γεννήθηκε η Erisadesu μέσα από το forum www.anime.gr τότε δειλά δειλά εμφανίστηκα στο internet ως lisa25gr και στη πρώτη μου εμφάνιση συνοδεύτηκα από την υπέρτατη παρουσία της Lisa Hayes την αιώνια αγαπημένη του Rick Hunter από το Robotech Saga.
Αν δεν κάνω λάθος αυτό ήταν το πρώτο μου avatar
Σύντομα όμως κατάλαβα, πως δεν ήταν αρκετά κουλ το όνομα χρήστη και πως θα έπρεπε να βρω κάτι καλύτερο, έτσι και έγινε και η lisa25gr μετονομάστηκε σε Erisabetsu και πράγματι με αυτό το όνομα έκανα καριέρα ως spamer στα anime forum και κάποια στιγμή δημιούργησα και αυτό το blog.
Οι μέρες μου ως Otaku κυλούσαν ήσυχα και έκανα ένα σωρό φιλίες και γνωριμίες μέσα από τις σελίδες του Anime//gr και εξελίχτηκα και άνθισα ως otaku. Μέχρι τη στιγμή που μπήκε στη ζωή μου το anime Rozen Maiden και εκεί γνώρισα το πιο υπέροχο πλάσμα που πέρασε ποτέ από της σελίδες των κινουμένων σχεδίων την υπέρτατη Suiseiseki.
Ένα πλάσμα που είχε όσα ήθελα να έχω και εγώ. Ήταν γλυκιά, είχε δύο διαφορετικά μάτια σαν τον David Bowie και τα χάσκυ και μια υπέροχη δίδυμη αδερφή που έσπαγε τη μοναξιά της και της έδινε λόγο να είναι δυνατή και να παλεύει. Αλλά ταυτόχρονα η Suiseiseki ήταν αυταρχική, ανισόρροπη και βλαμμένη ακριβώς όπως εγώ. Αυτή έφερε τη δύναμη του Desu στη ζωή μου.
Κάθε της φράση τελείωνε με την υπερμαγική λέξη Desu.
Ε και αφού ταυτίστηκα και άρχισα να φοράω το avatar της, άρχισα και σιγά σιγά να σπαμάρω όπως εκείνη και να γράφω στο τέλος κάθε πρότασης μου τη λέξη desu...ευτυχώς δεν μεταμορφώθηκα σε Ιαπωνέζα, μια ημέρα σκέφτηκα...και γιατί δεν αλλάζω το Erisabetsu σε τι άλλο... και με τη βοήθεια του Kenny ...
έγινα Erisadesu και μπήκα στην τεράστια οικογένειας των Desu. To blog δεν το άλλαξα όνομα γιατί υπήρχε αρκετό καιρό πριν την αλλαγή και ήθελα κάτι να θυμίζει την αθώα Erisabetsu. Αλλά και προς τιμή ενός ακόμη υπέρτατου χαρακτήρα anime που μπήκε στη ζωή μου χάρη στο Gintama, αυτό της Erisabetsu. Μίας γλυκύτατης πάπιας που κρύβει βαθιά της ένα τεράστιο μυστικό.
Γιατί εδώ που τα λέμε όλοι κρύβουμε ένα μυστικό μέσα μας, απλά στους περισσότερους δεν είναι ένας γυμνός πορνόγερος.
Έτσι λοιπόν κλείνω 10 χρόνια otaku. Χάρη στο anime//gr βρήκα μια οικογένεια που έσπασε τη μοναξιά μου και με βοήθησε στην αναζήτηση των λατρεμένων από τα παιδικά μου χρόνια Ιαπωνικών κινουμένων σχεδίων σε ένα άγνωστο μέχρι τότε χώρο για εμένα το Internet. Ο υπολογιστής μου Παρμενίωνας ζει ακόμη μετά από 11 χρόνια χρήσης και είναι γερός όπως την πρώτη μέρα που τον αγόρασα.
