or the rebirth of a Glam era?



Δανείζομαι τον τίτλο από μία σκηνή του Velvet Goldmine. Ίσως το καλύτερο μιούζικαλ που γυρίστηκε ποτέ. Σίγουρα η καλύτερη boys love ταινία που παίχτηκε ποτέ, αφού παρελαύνουν τρεις από τους πιο Hot ηθοποιούς του δυτικού κόσμου σε σκηνές ομοφυλοφιλικού έρωτα και τρυφερών στιγμών...


Η ταινία γυρίστηκε με σκοπό να δείξει τον έρωτα και το πάθος ανάμεσα σε δύο χαρακτήρες που θυμίζουν έντονα Iggy Pop και David Bowie ωστόσο κανείς από τους δύο δεν έδωσε άδεια για να χρησιμοποιηθεί η μουσική τους στην ταινία και αρνήθηκαν οποιαδήποτε συμμετοχή σ' αυτήν. Επιβεβαιώνοντας με την άρνηση τους το ενδεχόμενο ότι αυτή η ιστορία έχει κάποιο ίχνος αλήθειας μέσα της.



Η ιστορία εξελίσσεται την εποχή του Ziggy Stardust τότε που όλα ήταν glitter, τότε που το Glam Rock κυριαρχούσε και οι τραγουδιστές δεν ξεχώριζαν από τις τραγουδίστριες. Η σεξουαλική επανάσταση είχε κορυφωθεί, τα ναρκωτικά έρεαν και το AIDS ήταν μία ακόμη άγνωστη λέξη στο λεξιλόγιο των ιώσεων.


Το ντύσιμο εκείνης της εποχής είναι απ μόνο του ένα τεράστιο κεφάλαιο. Εμείς προλάβαμε ένα μικρό κακό απομεινάρι του στην δεκαετία των 80ς. Όμως η μόδα συνηθίζει να στρέφεται στο παρελθόν να κρατάει τα καλύτερα και να αναγεννιέται. Τη δεκαετία που βρισκόμαστε είδαμε την επιστροφή των 80ς και τη δημιουργία ενός σύγχρονου στυλ που θα μπορούσε να είναι το μπάσταρδο παιδί εκείνης της εποχής με το σήμερα. Στενά παντελόνια σε διάφορα χρώματα, κλασσικά t-shirts σχισμένα, επιστροφή των ραφών των 80s, κοντά κουρέματα και πάει λέγοντας.


Η πρώτη δεκαετία αυτού του αιώνα πλησιάζει στο τέλος της. Μήπως αυτό σημαίνει ότι θα έχουμε και ένα στιλιστικό πισωγύρισμα; Επιστροφή στο Glitter; Κυριαρχία του ανδρόγυνου στυλ και της χρυσής σκιάς στους άνδρες; Νέα χρώματα στα μαλλιά και νέα τακούνια για τους πρίγκιπες (και όχι τις Βασίλισσες ) του ανδρικού πληθυσμού;

Versailes 2007 -

Η αλήθεια είναι ότι αυτό το στυλ δεν έφυγε ποτέ από την Ιαπωνία αλλά ρίζωσε και εξελίχθηκε και βρήκε συνέχεια στα παιδιά της Visual Key ( Βέβαια αυτή είναι η δική μου άποψη κάποιος που γνωρίζει καλύτερα αυτό το είδος μουσικής ίσως να διαφωνεί μαζί μου).

x-Japan 1982 - 1997

Μια ακόμη αλήθεια είναι πως και το ίδιο το στυλ του Glam Rock ήταν μια ανακύκλωση και επανέκδοση παλαιοτέρων ντυσιμάτων.

