Ήταν Μάρτιος του 2009 όταν μάθαμε τα άσχημα νέα ότι ο καρκίνος χτύπησε και τη δική μας πόρτα. Τώρα είναι Αύγουστος 2010 και με μαθηματική ακρίβεια η πρόβλεψη του γιατρού πραγματοποιείτε.

Οι μέρες που μάλωνα με τον Νουνό/Μπάμπη/Κουμπάρο περάσαν μαζί με την εφηβεία.
Οι μέρες που με κορόιδευε επειδή περήφανα φορούσα την ποντιακή μου στολή τελείωσαν την ημέρα που σταμάτησα να πηγαίνω στο Σύλλογο...

Οι μέρες που θα τον βλέπω τελειώνουν σιγά σιγά και αυτές. Αύριο ίσως να είναι και η τελευταία. Ελπίζω απλά να μη με ξέχασε... Μέσα σε μία εβδομάδα κινδυνεύουμε να τον χάσουμε.

Θα χάσουμε τον Σαρκασμό του, θα σταματήσει να κοροϊδεύει και να κράζει την κάθε κίνησή μας. Το μυστήριο με τον Νουνό μου (δεν ήταν ποτέ Νονός μου γι αυτό τον έλεγα έτσι) είναι οτι πάντα είναι μούχλας, μας κράζει συνέχεια, τίποτα απο αυτά που κάνουμε δεν του αρέσει...Ωστόσο ο ρουφιάνος θα φύγει και πίσω του θα αφήσει πολύ κόσμο να κλαίει. Μια αράδα παιδιών που τον αγάπησαν και τον λάτρεψαν παρόλο που τα πείραζε συνέχεια. Απο μωρό με τσιμπούσε, με πονούσε, μου έκανε παιχνίδια που έβαζαν σε κίνδυνο την σωματική μου ακεραιότητα αλλά κάθε φορά που έλειπε τον έψαχνα, κάθε πρωί που έφευγε για τη δουλειά έκλαιγα και έτρεχα πίσω από το αυτοκίνητο του (ούτε στον πατέρα μου δεν έκανα έτσι) και κάθε φορά με "βασάνιζε" όταν γυρνούσε και χαιρόμουν.

Η μάνα μου εδώ και χρόνια προσπαθεί να με μάθει να ζω με την απώλεια... αλλά κακά τα ψέματα δεν μπορείς να την αντιμετωπίσεις.... πάντα ήθελα να είμαι δυνατή αλλά τώρα δεν μπορώ. Αν κάνω έτσι για τον δεύτερο μου πατέρα τι θα κάνω για τους γονείς όταν έρθει η ώρα...

Πάντως πάντα πίστευα ότι όταν θα φύγουν οι γονείς μου ο Νουνός μου και η γυναίκα του θα ήταν αυτοί που θα με στήριζαν αλλά ποτέ δεν σκέφθηκα ότι μπιορεί αυτός να φύγει πρώτος...ο πιο μικρός της παρέας για εμένα, ο πιο μικρός θείος για τη ξαδέρφη μου και ο πατέρας της βαφτισιμιάς μου.

Στεναχωριέμαι που θα τον χάσω αλλά πιο πολύ στεναχωριέμαι για το Αστέρι μου που θα μείνει ορφανό σε τόσο δύσκολη ηλικία. Με παρηγορεί το ότι είναι 16 χρονών αλλά με πονάει που θα βιώσει την απώλεια του πατέρα της τόσο μικρή. Ελπίζω να γίνει πιο δυνατή, ήδη είναι πιο δυνατή από πέρσι.

Όταν γίνεσαι Νονά/ Νονός ξέρεις ότι αν συμβεί κάτι στους γονείς του παιδιού εσυ πρέπει να συνεχίσεις από εκεί που σταμάτησαν...όμως ποτέ δεν περίμενα ότι θα χρειαστεί να συνεχίσω... θα πρέπει να θυμάμαι όλες αυτές τις ιστορίες που βίωσα μέχρι να γεννηθεί εκείνη και να της λέω πόσο σημαντικός για όλους μας είναι ο Πατέρας της και για το πόσο με "υπέφερα" με τα ατσούμπαλα παιχνίδια του.