Έκανα φιλίες, γνώρισα κόσμο και έμαθα πράγματα. Άνοιξε το μυαλό μου και εκτέθηκα και σε πράγματα που δεν περίμενα να εκτεθώ. Το πιο όμορφο όμως είναι πως είδα παιδιά να μεγαλώνουν και να γίνονται ενήλικες, είδα παιδιά που από φοιτητές έχουν γίνει επαγγελματίες και από απλοί υπάλληλοι να γίνονται αφεντικά του εαυτούς τους. Μερικά όμως τα χάσαμε γιατί η ζωή είναι πουτάνα και τους έδιωξε νωρίς από κοντά μας. Ενώ μερικά άτομα που αγάπησα δεν τα ξανασυνάντησα ποτέ στο internet και θέλω να πιστεύω πως είναι εκεί έξω και που και που βλέπουν τα νέα μου και με θυμούνται και απορούν πως 10 χρόνια μετά παραμένω το ίδιο βλαμμένη...
Τι να πω... είναι χάρισμα. I was born that way.
Το τραγούδι γέμισε τα αυτιά της, είχε καιρό να ακούσει το απόκοσμο κλάμα της λάμας. Οι μέρες τελευταία ήταν δύσκολες και η ίδια ένιωθε το σκοτάδι να την τυλίγει για ακόμη μια φορά. Στον ύπνο της έβλεπε σκοτάδια...σκοτεινά νερά να την τραβάνε στην αγκαλιά τους και την άβυσσο, την άβυσσο του ωκεανού.
Κάθε βράδυ το ίδιο όνειρο....κάθε ημέρα πιο δύσκολη. Εκείνη όμως προσπαθούσε κάθε ημέρα να τη κάνει καλύτερη, όμως το ήξερε πως σύντομα η λάμα θα τραγουδήσει πάλι για εκείνην. Η μοναξιά της λάμας μόνο με αίμα μπορεί να σβήσει, το ήξεραν και οι δύο καλά.
Μπήκε στο σπίτι, η ημέρα της ήταν ακόμη πιο δύσκολη από τις άλλες. Τα αυτιά της από το πρωί ήταν γεμάτα από ήχους, από κραυγές και από άγνωστα τραγούδια. Κάπου μέσα στη βουή ξεχώρισε το αλλόκοσμο τραγούδι της λάμας. Όσο πλησίαζε σπίτι το τραγούδι γινόταν πιο φριχτό, πιο δυνατό.
Μπήκε στο κρύο σπίτι της, πέταξε τη τσάντας, δεν είχε χρόνο για ιεροτελεστίες, άνοιξε τη ντουλάπα της και άνοιξε τη κρυφή θήκη που φωλιάζει το λευκό waikizashi. Έπιασε τη θήκη, έβγαλε το σπαθί από τη θήκη του, τραγούδι σταμάτησε. Ένιωσε την ανυπομονησία της λάμας και ένα γαργαλητό στο δικό της στομάχι.
Γονάτισε μπροστά στην ανοιχτή ντουλάπα, κοίταξε τη λάμα του σπαθιού που έγινε μαύρη και της ψιθύρισε "Σώπα καρδιά μου σήμερα θα πάψεις να είσαι μόνη". Το τραγούδι σταμάτησε, το σπαθί ηρέμησε και περίμενε να πεθάνει μαζί της. Ύψωσε με τρεμάμενα χέρια το σπαθί και όλα φάνηκαν ξεκάθαρα μέσα στα δακρυσμένα μάτια της, σήμερα ήταν η μέρα που θα έσβηναν τη μοναξιά τους, η κοπέλα και η λάμα θα γινόταν επιτέλους ένα.
Εκείνη ακριβώς τη στιγμή χτύπησε το τηλέφωνο....ήταν μια φωνή από το παρελθόν, μια φωνή που αγαπούσε. Ένιωσε καλύτερα, σκούπισε τα δάκρυα της, γέλασε με την καρδιά της, η φωνή της θύμισε το παρελθόν και τις χαρούμενες στιγμές που έζησε. Έκλεισε το τηλέφωνο. Πήρε μια βαθιά ανάσα....και έβαλε πάλι το waikzashi στη θέση του, ίσως ήρθε η ώρα να ψάξει για το λευκό Katana που γεννήθηκε μαζί της.
Αυτές τις ημέρες έχει γεμίσει ο τοίχος μου στο fb από άτομα που ανεβάζουν 12 μουσικά Άλμπουμ, ίσως ένα από τα ωραιότερα chain challene του Internet. Εμένα με προσκάλεσε στο παιχνίδι η Dannossiel και σκέφτηκα να απαντήσω εδώ γιατί τουλάχιστον εδώ θα γράψω αυτά που θέλω να πω και όχι αυτά που θέλουν να ακούσουν οι άλλοι απο εμένα.
