.30΄.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους: ο Υπουργός Μακεδονίας-Θράκης κ. Σταύρος Καλαφάτης, ο Βουλευτής κ. Ιωάννης Μαγκριώτης, ο Πρόεδρος της «Δημοκρατικής Αναγέννησης» κ. Στέλιος Παπαθεμελής, ο Δήμαρχος Εχεδώρου κ. Γεώργιος Αρβανιτίδης, η κα Ελένη Φύκα ως εκπρόσωπος του Νομάρχη Θεσσαλονίκης, εκπρόσωποι της Τοπικής Αυτοδιοίκησης, καθηγητές Πανεπιστημίων, εκπρόσωποι των προσφυγικών Ομοσπονδιών, εκπρόσωποι των ποντιακών σωματείων και πλήθος κόσμου.

Την εκδήλωση χαιρέτησαν με μηνύματά τους: ο Υπουργός Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων κ. ΄Αρης Σπηλιωτόπουλος, οι Βουλευτές: Χρύσα Αράπογλου, Χάρης Καστανίδης, Γεώργιος Ορφανός, ΄Ελενα Ράπτη, Αδάμ Ρεγκούζας, Απόστολος Τζιτζικώστας, Χάρης Τσιόκας και ο Νομάρχης Θεσσαλονίκης κ. Παναγιώτης Ψωμιάδης.

Ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ποντιακών Σωματείων κ. Χαράλαμπος Αποστολίδης μεταξύ άλλων τόνισε: «Αγαπητά μας παιδιά, σας καλωσορίζουμε στην σημερινή εκδήλωση της Π.Ο.Π.Σ. στην οποία επιβραβεύουμε τις προσπάθειες και τους κόπους σας. Δεν θα πρέπει ποτέ να ξεχνάτε την Ποντιακή σας καταγωγή για την οποία θα πρέπει να είστε υπερήφανοι. Ο αγώνας για την μόρφωση είναι συνεχής και ο δρόμος μεγάλος δίχως να είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Θερμά συγχαρητήρια και στους γονείς σας οι οποίοι εν μέσω της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης που έφτασε και στη χώρα μας, με κόπους και προσπάθειες στηρίζουν την μόρφωσή σας, προσφέροντας στην κοινωνία μελλοντικούς ακαδημαϊκούς πολίτες».

Κεντρικοί ομιλητές στην εκδήλωση ήταν: ο κ. Βασίλης Γάκης, Αντιδήμαρχος Πολιτισμού & Νεολαίας του Δήμου Θεσσαλονίκης, με θέμα «Οικονομία και Πολτισμός» και η κα Θάλεια Ιωαννίδου, Δημοσιογράφος, Γενική Διευθύντρια της ΕΡΤ 3, με θέμα «Τα Μ.Μ.Ε. και η διαμόρφωση της κοινής γνώμης», οι οποίοι εντυπωσίασαν την νεολαία με τις εισηγήσεις τους και καταχειροκροτήθηκαν.

Ο κ. Ηλίας Γιαρένης, Λέκτορας Ιστορίας της Βυζαντινής Παιδείας Ιονίου Πανεπιστημίου παρουσίασε την έκδοση του ελληνικού κόμικ με τίτλο «Αστραπίκας & Βροντίκας» στο οποίο γίνεται αναφορά στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία.

Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης φέτος 100 χρόνων από τη γέννηση της συγγραφέως Διδώς Σωτηρίου, δόθηκαν σε όλους τους φοιτητές μεταξύ άλλων, από ένα αντίτυπο του βιβλίου «ΜΑΤΩΜΕΝΑ ΧΩΜΑΤΑ», προσφορά του Υπουργείου Εθνικής Παιδείας & Θρησκευμάτων.

Για τους σπουδαστές πραγματοποιήθηκαν επίσης κληρώσεις που περιλάμβαναν: ταξίδια από τα τουριστικά πρακτορεία «ALEXANDER TRAVEL» και «KANIDIS TRAVEL», ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδεια από τον εκδοτικό οίκο «ΜΑΛΛΙΑΡΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑ», πέντε υποτροφίες χορού από την σχολή χορού «GOLDEN STEPS» και μία υποτροφία χορού από την Σχολή χορού Ανδρομάχης Καφαντάρη.

Απονεμήθηκαν τιμητικές πλακέτες:

Α) στον κ. Βασίλη Γάκη Αντιδήμαρχο Πολιτισμού & Νεολαίας, για την προσφορά του στον πολιτισμό και την συμπαράστασή του στο έργο της Π.Ο.Π.Σ.,

Β) στα τηλεοπτικά κανάλια ΕΡΤ 3 και 4Ε, για την προσφορά τους στην προβολή της πολιτισμικής κληρονομιάς του Πόντου και

Γ) στην κα Παρθένα Παπαδοπούλου, πολύτεκνη μητέρα (7) παιδιών, Δημοτική Σύμβουλο του Δήμου Θερμαϊκού & μέλος ΔΣ της Π.Ο.Π.Σ., με την ευκαιρία του εορτασμού της ημέρας της γυναίκας στις 8 Μαρτίου, για την προσφορά της στην οικογένεια και το κοινωνικό σύνολο.

Επίσης λόγω της ανάληψης από τη χώρα μας το 2009 της Προεδρίας, για την πραγματοποίηση του Παγκοσμίου Φόρουμ για την Μετανάστευση & την Ανάπτυξη, δόθηκαν τιμητικοί έπαινοι σε μετανάστριες φοιτήτριες.

Ενθουσίασαν το κοινό, τα χορευτικά συγκροτήματα του Συλλόγου Ποντίων Ευόσμου «Παναγία Κρεμαστή» και του Πολιτιστικού Συλλόγου Γεωργιανών από την π. ΕΣΣΔ «Οι Ρίζες», τα οποία παρουσίασαν παραδοσιακούς χορούς του Πόντου και της Γεωργίας.

Η εκδήλωση τελούσε υπό την αιγίδα του Δήμου Θεσσαλονίκης, Αντιδημαρχία Πολιτισμού & Νεολαίας.

ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ & ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