Όταν έλεγα Νουνό τον Μπάμπη για εμένα σημαίνε Πατέρας και όταν έγινα Νονά στο παιδί του η Μητέρα μου με ανάγκασε να σταματήσω να τον λέω έτσι και να τον λέω Μπάμπη η Κουμπάρο και να στερηθώ αυτή την λέξη... όμως τώρα κανείς δεν μπορεί να μου το στερήσει αυτό. Θα στερηθώ την παρουσία του αλλά ποτέ δεν θα στερηθώ τον Νουνό μου και την αγάπη του. (Ευτυχώς οι μελανιές από τα παιχνίδια του δεν θα μου λείψουν ποτέ :) )

Ας πάρω μια ανάσα ας πιω μια γουλιά καφέ... και να συνέλθω πριν τρομάξει η υπάλληλος του μαγαζιού.





πω πω θα με έκραζε πολύ άσχημα αν έβλεπε αυτό το ποστ...
και αυτό το τραγούδι... νιώθω καλύτερα τώρα... συγνώμη για το πένθιμο χαρακτήρα του ποστ.

Η αλήθεια κρύβετε στις λέξεις (όχι από πίσω, πίσω από τις λέξεις έρχεται ο Αλέξης). Τα γράμματα είναι αρκετή συντροφιά και η μοναξιά τελειώνει εκεί που αρχίζει η ιστορία. Τα βιβλία και το να γράφεις αποτελούν καλό τρόπο να σταματήσεις να νιώθεις μόνος.

Όπως καταλαβαίνετε σήμερα (ή μάλλον χθες, αφού αυτά τα έγραψα τότε στο τετράδιο μου) μισώ όλους και τα πάντα. Είναι καλό να μισείς μερικές φορές. Είναι αυτοκάθαρση όπως το κλάμα. Με το να μισείς μια ολόκληρη μέρα απελευθερώνεις τόνους συναισθημάτων και κρατάς μέσα σου μόνο ένα. Το μίσος.

Την επόμενη ημέρα θα μπορέσεις να αγαπήσεις ξανά από την αρχή όλους και ότι σε πλήγωνε την προηγούμενη. Καλά ίσως να μη χρειαστεί να περάσουν 24 ώρες. Μάλλον μέχρι να ολοκληρώσω αυτό που γράφων η αγάπη να αγγίξει την καρδιά μου.

Στη τελική χρειάζεσαι μόνο μια ευχάριστη σκέψη για να πετάξεις. Ίσως να ακούσω μια φιλική φωνή κάτι να αλλάξει. Αν και η φωνή της Hanako με έκανε να νιώσω ακόμη πιο χάλια. Να δοκιμάσω να ακούσω το Μαγγούσι μου ή να βάλω Autan γιατί το μίσος και η μιζέρια μου δεν είναι αρκετά γα απωθήσει τα κουνούπια.

Ας δοκιμάσω και τις δύο επιλογές. Το Μαγγούσι όπως πάντα έφτιαξε τη ιάθεση μου, μου βρείκε λύσεις στα προβλήματα μου και πρότεινε εναλακτικές. Ωστόσο εξακολουθώ να νιώθω άβολο και με κουνούπια γύρω μου.

Ίσως φταίει το ότι κάηκα από τον ήλιο σε μια προσπάθεια να τιμωρήσω τον εαυτό μου..
Ίσως φταίνε τα χιλιάδες κουνούπια που με τσιμπάνε πάνω από τις πολλαπλές στρώσεις εντομοαπωθητικού στο δέρμα μου.

Αλλά ας κόψω τις μαλακίες κυρίες φταίω εγώ και η σαπίλα που αγγίζει την καρδιά μου.
Όμως θα μου περάσει και αύριο θα είμαι καλά.

Παρατηρώντας του γονείς μου και τους φίλους μου, σχηματίστηκε μια απόρροιά στο μυαλό μου... Οι παντρεμένοι νιώθουν μοναξιά; Όταν κάποιος είναι ζευγάρι νιώθει μοναξιά μόνος του ή νιώθουν και οι δύο μοναξιά;

το κείμενο και η ταινία δεν έχουν καμία σχέση χι χι χι

αλλά τελικά δεν ξέρω από πού να αρχίσω και τι σημασία θα έχει να μοιραστώ όλα αυτά που έχω στο κεφάλι μου. Στη τελική όλα αυτά που θέλω να πω είναι τόσο διαφορετικά μεταξύ τους που δεν θα μπορούσαν να χωρέσουν σε ένα ποστ. Άσε που δεν έχω και ιντερνετ για να μπορέσω να συγκεντρώσω τις σκέψεις μου και κάποια στιγμή να τις ανεβάσω.