Στην αρχή σκέφτηκα αποκλείεται να έχω ακούσει 12 ολόκληρα άλμπουμ, όσο όμως σκεφτόμουν αυτά που έχω ακούσει, κατάλαβα πως ίσως να είναι και περισσότερα. Χρησιμοποιώντας τα Άλμπουμ έγινε και μια αναδρομή στη ζωή μου. Χωρίς να το θέλω...έτσι ας συνεχίσω προσπαθώντας να παρουσιάσω τα άλμπουμ με κάποια χρονολογική σειρά.
1. Roxette - Joyride
Ποιος μπορεί να ξεχάσει το 1ο Άλμπουμ που αγόρασε,; Ένα καλοκαίρι εκεί στο δημοτικό κάποιος μου έδωσε ένα walkman. Το πολυτιμότερο δώρο του κόσμου έφθασε στα χέρια μου. Δεν είχα καμία κασέτα για να παίξω και εκείνο το walkman δεν είχε ράδιο για να ακούσω. Έτσι ζήτησα από τον πατέρα μου να μου αγοράσει τη πρώτη μου κασέτα. Ωστόσο δεν ήξερα τίποτα απο μουσική. Όμως ήξερα το πρώτο τραγούδι που καταλάβαινα τι λέει και αυτό ήταν το "Joy the Joyride" των Roxette. Το έγραψα σ'ένα χαρτάκι και ο πατέρας μου πήγε σ' ένα μαγαζί με κασέτες στην Νέα Καλικράτια. Δεν ξέρω πόσο πληρώσαμε εκείνη τη κασέτα αλλά τα κορίτσια στο μαγαζί απλά μου αντέγραψαν όλο το Άλμπουμ και στο χώρο που περίσσεψε με ρώτησαν τι να συμπληρώσουν και εγώ τους είπα New Kids on The block. Αυτό ήταν. Εκείνη η μοναδική κασέτα με συντρόφεψε όλο το καλοκαίρι.
Τα χρόνια περάσαν και ο κόσμος γέμισε μουσική, μπήκε στη ζωή μου το Mtv και το τέλος των σχολικών χρόνων με βρήκε να ακούω διάφορα τραγούδια στο απαρχαιωμένο Sanyo ραδιώφωνο που είχαμε πάρει από τον θείο Osio. Ωστόσο ακόμη στα χέρια μου δεν έφθασε το πολυπόθητο δώρο του CD player. Έγινα φοιτήτρια στην Κρήτη τώρα και πέρασε ένας χρόνος χωρίς κασετόφωνο, τότε στο 2ο έτος έπεσε στα χέρια μου ένα κασετόφωνο. Ζήτησα λοιπόν από ένα συμφοιτητή μου να μου γράψει 2 CD και μετά τα πήγα στο Μαγκούσι και μου τα έγραψε σε κασέτες και έτσι ο κόσμος μου γέμισε μουσική. Ποια ήταν αυτά τα album?
2. Red hot Chilly Peppers - Californication
Όλη μέρα, κάθε μέρα. Το πολυπόθητο νέο άλμπουμ των Red Hot Chilly Peppers ήταν στα χέρια μου και κάθε τραγούδι αυτού του άλμπουμ σήμαινε κάτι διαφορετικό για εμένα. Το έπαιζα τόσο πολύ που στο τέλος όλοι αναρωτιόντουσαν στην Εστία ποιος είναι αυτός που ακούει μόνο αυτούς. Μέχρι που με πέτυχε μια ημέρα η γειτόνισσα και με είπε "εσύ είσαι αυτή που ακούει συνέχεια το Californication;"
3. Foo Fighters - There is Nothing Left to Loose
Εντάξει ήξερα τους Nirvana αλλά ποτέ δεν απόκτησα άλμπουμ τους. Άσε που τους έμαθα αφού πέθανε ο Kobain. Ωστόσο εκείνο το εξωτικό πλάσμα ο David Grohl ασκούσε μια μαγεία πάνω μου, έτσι ήταν φυσικό να περιμένω πως και πως αυτό το alboum και πάρω αυτό το CD.