Μήπως η επόμενη στιλιστική δεκαετία θα αφορά τους άνδρες; Ούτως η άλλως όσο περνάει ο καιρός οι άντρες γίνονται όλο και πιο τολμηροί και φυσικά απελευθερωμένοι στο ντύσιμό τους. Στη τελική οι εποχές που σε παρεξηγούσαν γι αυτό που φοράς έχουν περάσει προ πολλού. Ο ανδρισμός δεν φαίνεται από τα παντελόνια αλλά από τη συμπεριφορά και τη ζωή κάποιου. Άσε που οι νέες γενιές είναι τόσο μόνες που πλέον απλά ψάχνουν την αγάπη και τη συντροφικότητα στο πρόσωπο του ανθρώπου και όχι του φύλλου. (Βαδίζουμε λοιπόν προς μια ανδρόγυνη κοινωνία, δηλαδή αυτό αντιλαμβάνομαι)

Με λίγα λόγια σκέφτομαι (καθαρά επηρεασμένη από τη χθεσινή ταινία και τη διαφήμισα του ΒΗΜΑDONNA) ότι σε αυτή την δεκαετία που έρχεται θα βιώσουμε την επιστροφή του Δανδή. Του δανδή της εποχής του Ziggy Stardust την επιστροφή του Glitter και του Glamour...χωρίς όμως την σεξουαλική απελευθέρωση της προ aids εποχής....

Καλύτεροι εκπρόσωποι αυτού του στιλ σήμερα:

Hyde απο L'Arc en Ciel

Atsushi Shakurai από Buck Tick



Gackt



κοινώς όλοι 40ρηδες εκτός απο τον καλύτερο απο όλους Davide Bowie



Ξημερώνει δύσκολη εποχή για τις γυναίκες...

O.k τα πράγματα δεν πάνε τόσο καλά όπως θα θέλαμε. Αλλά τουλάχιστον μπορούμε να δούμε την ευχάριστη πλευρά των πραγμάτων σωστά;

Ας κάνω λοιπόν ένα αισιόδοξο post γιατί όπως κατάλαβα ο ξάδερφος μου ο Αντώνης διάβασε το προηγούμενο post και ανησυχήσε και όχι τίποτα άλλο το είπε και στη θεία μου και στεναχωρήθηκε και εκείνη.

Λοιπόν τη τελευταία εβδομάδα επέστρεψα στην ουδετερούπολη. Προς μεγάλη μου έκπληξη μου κόπηκε το internet παρόλο που το πλήρωσα... Αλλά δε βαριέσαι χρειαζόμουν μια αλλαγή μπας και ξεκολήσω απο την οθόνη. Όπως είναι γνωστό ο κουμπάρος μου δεν είναι καλά. Έτσι τον τελευταίο καιρό προσπαθώ να βοηθήσω την οικογένεια του όσο μπορώ.

Έτσι κάθομαι όλη μέρα στο ψιλικατζίδικό του και βοηθάω στη δουλειά. Κοινώς το κρατάω όλη μέρα. Δεν ξέρω αν ποτέ είχατε διαβάσει το blog της Ψιλικατζού, εγώ πάντως όχι, αλλά μπορώ να υποθέσω τι έγραφε. Έχει πολύ πλάκα να δουλεύεις εκεί. Καθώς η Νεάπολη είναι γεμάτη γραφικούς χαρακτήρες που μπαινοβγένουν στο μαγαζί και μου χαρίζουν αγάπη, γέλιο μερικές φορές στεναχώρια και άλλες μιζέρια. Αλλά τουλάχιστον με έκαναν να πιστέψω πάλι στην Νεάπολη και στις γειτονιές της.

Έτσι έχουμε τα πιτσιρίκια που έρχονται για μαστίχες καραμέλες και άλλες ουσίες που εγγυούνται παντελή έλειψη δοντιών στα 30. Είναι όλα χαριτωμένα, πολλές φορές μου σπάνε τα νεύρα αλλά τα καλά μου δίνουν λεφτά στους φίλους τους, αγοράζουν μαστίχες για όλη την παρέα και γενικώς προσφέρουν μια αλληλεγγύη χωρίς να τους ζητηθεί (Σε αντίθεση με αυτό που γίνεται στα στέκια των αναρχικών). Το τρομακτικό ειναι ότι σε όλα λείπει ο κουμπάρος μου και όλα με ρωτάνε τι κάνει και αν θα γίνει καλά. Εκεί απλά σιωπώ και τους λέω. Σημασία έχει να είσται εσείς καλά που είστε και μικρά.