Οπότε ας βάλω ένα τραγουδάκι να μου κάνει παρέα μέχρι να μπορέσω να συγκεντρωθώ, να νιώσω καλύτερα και να πληρώσω το ίντερνετ.

"When I first move to New York and I was totally broke, sometimes I would buy Vogue instead of dinner. I just felt it fed Me more "

Carrie Bradshaw

in Sex and the City

Πριν δέκα χρόνια κυκλοφόρησε επιτέλους για πρώτη φορα η Vogue Hellas και τότε πίστεψα ότι μια νέα επανάσταση ξεκινάει στον χώρο των γυναικείων περιοδικών. "Αν δεν είναι στη Vogue δεν είναι στη μόδα" είναι το κλισέ της διαφήμισης και από τότε με στοιχειώνει.

Ειλικρινά μπορώ να πω ότι πίστεψα σ'αυτά τα λόγια. Δεν ξέρω όμως τι να περιμένω απο αυτό το περιοδικό, στη τελική ποτέ δεν είχα ιδέα για τη μόδα και ακόμη ειλικρινά δεν έχω. Ωστόσο πίστευα οτι η Vogue Θα είναι η έντυπη έκδοση της ταινίας Pret-a-porter. Εντάξει 19 χρονών ήμουν τότε είχα μεγάλη φαντασία. Anyway τα χρόνια περάσαν και εγώ δεν κατάφερα να πάρω τόσα τεύχη όσα θα ήθελα. Ωστόσο μου άρεσε η Ελληνική έκδοση και με έκανε να θέλω να δοκιμάσω και τις υπόλοιπες εκδόσεις ανά τον κόσμο, κάτι που με εμπόδισε να κάνω η πάντα τραγική μου οικονομική κατάσταση.

Χθες λοιπόν καθώς έψαχνα να βρω Ιαπωνικά περιοδικά ή έστω μια εφημερίδα έπεσα πάνω στην Vogue Hommes Nippon και έπαθα Σοκ, το ξεφύλλισα λίγο και μου άρεσε πάρα πολύ. Έτσι ρώτησα αν υπάρχει Vogue Korea για να δω φυσικά την πετυχημένη φωτογράφιση του Τ.Ο.Ρ και η πωλήτρια μου έδωσε τη Vogue Nippon. Οπότε μου φάνηκε καλή ιδέα μέσα στην αφραγκίας μου να αγοράσω τo τεύχος Ιουνίου (αν και στην Ιαπωνία το τεύχος τους Ιουλιου έχει γίνει ήδη Sold Out!!) με ένθετο αφιέρωμα στο Sex and the City 2.

Στο θέμα μας... Η Ιαπωνία έχει σίγουρα δημιουργήσει νέες τάσεις και έχει προσφέρει πολύ καλό υλικό στους σχεδιαστές μόδας σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο δεν μπορώ να πω το ίδιο γι'αυτά που είδα στην Ιαπωνική Vogue... Η οποία ως κύριο θέμα είχε το Country Girl Style...Δηλαδή το στυλ της βλάχο Αμερικάνας ή το στυλ που εκλαμβάνουν οι Ιάπωνες ως Country girl... Κυρίαρχο στο περιοδικό είναι τα φλοράλ φορέματα τύπου πάω να μαζέψω τα αυγά από τις κότες, τα τεράστια κακόγουστα ξύλινα σαμπό με διάφορα σχέδια στα υφάσματα, συνοδευμένα με έθνικ πινελιές. Σε γενικές γραμμές το τεύχος είναι πολύ ωραίο αν αντέξεις την τραγικότητα του στυλ της country girl που σου προτείνει.

Πέρα από αυτά βρίσκεις πολύ ωραία ρούχα να παρελαύνουν μέσα στο περιοδικό και ειδικά στο τμήμα του περιοδικού με τίτλο In Vogue. Κεντρική συνέντευξη στο περιοδικό είναι αυτή της Gisele Bundchen. Μου άρεσε ένα σημείο στο περιοδικό που αναφέρει τα τεύχη απο άλλες χώρες, όπως Γερμανία, Ιταλία, Ηνωμένο Βασίλειο και Τουρκία.... (κατάλαβες έχει την Vogue Turkiye και δεν έχει την πανέμορφη Vogue Hellas). Σ' ένα άλλο δισέλιδο έχει τον παγκόσμιο χάρτη και φωτογραφίες ρούχων και αξεσουάρ και τα συνδέει με τη χώρα καταγωγής. Έτσι μαθαίνουμε οτι τα τραγικά σαμπό δεν έρχονται από την Ολλανδία αλλά από τη Σουηδία και ότι ο συντάκτης της σελίδας δεν κάνει αναφορά για τα Σανδάλια που είναι τόσο στη μόδα φέτος και για το Grecian Chic (που εντάξει δεν είναι στη μόδα αλλά πάντα πρέπει να υπάρχει αναφορά σ'αυτό...ε ? ε? )