το έλιωσα...o ήχος των Foo Fighters ήταν διαφορετικό ποιο αισιόδοξος
τώρα που το σκέφτομαι τα περισσότερα άλμπουμ τα άκουσα τότε σαν φοιτήτρια....δεν βλέπω να τα χωράει όλα η λίστα και πραγματικά δεν ξέρω τι να αφήσω έξω.
4. Matrix: Music from the motion picture
Αν έζησες το 1999 ξέρεις, αυτό ήταν το Soundtrack που ακούγαν όλοι. Διαφορετικά είδη μεταξύ τους παντρευόντουσαν και έκαναν ένα άλμπουμ εμπειρία ζωής. Αυτό το Alboum με οδήγησε να ψάξω και για άλλα soundtracks
5.Godzilla: The Album
Ένα άλμπουμ που έβαλε τα soundtracks στο προσκήνιο, τα είχε όλα, από τον Puff Daddy να διασκευάζει το Kasmir μέχρι τον γιό του Bob Dylan να διασκευάζει Bowie και φυσικά τον Jamiroquai να κατεβαίνει υπογείως και να τα γαμάει όλα.
6. Διάφανα Κρίνα - Έγινε η απώλεια συνήθεια Μας
Είναι αστείο που εκείνες τις ημέρες, ευμάρειας και χαρά εμείς διαλέγαμε να ακούσουμε και να ταυτιστούμε με κάτι τόσο μίζερο. Η εποχή της προσποιητής Μιζέριας όπως την αποκαλούσα και δεν θα γράψω τίποτα παραπάνω για να μη διαφημίσω τους μαλάκες που μας πλήγωσαν με τη στάση τους. Αυτό το συγκρότημα δεν σκέφτηκε ποτέ τους φτωχούς φοιτητές του ΤΕΙ μου και εγώ ποτέ δεν αγόρασα το άλμπουμ τους ή να προχωρήσω σε κίνηση που θα οδηγήσει να βγάλουν έστω και ένα ευρώ οι μαλάκες.
7.HIM: Razorblade Romance
Σε μια εποχή γεμάτη Radiohead, Portishead εμείς διαλέγαμε να ακούμε ΗΙΜ και να λειώνουμε αυτό το άλμπουμ...δεν ξέρω τι πρόβλημα είχαμε αλλά οι μέρες μας στην Κρήτη ηταν όπως αυτή σήμερα, ίδιος καιρός, ίδια αίσθηση, καθόμασταν νωχελικά στο 25 τετραγωνικά σπίτι με το Μαγκούση και χωρίς να έχουμε λεφτά για να κάνουμε οτιδήποτε ακούγαμε όλη μέρα αυτό το άλμπουμ και ίσως να φανταζόμασταν έρωτες σαν αυτούς που περιέγραφε ο Βάιλο.
8. Placebo: Without you I am Nothing
Δεν έγραψα ποτέ γι' αυτούς στο blog; Δεν πειράζει εγώ τότε ούτως η άλλως άκουγα Kula Shaker. Ακόμη ένα album στο infinite playlist εκείνης της εποχής στο σπίτι του Μαγκούση. Ίδια νωχελική κατάσταση...συνεχίζω
9. Blur - Parklife
Όταν όλοι ακούγαν το Song2 και Beetlebum εγώ είχα ήδη λιώσει το Parklife. Δεν περίμενα τους άλλους να μου μάθουν τους Blur. Οι Blur ήταν πάντα εκεί μαζί μου.
10. Pulp - Different Class
και έφτασα αισίως στα 10 Άλμπουμ χωρίς να έχω φτάσει ούτε στα μέσα της ενήλικης ζωής μου....
Το Different Class για εμένα ήταν η ουσία της Britpop έχεσα Suede, έχεσα Elastica....
οι Pulp ήταν αυτοί που ήταν και κάθε τραγούδι τους μιλούσε για κάτι που δεν έζησα και δεν θα ζούσα ποτέ.
χμ.. και τώρα τι γίνεται έμειναν μόνο 2 θέσεις και τι να γράψω....
11.Puressence - Puressence
και ετσί εκεί τελειώνοντας τη φοιτική μου ζωή εμφανίσθηκε και αυτό το άλμπουμ, μου γάμησε τη ψυχή, μου γάμησε το είναι και με άφησε σαν χρησιμοποιημένη καπότα στα σκουπίδια..