Έχουμε και τους εφήβους... αν είναι αγόρια κλέβουν...Αν είναι κορίτσια τσιροκοπάνε και γκρινιάζουν πως τα αγόρια δεν κάνουν τη πρώτη κίνηση και πρέπει αυτά να τη κάνουν. Εκεί τωρα τι να τους πω; Ότι τα αγόρια στην εφηβεία κοιμούνται όρθια; Δεν μπορώ.

Μετά έχουμε τις γριές της γειτονιάς που για κάποιο λόγο νομίζουν ότι εγώ είμαι η κόρη του Κουμπάρου μου. Για μερικές είναι πολύ δύσκολο να καταλάβουν ότι είμαι η κουμπάρα του και ότι εγώ είμαι η Νονά της κόρης του. Τι να τους πεις τώρα; Γενικά πρέπει να είσαι λίγο ψυχολόγος στο ψιλικατζίδικο. Η καιμενούλες δεν έχουν σε ποιον να μιλήσουν και τα λένε όλα σε εμένα. Αφού με ρωτήσουν για την κατάστασή του αρχίζουν και σου λένε όλες τις ιστορίες των συγγενών τους που πεθάναν απο την ίδια αρώστια ή παρόμοια. Για κάποιο λόγο αυτές νομίζουν ότι ο κουμπάρος μου έπαθε εγκεφαλικό. Φυσικά δεν μπαίνω στον κόπο να τους εξηγήσω την κατάσταση γιατί δεν θα την κατανοήσουν.

Μετά έχουμε τους γεράκους της γειτονιάς αξιολάτρευτοι αλλά χωρίς αίσθηση του χιούμορ και αυτοί νομίζουν ότι είμαι η κόρη του. Αν και μερικοί νομίζουν ότι είμαι και εγώ ανηψιά του όπως η μαμά της Angelira. Δεν βαριέσαι...

Στη γειτονιά μας υπάρχουν και αρκετοί Έλληνες Μουσουλμάνοι, οι οποίοι ειναι και οι καλύτεροι πελάτες μας. Όχι μόνο επειδή είναι πολλοί αλλά επειδή είναι Άνθρωποι (ναι με το Α κεφαλαίο) δεν έχουν γίνει όπως εμείς που με το ζόρι λέμε καλήμερα στο γείτονα μας. Άσε που τα παιδιά τους είναι αξιολάτρευτα και ευγενικά. Είναι άτομα στα οποία μπορείς να ζητήσεις βοήθεια και να σου τη προσφέρουν χωρίς να περιμένουν αντάλαγμα. (ή Έτσι νομίζει το ρομαντικό μου κεφάλι)... Με τα πολλά διασκεδάζω πολύ μαζί τους επειδή είναι ευχάριστα άτομα, λένε αστεία και φαίνονται να έχουν καλή καρδιά.

Το πιο αστείο ειναι οτι οι γείτονες απο την πολυκατοικία με πέρνουν τηλέφωνο και μου λένε. Λίζα κατεβάζω καλάθι/Σακούλα/ κουβά βάλε μου αυτά και αυτά τα τσιγάρα.... έτσι βγαίνω έξω μου πετάνε με το σχοινί απο το μπαλκόνι τα καλάθια/σακούλες/κουβάδες και βάζω τα ρέστα και τα τσιγάρα...

Ο κύριος Α απο το διπλανό μαγαζί έρχεται όλη ημέρα βλέπει αν είμαι καλά παίρνει μια μπύρα και φεύγει.

Γενικώς πάντως δεν βγάζεις λεφτά στο ψιλικατζίδικο. Στο συγκεκριμένο κάτι γίνεται αλλά κέρδος δεν βγαίνει πουλώντας τσιγάρα... Γι αυτό φίλες αναγνώστη την επόμενη φορά που θα μπεις σε ένα να πάρεις τσιγάρα μπες και στον κόπο να αγοράσεις και μία τσίχλα.

Τελικά νομίζω ότι μπορώ να κάνω αυτή τη δουλειά αρκεί να έχω ιντερνετ να μεταφέρω συνέχεια τα αστεία που ακούω εκεί μέσα...

xl xl xl Gossip Girl

Ps. Πρέπει να κάνω ένα ποστ για το MTV GREECE

Ήταν Μάρτιος του 2009 όταν μάθαμε τα άσχημα νέα ότι ο καρκίνος χτύπησε και τη δική μας πόρτα. Τώρα είναι Αύγουστος 2010 και με μαθηματική ακρίβεια η πρόβλεψη του γιατρού πραγματοποιείτε.