Κλείνοντας ήθελα να πω ότι πρώτη φορά είδα τόσες μαζεμένες φωτογραφίες της Anna Wintour σε περιοδικό μόδας. Δεν θυμάμαι να έχω δει τόσες πολλές φωτογραφίες της στη ζωή μου.

Συμπέρασμα;

Σε γενικές γραμμές πολύ καλό περιοδικό αλλά πολύ φοβάμαι πως εάν ότι είναι στη Vogue Ιαπωνίας είναι και στη μόδα...ο κόσμος θα γεμίσει από κακόγουστα σαμπό... Είμαι σίγουρη ότι η Ελληνική Vogue είναι καλύτερη. Ωστόσο δεν ξέρω αν τα fashion spread και οι όμορφες καλλιτεχνικές φωτογραφίες της Vogue Nippon υπάρχουν αντιστοίχως και στην Ελληνική. Κλείνοντας είμαι σίγουρη ότι περισσότερες φωτογραφίες με Ιαπωνέζες θα βρεις στην Ελληνική έκδοση παρά στην Ιαπωνική, προς μεγάλη μου απογοήτευση. Καλύτερα να αγόραζα τελικά το Vogue Men. Το φόρεμα - ρόμπα της γιαγιάς σας είναι της μόδας αν φορεθεί στα κατάλληλα χρώματα... το λάνσαρε ο Ralph Lauren στην Collection του με 82.950 Yen είναι δικό σας.

Ωστόσο επειδή δεν γνωρίζω πολλά για τα θέματα της Vogue είπα να ρωτήσω κάποιον που ξέρει. Νομίζω η επιλογή του Sandman ήταν η καλύτερη που θα μπορούσα να κάνω.

Eri: Διαβάζεις τακτικά Vogue;

Sandman: Αγοράζω Ελληνική και Αμερικάνικη κάθε μήνα και Ιταλική 4 φορές τον χρόνο. Αγοράζω και όποια μου κάνει κλικ.

E:Ποια είναι η καλύτερη Vogue;

S Εξαρτάται για φωτογραφήσεις καλύτερη είναι η Ιταλική, για styling ενδυμάτων η Γαλλικά, για υπερπαραγωγές η Αμερικάνικη.

Ε: Η Ελληνική Vogue πως είναι:

S: Σαν την Αμερικάνικη, Γκλαμουράτη χωρίς λόγο. Έχει καλές φωτογραφίες, Ελληνικές και αναδημοσιεύσεις από την Αμερικάνικη Vogue (αυτό έχει τα υπέρ αλλά και τα κατά του) σε κάθε τεύχος...Αλλά πιστεύω ότι είναι λίγο κολλημένη με την Ελληνική Showbiz (ενώ η Ιαπωνική με την διεθνή), πρέπει να γίνουν λίγο πιο κοσμοπολίτες.

Ε:Αν δεν είναι στη Vogue δεν είναι στη μόδα. Ισχύει κάτι τέτοιο;

S: Ειδικά για την Αμερικάνικη Ισχύει τελείως.

Ευχαριστώ τον Sandman για τη πολύτιμη βοήθεια του.

Μπορείτε να τον βρείτε εδώ:

http://fashiondollchronicles.blogspot.com/

http://sandman-chronicles.blogspot.com/

http://sandman-portfolio.blogspot.com/

http://the-music-chronicles.blogspot.com/

Θα αγόραζα ξανά Vogue;

Ω ναι, όπως είπα ανοίγοντας το περιοδικό "Ακόμη και αν δεν γράφει τίποτα η Vogue αξίζει να την αγοράσεις για τις διαφημίσεις που έχει". Στην τελική όλοι αυτοί οι οίκοι εμπιστεύονται τη Vogue για να προωθήσουν τα προϊόντα τους, άρα κάτι ξέρουν.

Τελικά ότι δεν είναι σε ποια Vogue δεν είναι στη Μόδα;