12.......πλάκα με κάνεις τώρα....δεν μου φτάνουν 12 θέσεις....τι να βάλω....δεν θα το παίξω κουλτουρα...θα βάλω το Rapsody : Overture ...Hip Hop με όπερα ένα άλμπουμ που έκλεισε τα 90ς
το Hip Hop οπως δεν το ξαναείδαμε και θα κάνουμε πολύ καιρό να το δούμε. αυτό...
Δυστυχώς η ευτυχώς αυτά ήταν....12 Αλμπουμ που ταξίδεψαν μαζί μου από την παιδική μου ηλικία στην Νεάπολη ως τη φοιτητική μου ζωή στο Ήράκλειο. Η ζωή είναι γεμάτη ντουζίνες άλμπουμ και έτσι θα έπρεπε να είναι. Κάπου μέσα σ'αυτό το blog έχουν αναφερθεί και άλλα άλμπουμ, όπως εδώ την εποχή που το last.fm είχε πάρει φωτιά.
Να ορίστε με τις μαλακίες σας ξέχασα τους Beastie Boys, Smashing Pumpkins Gorillaz και Daft punk, Jamiroquai ...που σκατά να τους χωρέσω...σκατά δεν έπρεπε να βάλω τους Placebo...Δεν κάνω σε κανέναν πρόσκληση, αλλά αν έχετε γράψει κάτι αντίστοιχο στο blog σας πείτε να το διαβάσω.
Ήθελα να κάνω ένα ανάλογο με εκείνο που έκανα για το 2013, αλλά σκέφτηκα πως φέτος ενώ υπήρξε μεγάλος αριθμός τραγουδιών από την Κορεάτικη σκηνή, άκουσα περισσότερη jrock από κάθε άλλη φορά. Όταν ξεκίνησα πριν 10 χρόνια να βλέπω anime σύντομα κατάλαβα πως εγώ και η Ιαπωνική μουσική σκηνή θα παραμείνουμε δύο φίλοι μακρινοί. Καθώς η jpop με άφηνε αδιάφορη, η Visual key μου έφερνε αναγούλα και η ροκ απλά είχε κακούς τραγουδιστές. ΄
Όμως κάτι άλλαξε τον τελευταίο καιρό στην Ιαπωνία. το Hip Hop άρχισε σιγά σιγά να εμφανίζεται και η Indie σκηνή της Ιαπωνίας απογειώθηκε. Έτσι αντί να γράψω για τα 10 τραγούδια που άκουσα περισσότερο από την Κορεάτικη σκηνή λέω να σας παρουσιάσω ένα top 10 Ιαπωνικών συγκροτημάτων που κέρδισαν την προσοχή μου για το 2015 εντάξ και το 2014
Αρχίζω ανάποδα ...από κάτω προς τα πάνω γιατί και οι Ιάπωνες ανάποδοι είναι.
10. Fredericα: Ένα συγκρότημα από το Kobe της Ιαπωνίας, ναι απο εκεί που έρχεται το Kobe Beef και από εκεί πήρε το όνομα το ο Kobe Bryant. Λοιπόν αυτούς τους βάζω στη 10η θέση γιατί τους ανακάλυψα σχετικά πρόσφατα και δεν τους ξέρω τόσο καλά. Ωστόσο ταιριάζει με τα ακούσματα μου. Είπαμε είναι η εποχή της αναγέννησης της Ιαπωνικής σκηνής και αυτό το γκρουπ από το Kansai μου ταιριάζουν. Νομίζω μου ταιριάζει η Kansai...αν σκεφτείς πως για κάποια στιγμή μου άρεσαν μερικά τραγούδια των Kanjani8
Frederic - Oddloop "I don't Like the night without dancing"
9. Charisma.Com : ή όπως λέμε έρωτας με τη πρώτη ματιά...ή άκουσμα. Αν είδατε το προηγούμενο βίντεο αμέσως θα καταλάβετε πως έχω θέμα με τις γυναίκες που χορεύουν παράξενα...Οι Charisma.com είναι ένα electro/rap ντουέτο, αποτελούμενο από την MC Itsuka και την DJ Gonchi. Γράφουν οι ίδιες τη μουσική τους, λίγο πιο διαφορετικές από την λίστα μας, περπατάν με το ένα πόδι στην Ιαπωνική ποπ και την Ιαπωνική dance. Αποτέλεσμα περίεργο και οι ίδιες με τις σκατόφατσες που παίρνουν στα βίντεο τους δεν βοηθάν και πολύ αυτούς που δεν έχουν και πολύ επαφή με την Ιαπωνία. Εγώ τις λατρεύω πάντως. Έγιναν διάσημε με το George το οποίο δεν μπορώ να το βρω..οπότε ας σας βάλω ένα σπαστικό τραγούδι χαρακτηριστικό δείγμα της δουλειάς τους