Οι μέρες που μάλωνα με τον Νουνό/Μπάμπη/Κουμπάρο περάσαν μαζί με την εφηβεία.
Οι μέρες που με κορόιδευε επειδή περήφανα φορούσα την ποντιακή μου στολή τελείωσαν την ημέρα που σταμάτησα να πηγαίνω στο Σύλλογο...

Οι μέρες που θα τον βλέπω τελειώνουν σιγά σιγά και αυτές. Αύριο ίσως να είναι και η τελευταία. Ελπίζω απλά να μη με ξέχασε... Μέσα σε μία εβδομάδα κινδυνεύουμε να τον χάσουμε.

Θα χάσουμε τον Σαρκασμό του, θα σταματήσει να κοροϊδεύει και να κράζει την κάθε κίνησή μας. Το μυστήριο με τον Νουνό μου (δεν ήταν ποτέ Νονός μου γι αυτό τον έλεγα έτσι) είναι οτι πάντα είναι μούχλας, μας κράζει συνέχεια, τίποτα απο αυτά που κάνουμε δεν του αρέσει...Ωστόσο ο ρουφιάνος θα φύγει και πίσω του θα αφήσει πολύ κόσμο να κλαίει. Μια αράδα παιδιών που τον αγάπησαν και τον λάτρεψαν παρόλο που τα πείραζε συνέχεια. Απο μωρό με τσιμπούσε, με πονούσε, μου έκανε παιχνίδια που έβαζαν σε κίνδυνο την σωματική μου ακεραιότητα αλλά κάθε φορά που έλειπε τον έψαχνα, κάθε πρωί που έφευγε για τη δουλειά έκλαιγα και έτρεχα πίσω από το αυτοκίνητο του (ούτε στον πατέρα μου δεν έκανα έτσι) και κάθε φορά με "βασάνιζε" όταν γυρνούσε και χαιρόμουν.

Η μάνα μου εδώ και χρόνια προσπαθεί να με μάθει να ζω με την απώλεια... αλλά κακά τα ψέματα δεν μπορείς να την αντιμετωπίσεις.... πάντα ήθελα να είμαι δυνατή αλλά τώρα δεν μπορώ. Αν κάνω έτσι για τον δεύτερο μου πατέρα τι θα κάνω για τους γονείς όταν έρθει η ώρα...

Πάντως πάντα πίστευα ότι όταν θα φύγουν οι γονείς μου ο Νουνός μου και η γυναίκα του θα ήταν αυτοί που θα με στήριζαν αλλά ποτέ δεν σκέφθηκα ότι μπιορεί αυτός να φύγει πρώτος...ο πιο μικρός της παρέας για εμένα, ο πιο μικρός θείος για τη ξαδέρφη μου και ο πατέρας της βαφτισιμιάς μου.

Στεναχωριέμαι που θα τον χάσω αλλά πιο πολύ στεναχωριέμαι για το Αστέρι μου που θα μείνει ορφανό σε τόσο δύσκολη ηλικία. Με παρηγορεί το ότι είναι 16 χρονών αλλά με πονάει που θα βιώσει την απώλεια του πατέρα της τόσο μικρή. Ελπίζω να γίνει πιο δυνατή, ήδη είναι πιο δυνατή από πέρσι.

Όταν γίνεσαι Νονά/ Νονός ξέρεις ότι αν συμβεί κάτι στους γονείς του παιδιού εσυ πρέπει να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησαν...όμως ποτέ δεν περίμενα ότι θα χρειαστεί να συνεχίσω... θα πρέπει να θυμάμαι όλες αυτές τις ιστορίες που βίωσα μέχρι να γεννηθεί εκείνη και να της λέω πόσο σημαντικός για όλους μας είναι ο Πατέρας της και για το πόσο με "υπέφερα" με τα ατσούμπαλα παιχνίδια του.