Charisma.com - イイナヅケブル τι δεν κατάλαβες;
Οι πιο εξοικειωμένοι στο χώρο θα βρουν το συγκρότημα που
κρύβετε ανάμεσα στους μαθητές στο παρασκήνιο;
8. Sekai No Owari: Το τέλος του κόσμου....ένα συγκρότημα απομίμηση όπως μου αρέσει να το λέω γιατί θυμίζει πάρα πολύ Owl City ... λόγο των ηλεκτρονικών φωνητικών και του synthesizer ...and you can't ignore my synthesizer. Το ξέρουν και οι ίδιοι γι'αυτό έκαναν και συνεργασία. Τέλος πάντων, εμένα μου αρέσουν. Α ναι ο τύπος με τη μάσκα κλόουν έτσι είναι πάντα...δεν θα είναι το μόνο συγκρότημα απομίμηση της λίστας αλλά ούτε το μόνο με μάσκοφορεμένο μέλος..Δεν ξέρω πιο τραγούδι να πρωτοβάλω...ας βάλω αυτό:
Sekai no Owari - RPG
άργησα να τους ανακαλύψω λίγο...αυτούς
7. Sacanaction: Ψαρενέργεια...Το youtube ευτυχώς βοηθάει μερικές φορές και τα επόμενα συγκροτήματα τα βρήκα όλα μαζί. Έτσι και τα ψαροενεργητικά παιδιά ήρθαν στη ζωή μου χάρη σε ένα gifaki στο internet που με οδήγησε σε ένα βίντεο στο youtube Και από εκεί να βρω ένα συγκρότημα που επιτέλους ο τραγουδιστής είχε ίδια ηλικία με εμένα και είχε ένα δικό του στυλ τραγουδιού που με κέρδισε για κάποιο λόγο.. απο εκεί και πέρα βρήκα και όλους τους υπόλοιπους από τις προτάσεις του youσωλήνα.
Sacanaction - Yoru no Odoriko / night dancer
Άνετα Άνετα ...
6. Την 6η θέση την αφήνω κενή...γιατί δεν θυμάμαι το όνομα του συγκροτήματος αλλά ούτε το τραγούδι, θυμάμαι οτι τραγουδούσαν στα Αγγλικά, πως ήταν καύλες και πως το συγκρότημα δημιουργήθηκε από παραγωγούς κάτω από πλήρη μυστικότητα...και γι' αυτό δεν έχει όνομα...και δεν το βρίσκω...ΣΚΑΤΑ..δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό θα σας εξηγήσω παρακάτω.
5. Gesu no kiwami otome & Indigo la End...εδώ ισοβαθμούν αυτά τα συγκροτήματα γιατί έχουν τον ίδιο τραγουδιστή. Οι Gessu no Kiwami Otome έφεραν την επανάσταση φέτος και ήταν αυτοί που ηγήθηκαν στην άνοδο των συγκροτημάτων στην Ιαπωνία. Το 2015 ήταν η χρονιά τους. Εμείς ελπίζουμε μόνο το σκάνδαλο που ξέσπασε με τον τραγουδιστή τους να μη τους καταστρέψει την καριέρα και κυρίως την καριέρα της Becky. Θυμάστε την Becky; Πως να ξεχάσετε την Ιαπωνέζα που μίλησε Ελλνικά στο Stand Up. Ε τα έφτιαξε μαζί με τον τραγουδιστή, ο οποίος πέρα από άσχημος είναι και παντρεμένος και τους έπιασαν οι παπαράτσι...τρελό σκάνδαλο τι να σου πω (Ειρωνεία)
Gesu no kiwami otome - watashi igai watashi janai no
Μαλάκα κοίτα φάτσα εραστή....
4. Kanaboon: Το 2015 ήταν μια καλή χρονιά και για τους kanaboon. Προσωπικά δεν ξέρω τίποτα γι αυτούς και τώρα βαριέμαι να ψάχνω αλλά το παρακάτω τραγούδι το έλιωσα.
Kanaboon - naimononedari
"kira kira kira boku no kokoro"
3. Man with a Mission : Σας είπα...θα υπάρξουν και άλλοι μασκοφορεμένα μέλη συγκροτήματος...αυτή τη φορά είναι όλοι με μάσκες και ένας θεός ξέρει γιατί..είμαι σίγουρη δηλαδή επειδή είναι όλοι ξένοι...ή και όχι...σταμάτησα να ψάχνω αιτία στις πράξεις των Ιαπώνων όταν άρχισα να μαθαίνω τη γραμματική τους. Παίζουν γαμάτη ροκ και είναι ίσως οι πιο "άγριοι" της λίστας. Πάλι δεν ξέρω ποιο τραγούδι να βάλω...
2. [Alexandros]: Ναι, στη 2η θέση βρίσκεται ένα Ιαπωνικό συγκρότημα με Ελληνικό όνομα. Αυτούς τους είχα βρει απο καιρό, αλλά επειδή σας είπα τα συγκροτήματα της Ιαπωνίας χάνονται και εμφανίζονται τους έχασα. Μου είχαν κάνει εντύπωση επειδή ο τραγουδιστή τραγουδούσε πολύ καλά στα Αγγλικά. Ωστόσο το συγκρότημα έφαγε μήνυση από την Γαλλική κυβέρνηση και άλλαξε το όνομα του από Champagne σε Alexandros ...γιατί βλέπεται το Champagne είναι όνομα προστατευόμενης προέλευσης...έτσι τους έχασα και μετά τσουπ τους βρήκα με Ελληνικό όνομα.
[Alexandrows] - Waitress Waitress
Λοιπόν πριν γράψω για το νούμερο ένα Ιαπωνικό συγκρότημα όλου του κόσμου να κάνω ειδκή αναφορά για τις FEMM, electro/rap ντουέτο από δύο πλαστικές κούκλες κατασκόπους, θυμίζουν Nicki Minaj με Rihana...ναι...το απομίμηση συγκρότημα My firs story, εδώ τραγουδάει ο αδερφό του τραγουδιστή από το συγκρότημα που βρίσκεται στη 1η θέση, το στυλ των συγκροτημάτων είναι εντελώς ίδιο. Ωστόσο οι My first story Καταφέρνουν να σε κερδίζουν παρόλη την ξεκάθαρη αντιγραφή...μέχρι και οι φωνές τοςυ ίδιες είναι..και φυσικά τους Spy Air που και αυτοί μου θυμίζουν το συγκρότημα της πρώτης θέσης και μάλιστα το youtube ξεδιάντροπα τους βάζει δίπλα δίπλα σε παρόμοιες πόζες. Τους αγαπάμε ωστόσο και τους δύο γιατί μας θυμίζουν τους:
1. ONE OK ROCK... Το συγκρότημα που δεν σταμάτησα να ακούω από τη στιγμή που το ανακάλυψα...για χάρη του έγινα 15 ξανά και κόλλησα αφίσες, έκλαψα που έχασα 2 φορές την τουρνέ τους στην Ευρώπη. Το συγκρότημα που μ' έκανε να θέλω να γράψω ολόκληρο σενάριο και να το στείλω στην Ιαπωνία για να γίνει ταινία με αυτούς πρωταγωνιστές...μου πέρασε μετά από κανα εξάμηνο...απλά έχω θέματα...θα ήθελα να βάλω όλη την δισκογραφία τους εδώ μέσα...αλλά προς το παρών ας βάλω ένα τραγούδι τους.
One Ok Rock - Give me a Reason
Αυτό ήταν...το 2015 ήταν γεμάτο Ιαπωνική Μουσική, rock και hip hop. Ποιος θα το περίμενε πως επιτέλους θα έβρισκα ήχους να μου αρέσουν στην Ιαπωνία. Ανυπομονώ να δω τι θα μου φέρει το 2016. Γενικά μουσικά ήταν μια πολύ καλή χρονιά για τα γούστα και τα ακούσματα μου.