Όταν έλεγα Νουνό τον Μπάμπη για εμένα σημαίνε Πατέρας και όταν έγινα Νονά στο παιδί του η Μητέρα μου με ανάγκασε να σταματήσω να τον λέω έτσι και να τον λέω Μπάμπη η Κουμπάρο και να στερηθώ αυτή την λέξη... όμως τώρα κανείς δεν μπορεί να μου το στερήσει αυτό. Θα στερηθώ την παρουσία του αλλά ποτέ δεν θα στερηθώ τον Νουνό μου και την αγάπη του. (Ευτυχώς οι μελανιές από τα παιχνίδια του δεν θα μου λείψουν ποτέ :) )

Ας πάρω μια ανάσα ας πιω μια γουλιά καφέ... και να συνέλθω πριν τρομάξει η υπάλληλος του μαγαζιού.





πω πω θα με έκραζε πολύ άσχημα αν έβλεπε αυτό το ποστ...
και αυτό το τραγούδι... νιώθω καλύτερα τώρα... συγνώμη για το πένθιμο χαρακτήρα του ποστ.

Η αλήθεια κρύβετε στις λέξεις (όχι από πίσω, πίσω από τις λέξεις έρχεται ο Αλέξης). Τα γράμματα είναι αρκετή συντροφιά και η μοναξιά τελειώνει εκεί που αρχίζει η ιστορία. Τα βιβλία και το να γράφεις αποτελούν καλό τρόπο να σταματήσεις να νιώθεις μόνος.

Όπως καταλαβαίνετε σήμερα (ή μάλλον χθες, αφού αυτά τα έγραψα τότε στο τετράδιο μου) μισώ όλους και τα πάντα. Είναι καλό να μισείς μερικές φορές. Είναι αυτοκάθαρση όπως το κλάμα. Με το να μισείς μια ολόκληρη μέρα απελευθερώνεις τόνους συναισθημάτων και κρατάς μέσα σου μόνο ένα. Το μίσος.

Την επόμενη ημέρα θα μπορέσεις να αγαπήσεις ξανά από την αρχή όλους και ότι σε πλήγωνε την προηγούμενη. Καλά ίσως να μη χρειαστεί να περάσουν 24 ώρες. Μάλλον μέχρι να ολοκληρώσω αυτό που γράφων η αγάπη να αγγίξει την καρδιά μου.

Στη τελική χρειάζεσαι μόνο μια ευχάριστη σκέψη για να πετάξεις. Ίσως να ακούσω μια φιλική φωνή κάτι να αλλάξει. Αν και η φωνή της Hanako με έκανε να νιώσω ακόμη πιο χάλια. Να δοκιμάσω να ακούσω το Μαγγούσι μου ή να βάλω Autan γιατί το μίσος και η μιζέρια μου δεν είναι αρκετά γα απωθήσει τα κουνούπια.

Ας δοκιμάσω και τις δύο επιλογές. Το Μαγγούσι όπως πάντα έφτιαξε τη ιάθεση μου, μου βρείκε λύσεις στα προβλήματα μου και πρότεινε εναλακτικές. Ωστόσο εξακολουθώ να νιώθω άβολο και με κουνούπια γύρω μου.

Ίσως φταίει το ότι κάηκα από τον ήλιο σε μια προσπάθεια να τιμωρήσω τον εαυτό μου..
Ίσως φταίνε τα χιλιάδες κουνούπια που με τσιμπάνε πάνω από τις πολλαπλές στρώσεις εντομοαπωθητικού στο δέρμα μου.

Αλλά ας κόψω τις μαλακίες κυρίες φταίω εγώ και η σαπίλα που αγγίζει την καρδιά μου.
Όμως θα μου περάσει και αύριο θα είμαι καλά.

Παρατηρώντας του γονείς μου και τους φίλους μου, σχηματίστηκε μια απόρροιά στο μυαλό μου... Οι παντρεμένοι νιώθουν μοναξιά; Όταν κάποιος είναι ζευγάρι νιώθει μοναξιά μόνος του ή νιώθουν και οι δύο μοναξιά;

το κείμενο και η ταινία δεν έχουν καμία σχέση χι χι χι